ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΟ

 Να λαφρύνω... Να λαφρύνω... κάποια άνοιξη...   πουλάκι να πετάξω και να φύγω... Εκεί που δεν ρωτάνε ,σωπαίνουν κι αγαπάνε... Μονάχα τραγουδάνε... Και μ' ένα  ψιχουλάκι... Τον Θεό δοξολογάνε.

 Κι αυτός ο Δεκέμβρης θα  πνιγεί Μες σε πολύχρωμες ευχές Και πλαστικές γιρλάντες Χαμόγελα πυροτεχνήματα κι αγάπες της μίας μέρας. κ.ρ

 Δεν ανοίγουν εύκολα οι ψυχές... Ελευθερία ποθούν... Θρηνούν μετά την μοναξιά... Άλλα θέλουν να πουν... Άλλα λένε... Άλλα επιθυμούν... Και άλλα πράττουν.κ.ρ

 Το άστρο μου... Το έσβησα μονάχος... Κανένας άλλος δεν φέρει ευθύνη... Το Φου μοναχός  το έκανα! κ.ρ

 Ότι κι αν είπα... Ότι κι αν έγραψα... Ότι κι αν έπραξα... Ένα κομμάτι αληθινής αγάπης γύρευα.  κ.ρ

 Ισορροπώ στο τσίρκο σας Με το ένα πόδι μου στην Γη Το άλλο Στον Ουρανό. κ.ρ

 Θα τρέξω σ' αυτούς Που τίποτα δεν θέλουνε να πούνε Τίποτα δεν θέλουνε ν ακούσουν Αρνητές της ζωής Είναι αυτοί που βαθιά την αγάπησαν Πουθενά δεν την βρήκαν. κ.ρ

 Κάναμε όνειρα Με τον χρόνο να τελειώνει Τέλειωσε η ζωή Μαζί και τα όνειρα. κ.ρ

 Κάποτε Θα σωπάσουμε Ο απολογισμός θα ειναι Διαμαρτυρίες Δικαιολογίες Ανείπωτα Και μια απέραντη μοναξιά. κ.ρ

 Έναν δικό μου άνθρωπο να έχω Να λέει πως με ξέρει Κι ας μη με ξέρει Κάτι είναι κι αυτο Έτσι κι αλλιώς Ξένοι μεταξύ ξένων πορευόμαστε Χρυσό το ψέμα κάνουμε Να μοιάζει με αλήθεια. κ.ρ

 Την ατόφια σου ψυχή Να προστατεύεις Μη την σπαταλας Λοιδορούνται Συκοφαντούνται Χλευάζονται Δεν αγαπιούνται εύκολα Ούτε και φανερά Οι ατόφιες ψυχές. κ.ρ

 Ένα κερί απέμεινα Σε μακρινό ξωκλήσι Μ ανάβουν οι προσκυνητές Οι άνεμοι με σβήνουν. κ.ρ

 Νυχοπατώντας τις νύχτες Τους λαβυρίνθους του μυαλού μου Επισκέπτεσαι Η ανάσα σου ζεστή Το βλέμμα σου υγρό Με σκέφτεσαι σε ρωτάω; Ναι απαντάς Κι έτσι γαλήνια αποκοιμιέμαι. Κ.Ρ.

 Σε πλησίασα Σαν φύλλο που ακούμπησε στο χώμα Σαν πουλί Που κάθησε πάνω στο κλαδάκι Αθόρυβα Είδα τις λίμνες Των δακρυσμένων σου ματιών. Κωνσταντίνος Ρο.

 Και όταν, όλα τριγύρω  Θα έχουν καταρρεύσει Δεν θα έχω που να σταθώ Το τελευταίο αληθινό φιλί σου Φύλαξε το, πολύτιμο σαν φυλακτό Να μου το δώσεις. Κωνσταντίνος Ρο

 Τι να τα κάνω τα φεγγάρια Τα μάτια σου με φώτιζαν τις νύχτες Λείπεις! Κωνσταντίνος Ρο

 Ότι έμαθα... Μου το έμαθαν οι πέτρες... Οι έρημοι δρόμοι και τ' αδέσποτα... Με στροβίλισαν  άνεμοι ,περιπλανήθηκα... Λαβωμένο αγρίμι στην άγρια πόλη... Κιθάρες,γέλια και τραγούδια σε υπόγεια υγρά... Φτηνό κρασί του λίτρου,  εφήμεροι έρωτες... Σκληρή σιωπή,πέτρα ψυχή, πάλι φευγιό... Rock bars, ανούσια λόγια, λιώμα το χάραμα με εβρισκε, ένα σκυλί  μ'ακολουθούσε  Πάντα μέσα μου, κρυμμένο ένα λουλούδι... Το φύλαγα για την αγάπη. κ.ρ

 Που να χωρέσεις... Σε τόση θλίψη... Εσύ που τα ύψη αγάπησες... Που να χωρέσεις σε τόσο ψέμα... Εσύ που αίμα έδινες για αλήθεια... Που να χωρέσεις σε τόση απουσία ουσίας. Πουθενά δεν χώρεσες  παρά μονάχα σε μια συγχώρεση. κ.ρ

 Έγινα δρόμος... Αν θέλεις γίνε βήμα... Δάκρυ έγινα... Αν θέλεις  βλέμμα γίνε... Έγινα ρίζα... Δένδρο γίνε... Πως θα χτίσουμε ζωή; κ.ρ

 Αποψε μη βαλεις τα καλα σου... Φορεσε την μαύρη σου ψυχη...  το πικρο χαμογελο σου... και έλα! Τιποτα δεν εψαχναν στον κοσμο αυτο... οι εύχαρεις  και ευγενικοι... εκτος απο την βολεψη τους. Μα τον κόσμο... Οι θλιμμένοι θέλουν να αλλάξουν.κ.ρ

  Αδέσποτες οι σκέψεις μου Σαν σκύλοι τριγυρνάνε Στον νου Μέρα και νύχτα Πότε αλυχτάνε Πότε ήρεμα κοιτάνε Τι να ζητάνε  Αδέσποτα σκυλιά οι σκέψεις μου Για αγάπη πεινασμένα.... Σε μια γωνιά κουρνιάζουν Τον κόσμο περιφρονητικά  κοιτάζουν. κ.ρ

 Μουντό το πρωινό... Μονάχα οι γλάροι πετούν λεύτεροι. Δεν ζητάνε δεν περιμένουν τίποτα... Κλονισμένη η πίστη μου... Ο σκύλος χαίρεται κουνώντας την ουρά του... Ότι ζητούσα έφευγε...  έφευγα απ' ότι με ζητούσε... Η Μοίρα! Κι εσύ όνειρο στις ξάγρυπνες νύχτες μου... Φυλακας-αγγελος εγώ των ρημαγμένων ψυχών.

 Ιχνος βιας δεν εβρισκες εντος του. Τις νυχτες ξεθαβε την ψυχη του... απο τα ερειπια περασμενων χρονων. ...γονεις... ...δασκαλοι... ...κοινωνια. Ιχνος βιας δεν εβρισκες εντος του.  κ.ρ

 Τις νύχτες... Κάνω ταμείο... Ωφέλησα  κάποιον σήμερα; Πάντα έλλειμμα βρίσκω!  Κωνσταντίνος Ρο.

 Διάφανη σαν νερό... Άπιαστη σαν αέρας... Νερό κι αέρας... Αφέθηκα  στην τρικυμία σου! κ.ρ

 Έτσι σπάταλα που έζησα... Παρορμητικά... Μεγαλόψυχα.. Αθώος και ένοχος μαζί... Θαρρώ πως έναν ευτυχισμένο θάνατο αναζητούσα... Παρά μια ευτυχισμένη ζωή. Κωνσταντίνος Ρο.

 Και αν της πληγής σου είδα... Το ολάνθιστο λουλούδι... Μακριά σου δεν έφυγα... Η γύμνια της ψυχής σου... Άγγελο με έκανε...  σε προστατεύει! κ.ρ

 ΕΡΩΤΙΚΟ. Τόσο εύθραυστη... Πώς να σ' αγγίξω...  σιωπή έμοιαζες Που έσπασε μέσα στην νύχτα... Από τό θρόισμα των φύλλων μιας λεύκας. Κουβαλούσες στο σώμα σου Όλα τα δίσεκτα έτη του αιώνα. κ.ρ

 Σαν ερθει η ωρα... και την γλυκια κουραση νιωσεις της ζωης... τα λογια των ανθρωπων ομοια σου μοιαζουν... ρουχα φθαρμενα σου θυμιζουν και παλια...   εχεις ξεφυγει απ τις χαρες... και οι λυπες δεν σε πιανουν... την φυση αρχισες ν αγαπας... και μεσα της θέλεις να περπατας... το μονοπατι του εαυτου σου ειναι αυτο... που δυσκολα το βρηκες.κ.ρ

 Μείναμε μονάχοι... βλέπεις οι ζωές μας... δεν έμοιαζαν με των πολλών... δεν είχαν καθωσπρεπισμό και "σοβαρότητα" είχαν περιπέτεια  δεν πειράζει... βλέποντας τα δυο σου μάτια... και διαβάζοντας ποιήματα σου νιώθω τον κόσμο να μου χαμογελά ξανά!

 Ναι! Ναυάγησα μέσα στα δύο σου μάτια... Δεν θέλησα να σωθώ... Στεριά δεν γύρεψα!

 Τα πρωινά... Περπατώ στην αδιάφορη Επιφάνεια της ζωής... Πλαστικά χαμόγελα... Να πετύχω ψεύτικους σκοπούς Τις νύχτες... Δραπετεύω από το κελί... Ζω στο όνειρο... Να καταφέρω να ζήσω... Αληθινός... Όχι με το στανιό χαρούμενος... πόσο χαρούμενος  να είσαι... Με τόση υποκρισία... Η χαρά είναι υπόθεση των υποκριτών Η θλίψη των αληθινων.

  Πηγαίνω στο καφέ των μόνων Εδώ όλοι μοναχοί πινουν τον καφέ τους Και όσοι  με παρέα... Μοναχοί  κι αυτοί... Εδώ σκοτώνω τις ώρες  Τα χρόνια.. Κ.Ρ

 Γυμνή ψυχή μου... Τα ντυμένα λόγια μου ακούς... Και γελάς!

  Με ρωτάς πώς τα περνάω... Τι να σου πω... Καλά;. Άσχημα; Απλά περιμένω... Πάντα περίμενα... Μη ρωτήσεις τι... Πάντα κάτι περίμενα... Με μια γεύση γλυκόπικρη στο στόμα. κ.ρ

 Σε περιμένω... Στην σιωπή του δάσους... Εκεί που οι άνθρωποι... Δεν ψάχνουν δικαιολογίες  ν αγαπηθούν... Χωρίς ταυτότητες... Χωρίς ονοματεπώνυμα... Χωρίς παρελθόν... Χωρίς μέλλον... Αγαπιούνται!

 Υπήρχα αληθινά... Μοναχά εκεί που δεν υπήρχα... Τις νύχτες... Αστέρι φλεγόμενο.... το ανέφικτο  ζούσα... Τα πρωινά, τις στάχτες μου μάζευα. κ.ρ

 Και μη θαρρείς Αν βλέπεις λίγο φως σε ότι γράφω... Σκοτάδια ήταν που εξομολογήθηκαν. κ.ρ

  Έγινες παράξενος μου είπανε... Έγινα ο εαυτός μου τους είπα... Δεν χαμογελάς μου είπανε... Αγάπησα τις θλίψεις μου τους είπα Μονάχος πάντα περπατάς μου είπανε... Δεν Μ ενοχλεί ο θάνατος τους είπα.. Φίλους δεν έχεις πια μου είπανε.. Έχω τον εαυτό μου τους είπα.

  Σου άνοιγα την ψυχή μου Εσύ μου ανέλυες τον σοσιαλισμό... Στο μεταξύ.... Μας είχε καταβροχθισει όλους ο καπιταλισμός! Κωνσταντίνος Ρο.

 Όλα ποίηση... Ακόμα κι εκείνο το μυρμήγκι... Που έτρεχε βιαστικά κουβαλώντας ένα ξυλαράκι.., Κι εσύ πρόσεξες, μην  τυχόν και το πατήσεις. κ.ρ

  Κάποτε τα δάκρυα στερεύουν... Ακολουθεί η γλυκιά αδιαφορία... Το ένστικτο της επιβίωσης... Θα ζήσεις; Θα χαθείς; Η ζωή δεκάρα δεν δίνει  για το τι θα πράξεις... Δίνεις νόημα στην ζωή... Από μόνη της δεν έχει κανένα... Συνεχίζεις... Κωνσταντινος Ρο

 Σου μίλησα για έρωτα... Μέσα στην απόγνωσή μου Σου μίλησα για αγάπη... Χωρίς να μ'αγαπάω... Τι κάνει αυτή η μοναξιά Πόσες κουβέντες βάζει στο στόμα Πόση υποκρισία. κ.ρ

  Τέλος τα λόγια... Ας τα κάψουμε... Τα λόγια χάνουν το μπόι τους... Μπροστά στον σκοπό... Και ποιος  ο σκοπός; Χάθηκε η αθωότητα... Ας τα κάψουμε λοιπόν... Μήπως κι από τις στάχτες...  λέξεις άδολες ανθίσουν. Κωνσταντίνος Ρο.

  Δεν σωπαίνει...  ακούς; Κραυγάζει! Κάτω από ματωμένα φεγγάρια.. Λόγια ακατάληπτα... Μνήμες ξυράφια... Μια σκιά μονάχα άφησαν... Και δυο μεγάλα φοβισμένα μάτια! Κωνσταντίνος Ρο.

 Τραγικά μοναχοί... Τραγικά ελεύθεροι... Όλοι μια φυλακή ψάχνουν ν αγαπήσουν.

 Δεν υπάρχει επικαιρότητα... Υπάρχουν οθόνες... Που στάζουν αίμα!

 Τόση ευγένεια τριγύρω... Κι αλήθεια πουθενά!

 Εσείς... Που δεν τολμήσατε ποτέ... Να βγάλετε την ψυχή σας έξω... Σωπάστε! Το μόνο που μπορείτε να κάνετε επιτυχώς... Είναι να βλέπετε την ζωή από την κλειδαρότρυπα! κ.ρ

  Σε συσκευασία δώρου... . Γιατί να με προσφέρω... Ακόμη ένα ψέμα Ακόμη ένα παραμύθι Σε τι ωφελεί; . Θα πέσεις από ψηλά.. Αγάπησε αυτά που θέλω να υπαρξω..

  Πως μας αφήνει στο τέλος η ζωή...  χωρίς πόδι... χωρίς χέρι... Χωρίς ψυχή... Λειψούς και μόνους .. Στο χώμα μας φυτεύουνε... Μήπως κι ανθίσουμε από κει. κ.ρ

 Πέτυχα πολλά... Αποτυγχάνοντας... Το κυριότερο... Σκότωσα την υποκρισία.κ.ρ

 Η ΑΓΑΠΗ Πόσο φτηνή έγινε η αγάπη... Τώρα την βρίσκεις στις λαϊκές αγορές... Τις μεσημβρινές ώρες... Που πέφτουν οι τιμές... Δίπλα σε κάτι σάπια πορτοκάλια.κ.ρ

 Πόσο φως έκρυβαν τα σκοτάδια σου... Τι όμορφα λόγια έλεγε η σιωπή σου... Κι αυτή η συστολή σου... Μου χάριζε τον κόσμο όλο!

 Τόσα ταξίδια έκανες... Τόσους ανθρώπους γνώρισες... Μόνο και μόνο... Στο πατρικό σου σπίτι να επιστρέψεις... στην κάμαρά σου την παιδική. κ.ρ

 Κανέναν δεν περίμενα... Κανείς δεν με περίμενε... Και έτσι... Όλο τον κόσμο μπορούσα ν αγαπήσω!κ.ρ

  Κοντά σου έμαθα... Να σκύβω το κεφάλι... Να σε κοιτάζω με βλέμμα ραγισμένο... Μαζί σου να υποφέρω... Το χέρι να σου σφίγγω... Και να σ' αγαπώ! Κωνσταντίνος Ρο.

 ΔΡΑΠΕΤΗΣ. Μη φοβάσαι... Ο θόρυβος που ακούς... Οι αλυσίδες που μου φόρεσαν είναι... δραπέτης είμαι... Μα άνθρωπος δεν βρέθηκε να μου τις κόψει. κ.ρ

  ΟΙ ωραίες ψυχές... Πλανήτες ανεξερεύνητοι... Όχι δεδομένες... Ψυχές του λάθους.. Του πάθους... Της συγχώρεσης... Της γνώσης... Της καταστροφής... Της δημιουργίας... Αυτόφωτες.κ.ρ

 Κάποιος σε περιμένει... Μη φοβάσαι... Μη λυπάσαι... Κάποιος λιμάνι έγινε... Και περιμένει... Καράβι ήταν κάποτε... Σε θάλασσες φουρτουνιασμένες... Αγάπησε τους ναυαγούς... Τώρα  περιμένει... Σε ήρεμα νερά... Να σε ταξιδέψει. κ.ρ

 Τα λόγια των επηρμενων... Η φορεσιά τους είναι... Να ντύσουν την ψυχρή ψυχή τους.

  Μη φοβηθείς... Μια απουσία είμαι... Δεν είμαι οι λέξεις μου... Ούτε οι σιωπές μου... Το στραφτάλισμα του ήλιου  πάνω στην θάλασσα... Τα μακροβούτια των γλάρων... Υπάρχω... Μέσα από αισθήσεις. Κωνσταντίνος Ρο.

  Κλαδάκια  μοιάζουμε... Ο άνεμος σαν φυσήξει... Μας φέρνει κοντά... Μετά  πάλι μακριά... Σαν άγνωστοι μεταξύ μας  κοιταζόμαστε... Περιμένοντας τον επόμενο άνεμο... Να μας φέρει και πάλι  κοντά. Κωνσταντίνος Ρο.

  Τις νύχτες... Σιωπηλά η ψυχή... Σε ξέφωτα περπατάει... Και μονοπάτια φωτεινά... Για χρόνια χαμένη... Σε μια φυλακή από καθρέφτες... Παραμελημένη, κουρασμένη... Τίποτα δεν ζητούσε.... Παρά μονάχα ένα χάδι σου. Κωνσταντίνος Ρο.

 

  Για δες το ποίημα πως δακρύζει... Τις νύχτες αλητεύει... Στα μπαράκια μπεκροπίνει...  αναπνέει στα σκοτάδια... Μα μέσα από τις λέξεις του... Το Φως κρυφά  ποθεί!. Κωνσταντίνος Ρο.

  Με χαλασμένη πυξίδα... Σε λάθος περπάτησα δρόμους... Γύρεψα  γαλήνη... Και σε θορύβους τα βήματα με πήγαιναν... Μία Ανατολή έψαχνα να αγναντέψω... Και μέσα στις νύχτες χανόμουνα... Μια ζωή δεν φτάνει... Να βρεις και να περπατήσεις τους δρόμους... Που για σένα  χαράχτηκαν. Κωνσταντίνος Ρο.

Και όσοι... Κάθε μέρα πεθαίνουν...  Ποιον θάνατο να φοβηθούν; Ποιον θάνατο να φοβηθεί... Ο άστεγος μέσα στην βαρυχειμωνιά... Ποιον θάνατο ο απελπισμένος... Που τον ξερίζωσε ο πόλεμος απ' την πατρίδα ... Και ψάχνει γη για να στεριώσει... Ποιον θάνατο το παιδί στην Αφρική... Με την πρησμένη την κοιλιά ... Ποιον θάνατο  να φοβηθεί ο γέροντας... Που απέμεινε μοναχός ... Ποιον θάνατο ο τοξικομανης... Που κάθε μέρα αργοπεθαίνει... Ποιον θάνατο ο άνεργος... Ποιον θάνατο; Κωνσταντίνος Ρο.  

Τώρα τις νύχτες... Χαράματα κοιμούνται... Stedon  lexotanil xanax στο κομοδίνο... Στο ανθρωποσφαγείο... Δεν τους ξεγέλασε η ζωή... Με τα φτηνά αστεία... Έβλεπαν πως κάθε αρχή... Είναι και ένα τέλος... Πως να ηρεμήσει η ψυχή... Αν έχεις καθάριο βλέμμα. Κωνσταντίνος Ρο.  

 ΕΙΤΕ. Είτε χαρούμενος... Είτε θλιμμένος... Ο ήλιος το πρωί θα  ανατέλλει... Είτε χαρούμενος, είτε θλιμμένος... Τα σύννεφα θα φέρνουνε  βροχή... Είτε χαρούμενος είτε θλιμμένος... Πάντα κάποιος θα πεθαινει... Πάντα κάποιος θα γεννιέται... Πάντα κάποιος θα χάνει... Πάντα κάποιος θα κερδίζει... Γιατί να είσαι θλιμμένος; Κωνσταντίνος Ρο.

  Είμαστε... τα ανείπωτα... Και τα κρυμμένα μυστικά... Που θάψαμε στους κήπους της ψυχής μας... Για ψεύτικους ήλιους μιλούσαμε... Και είμασταν όμορφες και άγριες νύχτες. Κωνσταντίνος Ρο.

ΤΟ τραύμα σ έκανε πουλί... Και θέλεις να πετάξεις... Το τραύμα σ έκανε φυγή ψάχνεις  γαλήνη να κρυφτείς... Το τραύμα σ έκανε σιωπή... Κι'ατέλειωτη ζητάς αγάπη... Το τραύμα σε έκανε μοναδικό... ξεχωριστό! κ.ρ

  Είχε μια θλίψη στο βλέμμα.... Ακόμα και στις χαρές της... Σαν κάτι να μην της έφτανε... Όλα τριγύρω τα ένιωθε τόσο μικρά κι  ασήμαντα... Κάποτε οι χαρές φύγανε και η θλίψη τύλιξε την ψυχή της... Έκανε μοναχικούς περιπάτους στην παλιά πόλη, στα κάστρα, Συνομιλούσε με τον βαθύ εαυτό της, και φωτογράφιζε ουρανούς και σύννεφα... Ποια άραγε ήταν ,τι έψαχνε να βρει ,τι είναι ευτυχία συχνά ρωτούσε τον εαυτό της... Τα καλοκαίρια συνομιλούσε με την θάλασσα, την γαλήνευε... Ίσως όλο το παρελθόν της ήταν ένα ψέμα,γιατί απουσίαζε ο αληθινός εαυτός της... Ίσως η θλίψη που ζούσε τώρα ,την οδηγούσε μυστικά σ'αυτον. Κωνσταντίνος Ρο.

  Έναν ευτυχισμένο θάνατο αναζητούσα... Και ας πίστευα πως έψαχνα... Μια ευτυχισμένη ζωή. Κωνσταντίνος Ρο.

 Με μια γεύση θανάτου στα χείλη... Και την αίσθηση του μάταιου... Να κυλάει στις φλέβες... Συνεχίζω και ζω. Κωνσταντίνος Ρο.

Κίτρινα τα φύλλα στους δρόμους... Με όνειρα μοιάζουν... Πέρα δώθε ο άνεμος τα ταξιδεύει... Κι εκείνο το σ' αγαπώ... Που έγραψες μια νύχτα σε λευκή σελίδα... Ξεθώριασε με τις πρώτες βροχές... Και έρχεται ο χειμώνας! Κωνσταντίνος Ρο.

 Όταν σβήνω το φως... Ανάβει η νύχτα... Την εκκωφαντική σιωπή της.κ.ρ

 Στις πτώσεις σου... θα λυπηθούν... με ένα χειροκρότημα  εντός τους να χορεύει. Στις ανόδους σου... θα χειροκροτούν... με μια λύπη μέσα τους να κλαίει. Κωνσταντίνος Ρο.

 Με ένα τριαντάφυλλο στο ένα χέρι... Στο άλλο το περίστροφο... Τις νύχτες τριγυρνουσε... Στην έρημη πόλη... Να πεθαίνεις από αγάπη... Συνήθιζε  να λέει. Κωνσταντίνος Ρο.

 ΚΑΛΗ ΔΙΑΓΩΓΗ. Στο βάθος... Δεν αντέχουν οι άνθρωποι...  παινέματα και  φιλοφρονήσεις... Και ας χαμογελάνε... Πολλοί σκύβουν το κεφάλι... Όχι από ταπεινότητα... Νοιώθουν, πως κάποτε θα χρειαστεί να χαλάσουν την καλή διαγωγή τους. Κωνσταντίνος Ρο.

Και τι είναι  ευτυχία; ρώτησε... Να παίρνεις  σοβαρά τον εαυτό σου. Λίγα λόγια... Λίγα χαμόγελα.... Πράξεις εκεί που μπορείς... Να μην επιδιώκεις συμπάθειες και εντυπώσεις... Να μιλάς χωρίς φόβο μέχρι σημείου αντιπάθειας... Να μην περιμένεις να σου δώσει κανένας τίποτα, εκτός από τον εαυτό σου... Να γνωρίζεις πως κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα... Να δίνεις επειδή θέλεις, και όχι γιατί περιμένεις να πάρεις... Όχι βαρύτητα στις φιλίες γιατί υπάρχουν και οι ανατροπές. Οχι στα φτηνά συναισθήματα που σκοπό έχουν τον εγκλωβισμό του άλλου... Τι άλλο να είναι η ευτυχία;  Κωνσταντίνος Ρο.

  Καρφιά οι μνήμες.... Κι εσύ ζητούσες φτερά να πετάξεις... Με καρφωμένα τα πόδια σου στην Γη. Κωνσταντίνος Ρο.

 Την μισή ζωή παρακαλούσε... Την άλλη μισή ευχαριστούσε... Που να βρει χρόνο να μιλήσει στον εαυτό του; Κωνσταντίνος Ρο.

  Είναι στιγμές... Με κυκλώνει η μοναξιά... Άλλες πάλι, οι άνθρωποι... Δεν ξέρω προς τα που να τραβήξω. Κωνσταντίνος Ρο.

 Γύρισα στο παρελθόν... Και βρήκα κάποιον ξένο... Κάποιον που μ' έμοιαζε πολύ...  Μα που εγώ δεν ήμουν. Του είπα να πάει στο καλό αυτόν τον άγνωστο γνωστό.. Και γύρισα σε μένα. κ.ρ

Η αταξια ειναι  γοητευτικη... ειναι κινηση... ειναι δημιουργια. Αφηνει τα πραγματα ελευθερα... να αναπνευσουν... να ζησουν... να βρουν την θεση τους... να αυτοπροσδιοριστουν... να αυτορυθμιστουν. Η ταξη φυλακιζει τα πραγματα... τα θελει συγκεκριμενα... τα δινει ταυτοτητα... τα θελει σωστα,,, κι ας ειναι το λαθος... αυτο που κινει τα παντα. Κωνσταντίνος Ρο.

 Με φυτέψατε πάνω σε βράχια... Τι περιμένατε; Να βγω λουλούδι; Τα εντελβάις δεν ευδοκιμούν στην πατρίδα μου!  Κωνσταντίνος Ρο.

 Έγινα δρόμος... Γίνε βήμα... Έγινα δάκρυ... Γίνε βλέμμα... Έγινες νύχτα... Έγινα άστρο... Έτσι χτίζεται η ζωή. Κωνσταντίνος Ρο.

  Ναυαγοί... της τρικυμίας των κακών σκέψεων τους... Εδήλωναν ασθένεια...  να δεχτούν λίγο χάδι... Κροκοδείλια τα δακρυά τους...  να ακούσουν ενα ξερό σ αγαπώ... Στο τέλος ασθένησε το σώμα... μη μπορώντας να αντέξει... την εγκατάλειψη της ψυχης... απο τους ίδιους. Κωνσταντίνος Ρο.

Μοναχή... Εκεί στα βράχια... Κρυστάλλινα σε έλουζαν νερά... Τις αλήθειες σου τους τραγουδούσες... Οι αιώνιες θάλασσες μονάχα... Το τραγούδι σου.... Μπορούσαν να καταλάβουν! Κωνσταντίνος Ρο. ...

 Όμορφα θα σε θυμάμαι... Σαν αεράκι δροσερό... Καταμεσήμερο Ιούλη!

Δεν θα συναντηθούμε... Παρά μοναχά  στα όνειρα... Ότι αξίζει... Στην σιωπή και στα όνειρα ανθίζει! Κωνσταντίνος Ρο.

 Κάθε απόγευμα... Έπαιρνε το καλάμι... Ένα βαλιτσάκι με τα σύνεργα... Το σπαστό πάνινο καρεκλάκι... Και κατέβαινε στην παραλία. Δεν ήταν τόσο η αγάπη του για τα ψάρια... Όσο η γαλήνη που του προσέφερε η θάλασσα... Κι αυτή η αναμονή για κάποιο τσίμπημα. κ.ρ

  Ας μείνουμε με τους λίγους.... Οι πλειοψηφίες πάντα απρόσωπες... Δημιουργοί θορύβων είναι... Και κυνηγοί συμφερόντων. Ας μείνουμε με τους λίγους... Τους αγενείς, τους αγέλαστους, τους ντόμπρους τους απροσάρμοστους... Αυτούς που τους εαυτούς έκαψαν... Και έμαθαν τι πάει να πει αλήθεια. Κωνσταντίνος Ρο.

  Ευτυχώς υπάρχει η θάλασσα...  Ο ήλιος... Ευτυχώς  υπάρχουν τα λουλούδια...   Και ουρανός καταγάλανος...  υπάρχουν δάση...   ο νους μπορεί και ταξιδεύει... Ευτυχώς  υπάρχουν  μουσικές...  αγάπη... Θα σωθούμε! Κωνσταντίνος Ρο.

  Υπο...σχεσεις... Υπο...χρεωσεις... Υπο...χωρησεις... Υπο...λογισμοι... ποσα βαρη... να αντεξει η ψυχη; Κωνσταντίνος Ρο.

  Τόσο εύθραυστη... Σαν σιωπή που έσπαγε μέσα στην νύχτα... Από το θρόισμα των φύλλων μιας λεύκας... Που έχασκε στην μέση του πουθενά. κ.ρ

  Τα χαμόγελα άφησα πίσω... Τα βλέπω τώρα κρεμασμένα στους τοίχους... Σε παλιές φωτογραφίες... Για ποιους χαμογελούσα; Για μένα; η για τους άλλους; Κωνσταντίνος Ρο.

 Να φανερωθω... να φανερωθεις... και ετσι ολοφωτοι... αναμεσα στ αστερια... φως στις πληγες να ριχνουμε... και οι σβησμενες μας ψυχες ν αναβουν... τα βηματα μου να φορας... κι εγω φορωντας την ψυχη σου... σωπαινοντας να προχωραμε.κ.ρ

  Πόσο πληγωσαμε εκείνο το δειλινό... Που μας άκουγε να μιλάμε... Και όχι να ζούμε... Και έτσι έγινε νύχτα! Κωνσταντίνος Ρο.

  Έτσι μια μέρα θα μαραθούμε... Σαν κάτι δένδρα φυτεμένα... Στην άκρη ενός μεγάλου κήπου... Ξεχασμένα,  δεν τα φρόντιζε κανείς. Κωνσταντίνος Ρο.

  Κόσμε βιαστικέ... Πως προσπερνάς έτσι τους ανθρώπους... Λες και είναι αυτοκίνητα... Ρίχνε καμμιά  ματιά  και πίσω σου... Και βλέπε τι αφήνεις. κ.ρ

  Τρέξαν τα χρόνια  φύγανε... Τι απέμεινε; Μια σκόνη, την φύσηξε ο άνεμος πάνω στις άγνωστες ψυχές μας... Υπήρξαμε; κ.ρ

  Η ψυχή της τυλιγμένη με μαύρο πέπλο... Κάθε νύχτα έστηνε την φιγούρα της στα έξι μέτρα... Και όμως ήτανε αθώα... Ήθελε να ζήσει! κ.ρ

 Αυτόν που δεν ζήτησε ποτέ... Μην τον αναζητήσετε... Δεν έψαχνε να βολευτεί... Με τα παρακάλια σας γελούσε... Στα αζητητα η κατοικία του... Την έχει αγαπήσει!  κ.ρ

 Άκου τις σιωπές σου και  να τις αγαπάς. Δεν είναι που δεν έχεις κάτι να πεις, είναι που θέλεις να είσαι συνεπής με τον εαυτό σου.

 Τι κι'αν ζούσες στα σκοτάδια... Σε μένα έφερνες το Φως! κ.ρ

 ΕΝΘΥΜΗΣΗ. Ακόμα θυμάμαι Το βαρύ ξύλινο  τραπέζι στο σαλόνι... ένα παιδί  κάτω... Να κρατάει το αεροπλανακι και να ονειρεύεται πως πετάει!κ.ρ

 Με κούρασες κόσμε... Δεν ζήτησα  πολλά... Μια αγάπη... Ένα αηδόνι το χάραμα... Και μια σιωπή! κ.ρ

Κι εσείς που λέτε... Πως ξέρετε ποιοι είστε... Βοηθήστε κι εμάς να βρούμε... Ένα κομμάτι του χαμένου μας εαυτού. κ.ρ