Κωνσταντίνος Ρο

Τρύπια τα λόγια... Στους ανέμους φεύγουν... Από τις πράξεις απέχουν... Τι να πω εκεί να μένει... Ίσως δυο λέξεις μοναχά... Ψεύτη Εαυτέ. κ.ρ

Όλοι κάτι πουλούσαν Στον αδιάφορο κόσμο Να πουλήσω δεν είχα κάτι Τίποτα δεν μου είχε απομείνει Παρά μονάχα κάτι αστεράκια μεσα στην ψυχή Και αυτά τα χάριζα Οι διαβάτες σκυφτοί και μόνοι προσπερνούσαν Ρωτούσαν πόσο κόστιζαν!

Δεν κάνει αυτός για μας! φώναξαν! αρνήθηκε... φόβο... υποταγή... ψεύτικες ανάγκες.... Ελπίδες. Πρέπει να βρούμε... φοβισμένους... υποταγμένους... υποχρεωμένους... εξαθλιωμένους... και ελπίζοντες! κ.ρ

Μας φυλάκισαν οι λέξεις Μα είχαμε φτερά Θέλαμε να πετάξουμε μακριά Αθώοι Και σιωπηλοί.

Κι εσύ κορίτσι... Που κάποτε ξεγέλασες τον Άδη... Λες πως κουράστηκες και θέλεις να χαθείς... Μα να θυμάσαι... Πως ένα αηδόνι, το χάραμα για σένα τραγουδάει... Και κάποιος σε περιμένει, σαν ήλιος να φανείς.

Μεταχειρισμένες οι λέξεις μου Αίολα συναισθήματα Δεν ξέρω να αγαπάω Δεν ξέρω να μισώ Μέσα στους θορύβους Κάτι δικό μου ψαχνω Κάτι στέρεο , αληθινό Μια λέξη Αθώα Σκάβω βαθιά τις νύχτες Τίποτα δικό μου Όλα ξένα! Σωπαίνω! Κ.ρ