Κωνσταντίνος Ρο

Κίτρινα τα φύλλα στους δρόμους... Με όνειρα μοιάζουν... Πέρα δώθε ο άνεμος τα ταξιδεύει... Κι εκείνο το σ' αγαπώ... Που έγραψες μια νύχτα σε λευκή σελίδα... Ξεθώριασε με τις πρώτες βροχές... Και έρχεται ο χειμώνας! Κωνσταντίνος Ρο.

 Όταν σβήνω το φως... Ανάβει η νύχτα... Την εκκωφαντική σιωπή της.κ.ρ

 Στις πτώσεις σου... θα λυπηθούν... με ένα χειροκρότημα  εντός τους να χορεύει. Στις ανόδους σου... θα χειροκροτούν... με μια λύπη μέσα τους να κλαίει. Κωνσταντίνος Ρο.

 Με ένα τριαντάφυλλο στο ένα χέρι... Στο άλλο το περίστροφο... Τις νύχτες τριγυρνουσε... Στην έρημη πόλη... Να πεθαίνεις από αγάπη... Συνήθιζε  να λέει. Κωνσταντίνος Ρο.

 ΚΑΛΗ ΔΙΑΓΩΓΗ. Στο βάθος... Δεν αντέχουν οι άνθρωποι...  παινέματα και  φιλοφρονήσεις... Και ας χαμογελάνε... Πολλοί σκύβουν το κεφάλι... Όχι από ταπεινότητα... Νοιώθουν, πως κάποτε θα χρειαστεί να χαλάσουν την καλή διαγωγή τους. Κωνσταντίνος Ρο.

Και τι είναι  ευτυχία; ρώτησε... Να παίρνεις  σοβαρά τον εαυτό σου. Λίγα λόγια... Λίγα χαμόγελα.... Πράξεις εκεί που μπορείς... Να μην επιδιώκεις συμπάθειες και εντυπώσεις... Να μιλάς χωρίς φόβο μέχρι σημείου αντιπάθειας... Να μην περιμένεις να σου δώσει κανένας τίποτα, εκτός από τον εαυτό σου... Να γνωρίζεις πως κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα... Να δίνεις επειδή θέλεις, και όχι γιατί περιμένεις να πάρεις... Όχι βαρύτητα στις φιλίες γιατί υπάρχουν και οι ανατροπές. Οχι στα φτηνά συναισθήματα που σκοπό έχουν τον εγκλωβισμό του άλλου... Τι άλλο να είναι η ευτυχία;  Κωνσταντίνος Ρο.

  Καρφιά οι μνήμες.... Κι εσύ ζητούσες φτερά να πετάξεις... Με καρφωμένα τα πόδια σου στην Γη. Κωνσταντίνος Ρο.

 Την μισή ζωή παρακαλούσε... Την άλλη μισή ευχαριστούσε... Που να βρει χρόνο να μιλήσει στον εαυτό του; Κωνσταντίνος Ρο.

  Είναι στιγμές... Με κυκλώνει η μοναξιά... Άλλες πάλι, οι άνθρωποι... Δεν ξέρω προς τα που να τραβήξω. Κωνσταντίνος Ρο.

 Γύρισα στο παρελθόν... Και βρήκα κάποιον ξένο... Κάποιον που μ' έμοιαζε πολύ...  Μα που εγώ δεν ήμουν. Του είπα να πάει στο καλό αυτόν τον άγνωστο γνωστό.. Και γύρισα σε μένα. κ.ρ

Η αταξια ειναι  γοητευτικη... ειναι κινηση... ειναι δημιουργια. Αφηνει τα πραγματα ελευθερα... να αναπνευσουν... να ζησουν... να βρουν την θεση τους... να αυτοπροσδιοριστουν... να αυτορυθμιστουν. Η ταξη φυλακιζει τα πραγματα... τα θελει συγκεκριμενα... τα δινει ταυτοτητα... τα θελει σωστα,,, κι ας ειναι το λαθος... αυτο που κινει τα παντα. Κωνσταντίνος Ρο.

 Με φυτέψατε πάνω σε βράχια... Τι περιμένατε; Να βγω λουλούδι; Τα εντελβάις δεν ευδοκιμούν στην πατρίδα μου!  Κωνσταντίνος Ρο.

 Έγινα δρόμος... Γίνε βήμα... Έγινα δάκρυ... Γίνε βλέμμα... Έγινες νύχτα... Έγινα άστρο... Έτσι χτίζεται η ζωή. Κωνσταντίνος Ρο.

  Ναυαγοί... της τρικυμίας των κακών σκέψεων τους... Εδήλωναν ασθένεια...  να δεχτούν λίγο χάδι... Κροκοδείλια τα δακρυά τους...  να ακούσουν ενα ξερό σ αγαπώ... Στο τέλος ασθένησε το σώμα... μη μπορώντας να αντέξει... την εγκατάλειψη της ψυχης... απο τους ίδιους. Κωνσταντίνος Ρο.

Μοναχή... Εκεί στα βράχια... Κρυστάλλινα σε έλουζαν νερά... Τις αλήθειες σου τους τραγουδούσες... Οι αιώνιες θάλασσες μονάχα... Το τραγούδι σου.... Μπορούσαν να καταλάβουν! Κωνσταντίνος Ρο. ...

 Όμορφα θα σε θυμάμαι... Σαν αεράκι δροσερό... Καταμεσήμερο Ιούλη!

Δεν θα συναντηθούμε... Παρά μοναχά  στα όνειρα... Ότι αξίζει... Στην σιωπή και στα όνειρα ανθίζει! Κωνσταντίνος Ρο.

 Κάθε απόγευμα... Έπαιρνε το καλάμι... Ένα βαλιτσάκι με τα σύνεργα... Το σπαστό πάνινο καρεκλάκι... Και κατέβαινε στην παραλία. Δεν ήταν τόσο η αγάπη του για τα ψάρια... Όσο η γαλήνη που του προσέφερε η θάλασσα... Κι αυτή η αναμονή για κάποιο τσίμπημα. κ.ρ

  Ας μείνουμε με τους λίγους.... Οι πλειοψηφίες πάντα απρόσωπες... Δημιουργοί θορύβων είναι... Και κυνηγοί συμφερόντων. Ας μείνουμε με τους λίγους... Τους αγενείς, τους αγέλαστους, τους ντόμπρους τους απροσάρμοστους... Αυτούς που τους εαυτούς έκαψαν... Και έμαθαν τι πάει να πει αλήθεια. Κωνσταντίνος Ρο.

  Ευτυχώς υπάρχει η θάλασσα...  Ο ήλιος... Ευτυχώς  υπάρχουν τα λουλούδια...   Και ουρανός καταγάλανος...  υπάρχουν δάση...   ο νους μπορεί και ταξιδεύει... Ευτυχώς  υπάρχουν  μουσικές...  αγάπη... Θα σωθούμε! Κωνσταντίνος Ρο.

  Υπο...σχεσεις... Υπο...χρεωσεις... Υπο...χωρησεις... Υπο...λογισμοι... ποσα βαρη... να αντεξει η ψυχη; Κωνσταντίνος Ρο.

  Τόσο εύθραυστη... Σαν σιωπή που έσπαγε μέσα στην νύχτα... Από το θρόισμα των φύλλων μιας λεύκας... Που έχασκε στην μέση του πουθενά. κ.ρ

  Τα χαμόγελα άφησα πίσω... Τα βλέπω τώρα κρεμασμένα στους τοίχους... Σε παλιές φωτογραφίες... Για ποιους χαμογελούσα; Για μένα; η για τους άλλους; Κωνσταντίνος Ρο.

 Να φανερωθω... να φανερωθεις... και ετσι ολοφωτοι... αναμεσα στ αστερια... φως στις πληγες να ριχνουμε... και οι σβησμενες μας ψυχες ν αναβουν... τα βηματα μου να φορας... κι εγω φορωντας την ψυχη σου... σωπαινοντας να προχωραμε.κ.ρ

  Πόσο πληγωσαμε εκείνο το δειλινό... Που μας άκουγε να μιλάμε... Και όχι να ζούμε... Και έτσι έγινε νύχτα! Κωνσταντίνος Ρο.

  Έτσι μια μέρα θα μαραθούμε... Σαν κάτι δένδρα φυτεμένα... Στην άκρη ενός μεγάλου κήπου... Ξεχασμένα,  δεν τα φρόντιζε κανείς. Κωνσταντίνος Ρο.

  Κόσμε βιαστικέ... Πως προσπερνάς έτσι τους ανθρώπους... Λες και είναι αυτοκίνητα... Ρίχνε καμμιά  ματιά  και πίσω σου... Και βλέπε τι αφήνεις. κ.ρ

  Τρέξαν τα χρόνια  φύγανε... Τι απέμεινε; Μια σκόνη, την φύσηξε ο άνεμος πάνω στις άγνωστες ψυχές μας... Υπήρξαμε; κ.ρ

  Η ψυχή της τυλιγμένη με μαύρο πέπλο... Κάθε νύχτα έστηνε την φιγούρα της στα έξι μέτρα... Και όμως ήτανε αθώα... Ήθελε να ζήσει! κ.ρ

 Αυτόν που δεν ζήτησε ποτέ... Μην τον αναζητήσετε... Δεν έψαχνε να βολευτεί... Με τα παρακάλια σας γελούσε... Στα αζητητα η κατοικία του... Την έχει αγαπήσει!  κ.ρ

 Άκου τις σιωπές σου και  να τις αγαπάς. Δεν είναι που δεν έχεις κάτι να πεις, είναι που θέλεις να είσαι συνεπής με τον εαυτό σου.

 Τι κι'αν ζούσες στα σκοτάδια... Σε μένα έφερνες το Φως! κ.ρ

 ΕΝΘΥΜΗΣΗ. Ακόμα θυμάμαι Το βαρύ ξύλινο  τραπέζι στο σαλόνι... ένα παιδί  κάτω... Να κρατάει το αεροπλανακι και να ονειρεύεται πως πετάει!κ.ρ

 Με κούρασες κόσμε... Δεν ζήτησα  πολλά... Μια αγάπη... Ένα αηδόνι το χάραμα... Και μια σιωπή! κ.ρ

Κι εσείς που λέτε... Πως ξέρετε ποιοι είστε... Βοηθήστε κι εμάς να βρούμε... Ένα κομμάτι του χαμένου μας εαυτού. κ.ρ

  Απ' τα κουρέλια της ψυχής μας... Να φτιάξουμε έναν όμορφο κόσμο... Τον δικό μας!  κ.ρ

 Με μια ντροπή... Σκαρφαλωμένη στο πρόσωπο της... Δεν έλεγε εύκολα το σ' αγαπώ... όταν το έλεγε, ήταν βαθύ και ειλικρινές... αυτή η ντροπή ήταν η γοητεία της.. Και έδειχνε τον καλό της χαρακτήρα. κ.ρ

 Το σ' αγαπώ το παίρνει ο άνεμος... Αν δεν ραγίζει η ψυχή ... Την ώρα που το λες! κ.ρ

 Και ότι πραγματικά... Αξίζει να ειπωθεί... Πουθενά δεν θα τ'ακούσεις.κ.ρ

 Και όσο έφτανα στο κέντρο της ύπαρξης... Τα σκοτάδια πύκνωναν... Οι χαρές λιγόστευαν... Έβλεπα καθαρά το ψεύτικο... Την υποκρισία... Έβλεπα πως ζούσαν με υποκατάστατα . κ.ρ

  Με ενα μη... με ενα πρεπει... με ενα θα δουμε... με ενα τα λεμε... με ενα ισως... με ενα μπορει... με ενα μαλλον... με ενα δεν εχω χρονο... τα χρονια πληγωσαμε. Ψιθυρισε το τραγουδι... των χαμενων σου θελω! κ.ρ

  Αφησα τα λογια... να πεσουν κατω. Πολυς θορυβος... για το τιποτα! κ.ρ

  Ξένος μέσα στους θορύβους σας, που το λέτε ομιλία... Ξένος  στα φτηνά αστεία σας...   στις βιαστικές χαρές σας... Μα τόσο κούφια η ζωή σας; κ.ρ

  Φίλοι που ήρθαν... Φίλοι που έφυγαν... Φίλοι καινούργιοι... Κάποτε θα φύγουν... Όλα αναμνηση γίνονται ...  και οι εαυτοί μας καποτε... Ανάμνηση θα γινουν.κ.ρ

  Δεν είναι ο δρόμος άλλος... Από την επιστροφή στην  αθωότητα... Τότε που αμέριμνοι μετρούσαμε αστέρια... Όλο το ενδιάμεσο... Κραυγές, ενοχές , απογοητεύσεις, συμφέροντα... Δεν είναι ο δρόμος άλλος από την αθωότητα... Μόνο έτσι ο κόσμος θα αλλάξει!  κ.ρ

Βλέπαμε τον ίδιο ουρανό... Έβλεπα  στα σύννεφα  ταξίδια... Τους γλάρους για ταξιδευτές... Κι εσύ έβλεπες την καταιγίδα... έλεγες πως πλησιάζει!  κ.ρ

 Δυο  λέξεις σου και ένα ποίημα  έφταναν... Τα σκοτάδια να κάνουν φως...  τις θλίψεις μου αστέρια... Να λάμπουνε στον ουρανό. κ.ρ

  Το τηλέφωνο βλέπεις που ποτέ δεν χτυπά ... Στον καφενέ  πηγαίνεις... σκυθρωποί και αμίλητοι... Κανείς δεν  ρωτά  πως τα περνάς... Μονάχος τις νύχτες στην μουντή  κάμαρα ... Γεμίζεις λευκές σελίδες με δάκρυα... Νιώθεις πως η βαρβαρότητα έγινε ζωή μας. κ.ρ

 Τον εαυτό μου προσπαθώ να ερμηνεύσω... Όχι τυχαία... Προηγήθηκε πόλεμος με μένα... Σκότωσα εαυτούς  ψεύτικους... Πληγώθηκα... Με κόπο το μονοπάτι μου βρήκα... Σε έναν κόσμο ανερμήνευτο και αδιάφορο... Που ασχολείται με την επιφάνεια ,την καλοπέραση τα τετριμμένα... Τον εαυτό μου προσπαθώ να ερμηνεύσω... Πόσο  καλό μου έκανε ο πόλεμος... Και ας πληγώθηκα... Δεν έγινα σαν τους πολλούς! κ.ρ

 Κι' αυτές... Οι κρυφές πληγές ... Που τους ένωναν... Έκαναν την αγάπη τους αιώνια!  κ.ρ

 Σαν αγρίμι τριγυρνούσα... Τίποτα δεν με άγγιζε... Μια μεθυσμένη νύχτα..  Με ρώτησε ένας σοφός... Πες μου πόσο σε αγάπησες... Δεν ήξερα τι να του απαντήσω. κ.ρ

 ΥΠΗΡΞΑΜΕ... Υπηρξαμε ανασες παιδικες... χαμογελα...   ελπιδες... εξουσιες δολοφονοι... τα σκοτωσαν... την μοναξια φοβηθηκαμε... εμας φοβηθηκαμε... κυνηγημενοι... ενοχες φορτωμενοι... κρυφτηκαμε πισω απο λογια αλλων... και αλλοι γιναμε...  τις νυχτες ενα παιδι... στο δωματιο τριγυρνουσε...  ποιοι ειμαστε ρωτουσε. Υπηρξαμε ανασες παιδικες... χαμογελα...ελπιδες.κ.ρ

 Έχω τα δυο χέρια μου... Χάδια  σου δίνω... Σ' αγκαλιάζω... Να νιώθεις πως υπάρχεις... Να νιώθω πως υπάρχω... Το θλιμμενο  βλέμμα μου έχω... Να βλέπεις την ραγισμένη μου  ζωή... Έχω και μια σιωπή... Που κραυγάζει σ' αγαπώ... Όλη μου η περιουσία!  κ.ρ

  Παράξενο κορίτσι... Κορίτσι της ουτοπίας... Τι όμορφη η χώρα σου! Μου μιλάς με σιωπή... Και όλα τριγύρω ομορφαίνουν... Τα μυστικά σου... Φωτίζουν την σκοτεινή ψυχή μου... Πολύτιμους κρύβεις θησαυρούς... Σε περιμένω κάτω από την αστροφεγγιά!  κ.ρ

 Ρακένδυτος έτρεξα στην αγάπη που με καλούσε... Χωρίς φτιασίδια.. Χωρίς περιττά... Σαν αλήτης που του απέμεινε μονάχα η γυμνή ψυχή του... Και έψαχνε απεγνωσμένα να αγαπήσει... Και ν αγαπηθεί αληθινά. κ.ρ

 Και σχεδόν... Με έναν τρόπο μυστικό, αδιόρατο... Συναντάς αυτό που έψαχνες για χρόνια... Σε γλυκαίνει...  Σου  ανοίγει την ψυχή ... Λες πως τίποτα δεν χάθηκε...    Και όλα παίρνουν χρώμα.  κ.ρ

 Η ζωή μας περιμένει... Τα δάκρυα μας ποτίζουν τώρα  την Γη... Κι ανθίζουν σπάνια πολύχρωμα λουλούδια... Τα μονοπάτια μας συναντήθηκαν... Δύσκολα μονοπάτια... Βγήκαμε στο ξέφωτο της αγάπης... Πίσω μην κοιτάξεις... Ερημιά και πονος... Ήρθε η ώρα να τραγουδήσουμε... Τα πιο όμορφα τραγούδια... Να ζήσουμε  τα όνειρα μας. κ.ρ

 Αλήθεια πως ξεχάστηκα εδώ πέρα... Με πόρτες  και παράθυρα κλειστά... Συγχώρα με Θεέ μου... Που τόσο απόκοσμος υπήρξα... Τόση  απεραντοσύνη μέσα μου... Πουθενά δεν την χώρεσα... Παρά μονάχα στην ερημιά μου! κ.ρ

 Πόση ελευθερία πόθησα... Μα δεν είχα που να πάω... Πόσα ταξίδια έκανα... Για να με συναντήσω... Για πόσες επαναστάσεις μίλησα... Πριν ρίξω   τους φράχτες της ψυχής μου... Ότι κι' αν είπα κάτι έλειπε... Ότι κι' αν είπα κάτι περίσσευε ... Μα ποιος ν' αγαπήσει μια σιωπή... Με τόσα τριγύρω παραμύθια. κ.ρ

  Ηλιαχτίδα έγινα... Τρύπωσα ξαφνικά... Στο σκοτεινό δωματιό σου... Ίσως και να φοβήθηκες... Να αναρωτήθηκες... Πως  βρέθηκε  φως μέσα στην τόση σκοτεινιά... Απόψε μην κλάψεις... Όλα τώρα ξεκινάνε! κ.ρ

 Μοναξιά  είμαι... Καπου-καπου φοράω το στενό ρούχο των κοινωνικών συναναστροφών ... Μα το ψέμα δεν μου πηγαίνει... Βιαστικά την νύχτα το πετάω... Να φορέσω και πάλι την σιωπή... Να νιώσω ουσιαστικός και γεμάτος. κ.ρ

περνάει η ζωή... Κι'εσύ ζεις... Σαν να μην είσαι εσύ... Μα κάποιος άλλος.. Που την ζωή σου  υπονομεύει. κ.ρ

 Περπατάμε δήθεν λεύτεροι... Μα τα σκοτάδια της ψυχής... Αλυσοδεμένους μας κρατάνε .

  Έπεσα από τον τελευταίο όροφο του εαυτού μου... Βρέθηκα στο μηδέν.... Κατά την πτώση  δεν με συνάντησα πουθενά... Μονάχα φωνές άλλων άκουγα... Και κάτι προσπάθειες να αποδείξω όσα δεν ήμουν.... Εδώ στο μηδέν δεν χρειάζεται να προσπαθείς.... Ούτε να αποδεικνύεις... Είσαι γυμνός Εσύ! κ.ρ

 Και σε όσους απέμεινε λίγη ψυχή και αθωότητα ... Μέσα από τα όνειρα μονάχα μπορούν να αναπνεύσουν... Μα και αυτά τα όνειρα, κάποιοι τους τα γκρεμίζουν... Μέχρι να τους κλεψουν και την τελευταία ανάσα. κ.ρ

 Ας σωπάσουμε λίγο... Να πάει η αγάπη να ξεκουραστεί... Να γαληνέψει... Να πάει να βρει αυτούς... Που δεν την κούρασαν... Δεν την ταλαιπώρησαν... δεν μίλησαν ποτέ γι αυτήν... Μοναχά την ένιωθαν σιωπηλοί... Να πάει να βρει αυτούς... Που ανάγκη την είχαν μεγάλη. κ.ρ

 Και ας ήταν... Για λίγο ν' άνοιγες την ραγισμένη σου ψυχή... Να πεις τι νιώθεις... Η αμφιβολία... Σκοτώνει ακόμα και τους άτρωτους. κ.ρ

 Στης θλίψης κατοικώ... Το όμορφο και σιωπηλό νησί... Εκεί που ζούνε... Οι χαμένοι και οι αθώοι. κ.ρ

  Τα δευτερολεπτα... τα λεπτα... οι ωρες... οι μερες... οι βδομαδες... οι μηνες... τα χρονια... τρεχουν όλα βιαστικα... τιποτα δεν θα μεινει... παρα μοναχα αυτοι οι τοιχοι... κρατωντας φυλαγμενα πανω τους... τα μυστικα μας... και όσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε. κ.ρ

 Τόσες ευχές... Και όλα τα αστέρια καρφωμένα ψηλά στον ουρανό... Ούτε ένα είπε να πέσει...   Μία ευχή να πιάσει!  κ.ρ

 Υπήρξαμε αληθινά  μόνο εκεί που δεν ήμασταν...  Όπου ήμασταν ,όνειρα και επινοήσεις άλλων ήμασταν... Και όχι εμείς. κ.ρ.

 Σώπασα... Αφουγκράστηκα  πίσω  από τα λόγια των ανθρώπων... Τι ερημιά! κ.ρ

 Ποιον άνεμο να βρω... Μαζί του να με πάρει... Πρίν μαραθώ... Κακομοιρος στην άθλια χώρα... Ποιον άνεμο να βρω... Χωρίς προορισμό... Χωρίς αποσκευές... Με γέλια μόνο και χαρές... Μαζί να ταξιδέψουμε  σε χώρες μυστικές.  κ.ρ

 Έψαχνες την αγάπη στα βαθιά... Κι αυτή πλατσούριζε στα ρηχά... Αθώο παιδάκι. κ.ρ

 Οι ανθρωποι της θλίψης και του πόνου... Μέσα απ' τα σκοτάδια τους... Κουβαλάνε στους ώμους τους... Την θλίψη και τον πόνο... Του Κόσμου όλου. κ.ρ

 Δώσε μου λίγο τίποτα κάτι πολύτιμο να φτιάξω... Μια σπιθαμή άμμου μου αρκεί, πανέμορφα να φτιάξω ακρογιάλια... Δώσε μου λίγο απ' το δάκρυ σου... Την Γη να την ποτίσω , κήποι πολύχρωμοι ευωδιαστοί ν ανθίσουν... Δώσε μου λίγο απ' την νύχτα σου... Μ αστέρια να την ντύσω... Δώσε μου λίγο τίποτα κάτι πολύτιμο να φτιάξω. κ.ρ

 Δεν σε ξέχασα... Ούτε αυτό το βράδυ... Σε πήρα μαζί μου στα ονειρά μου. κ.ρ

 Όλα  τα άκουσα από τους ανθρώπους... Τις νύχτες θα με βρεις σ' εκείνη την γωνία... Κάτω απ' τα άστρα... Να ακούω τα μυστικά που μου ψυθιρίζουν. κ.ρ

 Και αν πίστεψες... Πώς απέμεινες μονάχος στον κόσμο αυτό... Βγες έξω και δες τον ήλιο... στον ουρανό αστράφτει...   τριγύρω σου τα δένδρα τα λουλούδια... Εκείνο το αδέσποτο που μοναχό πηγαίνει... Συγκάτοικοι σου είναι όλα...  με τον δικό τους τρόπο σ αγαπάνε. κ.ρ

 Ανύπαρκτος... Με μια σκιά παρέα... Στην ερημιά της πόλης τριγυρνώ... Τι έχει να φοβηθεί μια σκιά; κ.ρ

 Καθώς προσεκτικά... Μάζευα τα συντρίμμια μου... Βρήκα κι' Εσένα!  κ.ρ

 Και αν με γκρέμισαν... Με ξαναέχτισα  με ανθεκτικότερα  υλικά... Τώρα φόβο δεν έχω κανέναν. κ.ρ

 Πάλι συνέλαβα μία σκέψη μου... Κάτι ζητούσε, κάτι ήθελε... Αχόρταγες αυτές οι σκέψεις... Έτοιμες να με κατασπαράξουν! κ.ρ

 Την ερημιά μου προσπαθώ να ξεγελάσω... Με ένα βιβλίο να ξεχαστώ...  μια μουσική να ταξιδέψω... Με ένα φιλμ να δραπετεύσω... Μα αυτή τις νύχτες, πάντα  παρούσα και σκοτεινή ,στο προσκέφαλό μου. κ.ρ

 Κάποιος... με ένα χειροκρότημα... γκρεμίστηκε από ψηλά... άλλος... αναθάρρησε και έβγαλε φτερά. Κάποιος με ένα σ' αγαπώ... έλαμψε η μορφή του...    άλλος έφυγε μακριά... δεν τ άντεξε η ψυχή του.κ.ρ

 Συρματοπλέγματα στους δρόμους... Τα όνειρα σταυρωμένα... Χιλιόμετρα μακριά  μου ότι ποθώ... Κύκλους με τον καπνό του τσιγάρου κάνω ... Παρηγοριά και θάνατος! κ.ρ

 Πώς μας παγίδεψε το σώμα; Πώς μας εξαπάτησε η ύλη; Και έτσι αργά και σταθερά...  Δολοφονήσαμε την ψυχή!  κ.ρ

 Καθώς θαύμαζα το      δειλινό... Κάποιοι έκαιγαν τις Ανατολές του κόσμου. Καθώς σου έλεγα το σ αγαπώ... Από τον τρίτο μία κοπέλα βουτούσε στο κενό... ερωτική απογοήτευση είπαν. Καθώς απ' το παγκάκι φεύγαμε χαρωποι...  ο άστεγος χαρτόκουτα έστρωνε να κοιμηθεί . Κ.ρ

 Και παίζοντας κρυφτό... Τελειώνει η ψεύτικη ζωή μας... Χωρίς έστω μια αλήθεια μας ν αγαπηθεί. k.r

 Βαθαίνει με την σιωπή η αγάπη... Ανάγκη δεν έχει με λόγια να πείσει... Ένα βλέμμα της αρκεί. k.r

 Και όταν κάποτε... Οι λέξεις χάσουν κάθε νόημα... Εκπαιδευμένος να είσαι στην σιωπή... Θα σου μιλάει... Και δεν θα καταλαβαίνεις. k.r

 Έψαχνες ακροατήριο... Μα μόνο σιωπές και βλέμματα... Έμαθα να ακούω. κ.ρ

 Κρυμμένη ψυχή... Πόνεσες... Τείχη τριγύρω ύψωσες... Πως να δεχτείς εύκολα  το σ αγαπώ... Μετά τις προδοσίες. κ.ρ

 Κατέβηκα στο παζάρι... Διαλαλούσαν την πραμάτεια τους... Όλοι είχαν τα καλύτερα... Τίποτα δεν αγόρασα... Μονάχα μία γλαστρούλα από κάποιον που σώπαινε!  κ.ρ

 Θα έρθουν μέρες, θα μιλάνε... Οι αληθινοί μας εαυτοί ... Δεν θα έχουν τίποτα να πούνε... Γιατί όλα όσα έζησαν ήταν ψέμα... Σιωπή  γέλια και δάκρυα μόνο... Και θα είναι ωραία.  k.r

 Και αν θέλω... κάτι πίσω μου ν'αφήσω... Δύο λέξεις... Ένα τραγούδι... Είναι γιατί θαρρώ... κανείς δεν με γνώρισε στον κόσμο  αυτό. k.r

 Σώπασε... Αποδέξου.. εσένα... Δεν είσαι αυτά που λες... Είσαι κάτι παραπάνω από παράπονο  θυμο...και θέλω... Είσαι αυτά που θα υπάρξεις... Δεν είναι ανάγκη να συμφωνείς με κάποιον... Συμφώνησε με σένα... Δεν σου αρκεί; Ψάξε... Βρες..  Όχι στους άλλους σε σένα..  Δεν σε καταξιώνουν οι άλλοι.. Μονάχα ο εαυτός σου.

 Δεν κάνει αυτός για μας! φώναξαν! αρνήθηκε... φόβο... υποταγή... ψεύτικες ανάγκες.... Ελπίδες. Πρέπει να βρούμε... φοβισμένους... υποταγμένους... υποχρεωμένους... εξαθλιωμένους... και ελπίζοντες!   κ.ρ

 Κάπου στο μέλλον... Μας πέταξαν στη άκρη του αιώνα... Πεινασμένους... Μολυσμένους... Τι άραγε ζητούσαν από μας οι δολοφόνοι; Τι τους αρνηθήκαμε; Και αν μας θανατώσουν.... Ποιους θάχουν να εξουσιάζουν; Ποιους στα εργοστασιά τους που θάνατο παράγουν... Θα βάλουν να δουλέψουν; Έναν πλανήτη θέλουνε νεκρών; Η έναν πλανήτη μονάχα εκλεκτών; Όταν μιλούν για ειρήνη...μήπως εννοούν μια ειρήνη μεταξύ τους; Δεν θάχουν ανάγκη  τους πολέμους... Γιατί όλα θάναι δικά τους; κ.ρ

 Ποιος είν' αυτός...  που δίπλα μου περνάει; ποιος είν' αυτός που  παράξενα κοιτάζει; ποιος είν' αυτός που λέει καλημέρα..   χωρίς να του μιλήσω; ποιος είν' αυτός που μου χαμογελά χωρίς να τον γνωρίζω; ποιος είν' αυτός που νοιάζεται για μένα... και λέει πως μ αγαπάει; . Τον φόβο μονάχα αγαπώ ... κανένας δεν με νοιάζει.

 μαύρους κύκλους κάτω απ' τα μάτια... Κουρελιασμένα ρούχα... Ξυπόλητη... Σε λασπωμένους δρόμους Όλοι την προσπερνούσαν αδιάφοροι... Μονάχα εγώ Ο τρελός της πόλης.,.. Εβλεπα τους δαίμονες... Που πάλευε να νικήσει.

 Δειλιάζει ο ήλιος πίσω απ' τα σύννεφα.... Κάτι αδέσποτα  γαβγίζουν... Το αεράκι παγωμένο... Δύο χέρια, δύο πόδια , ένα σώμα, ένα κεφάλι... Ξέχασα κάτι; Α ναι και μια ψυχή λερωμένη... Αναπνέω και σήμερα... Μη μιλάς για αγάπη πονάει! Ξοδεμένα λόγια χωρίς ψυχή για το τίποτα... Άσε τα λουλούδια καλύτερα στο χώμα μην τα κόβεις.... Αγάπησε κάποιον που έγινε σιωπή τολμάς; Η θέλεις να παραμυθιάσεις και να παραμυθιαστείς; Το ίδιο φιλμ παίζει και σήμερα η ζωή.

 Αξόδευτη αγάπη   μέσα μου... Οι δυνατοί ανάγκη δεν την είχαν... Είχαν τον εγωισμό τους... Έτσι απλόχερα την μοίραζα τις νύχτες... Στους τραυματισμένους και πληγωμένους της ζωής... Σ' αυτούς που εύκολα από το τίποτα ράγιζαν... Σ' αυτούς που σωπαιναν από ευγένεια , και δεν  διεκδικούσαν... Σ' αυτούς που δεν είχαν ενθάρρυνση ποτέ κι από κανέναν... Σ' αυτούς που απέρριπταν  τους εαυτούς τους, γιατί κάποιοι τους απέρριπταν... Σ' αυτούς που δεν παρακάλαγαν ποτέ, γιατί ήταν αξιοπρεπείς και πλήρωναν γι'αυτό ... Σ' αυτούς που μονάχα ένα χάδι γύρευαν, και πότε  δεν  έβρισκαν... Εκεί ξοδεύω την αγάπη μου... k.r 

 Δεν ήταν τα λόγια σου... Ήταν οι σιωπές ...οι κραυγές Το ραγισμένο βλέμμα  σου Η αθώα θλιμμένη σου ψυχή... Όλα αυτά που δεν έφταιξες... Κι ακόμα τα πληρώνεις. Μα όλα αυτά τα δάκρυα Σου καθάρισαν το βλέμμα Σε έκαναν σημαντική Και δεν χωράς στην σαπίλα αυτού του κόσμου.. Σ' αγάπησα.

 Μουντό το πρωινό... Μονάχα οι γλάροι πετούν λεύτεροι. Δεν ζητούν δεν περιμένουν τίποτα... Κλονισμένη η πίστη μου... Ο σκύλος χαίρεται κουνώντας την ουρά του... Ότι ζητούσα έφευγε... Και έφευγα απ' ότι με ζητούσε... Η Μοίρα! Κι εσύ όνειρο στις ξάγρυπνες νύχτες μου... Φυλακας-αγγελος εγώ των ρημαγμένων ψυχών.

 Με ένα κενό στην έρημη πόλη τριγυρνώ...  ανάβω τσιγάρο με ένα κενό... Ακούω μουσική με ένα κενό μέσα μου... Τον καφέ μου πίνω με ένα κενό..  Με ένα κενό μέσα μου διαβάζω... Τι με άδειασε τόσο;... Που να βρω τόση αγάπη να το γεμίσω;. k.r

 Α.Π. Η Αγάπη μου...  προσευχή μικρού παιδιού..  παρακαλά  και δακρύζει... Η Αγάπη μου θέλει να. λάμψει.... Το Αλφάβητο γκρέμισε... Από το Άλφα τωρα  ξεκινά... Λέξεις πεντακάθαρες  ψάχνει ... Χωρίς σκοπιμότητα ... Η Αγάπη μου έγινε Τίποτα...   την Ουσία της να αγαπήσει.

 Έχασα χρόνο μάτια μου... Έχασα χρόνο... Στης μέθης αφέθηκα το ψέμα... Αγαπώντας τους άλλους... Καταστρέφοντας  εμένα.

 Στην μοναξιά μου εγώ Εσύ στην δική σου Και ενδιάμεσα δρόμοι απάτητοι.