Κωνσταντίνος Ρο

 Πόση ελευθερία πόθησα... Μα δεν είχα που να πάω... Πόσα ταξίδια έκανα... Για να με συναντήσω... Για πόσες επαναστάσεις μίλησα... Πριν ρίξω πρώτα  τους φράχτες της ψυχής μου... Ότι κι' αν είπα κάτι έλειπε... Ότι κι' αν είπα κάτι περίσσευε ... Μα ποιος ν' αγαπήσει μια σιωπή... Με τόσα τριγύρω παραμύθια. κ.ρ

Τρύπια τα λόγια... Στους ανέμους φεύγουν... Από τις πράξεις απέχουν... Τι να πω εκεί να μένει... Ίσως δυο λέξεις μοναχά... Ψεύτη Εαυτέ. κ.ρ

Όλοι κάτι πουλούσαν Στον αδιάφορο κόσμο Να πουλήσω δεν είχα κάτι Τίποτα δεν μου είχε απομείνει Παρά μονάχα κάτι αστεράκια μεσα στην ψυχή Και αυτά τα χάριζα Οι διαβάτες σκυφτοί και μόνοι προσπερνούσαν Ρωτούσαν πόσο κόστιζαν!

Δεν κάνει αυτός για μας! φώναξαν! αρνήθηκε... φόβο... υποταγή... ψεύτικες ανάγκες.... Ελπίδες. Πρέπει να βρούμε... φοβισμένους... υποταγμένους... υποχρεωμένους... εξαθλιωμένους... και ελπίζοντες! κ.ρ

Μας φυλάκισαν οι λέξεις Μα είχαμε φτερά Θέλαμε να πετάξουμε μακριά Αθώοι Και σιωπηλοί.