Περί.....πλάνης.

  Υπο...σχεσεις... Υπο...χρεωσεις... Υπο...χωρησεις... Υπο...λογισμοι... ποσα βαρη... να αντεξει η ψυχη; Κωνσταντίνος Ρο.

  Τόσο εύθραυστη... Σαν σιωπή που έσπαγε μέσα στην νύχτα... Από το θρόισμα των φύλλων μιας λεύκας... Που έχασκε στην μέση του πουθενά. κ.ρ

  Τα χαμόγελα άφησα πίσω... Τα βλέπω τώρα κρεμασμένα στους τοίχους... Σε παλιές φωτογραφίες... Για ποιους χαμογελούσα; Για μένα; η για τους άλλους; Κωνσταντίνος Ρο.

 Να φανερωθω... να φανερωθεις... και ετσι ολοφωτοι... αναμεσα στ αστερια... φως στις πληγες να ριχνουμε... και οι σβησμενες μας ψυχες ν αναβουν... τα βηματα μου να φορας... κι εγω φορωντας την ψυχη σου... σωπαινοντας να προχωραμε.κ.ρ

  Πόσο πληγωσαμε εκείνο το δειλινό... Που μας άκουγε να μιλάμε... Και όχι να ζούμε... Και έτσι έγινε νύχτα! Κωνσταντίνος Ρο.

  Έτσι μια μέρα θα μαραθούμε... Σαν κάτι δένδρα φυτεμένα... Στην άκρη ενός μεγάλου κήπου... Ξεχασμένα,  δεν τα φρόντιζε κανείς. Κωνσταντίνος Ρο.

  Κόσμε βιαστικέ... Πως προσπερνάς έτσι τους ανθρώπους... Λες και είναι αυτοκίνητα... Ρίχνε καμμιά  ματιά  και πίσω σου... Και βλέπε τι αφήνεις. κ.ρ

  Τρέξαν τα χρόνια  φύγανε... Τι απέμεινε; Μια σκόνη, την φύσηξε ο άνεμος πάνω στις άγνωστες ψυχές μας... Υπήρξαμε; κ.ρ

  Η ψυχή της τυλιγμένη με μαύρο πέπλο... Κάθε νύχτα έστηνε την φιγούρα της στα έξι μέτρα... Και όμως ήτανε αθώα... Ήθελε να ζήσει! κ.ρ

 Αυτόν που δεν ζήτησε ποτέ... Μην τον αναζητήσετε... Δεν έψαχνε να βολευτεί... Με τα παρακάλια σας γελούσε... Στα αζητητα η κατοικία του... Την έχει αγαπήσει!  κ.ρ

 Άκου τις σιωπές σου και  να τις αγαπάς. Δεν είναι που δεν έχεις κάτι να πεις, είναι που θέλεις να είσαι συνεπής με τον εαυτό σου.

 Τι κι'αν ζούσες στα σκοτάδια... Σε μένα έφερνες το Φως! κ.ρ

 ΕΝΘΥΜΗΣΗ. Ακόμα θυμάμαι Το βαρύ ξύλινο  τραπέζι στο σαλόνι... ένα παιδί  κάτω... Να κρατάει το αεροπλανακι και να ονειρεύεται πως πετάει!κ.ρ

 Με κούρασες κόσμε... Δεν ζήτησα  πολλά... Μια αγάπη... Ένα αηδόνι το χάραμα... Και μια σιωπή! κ.ρ

Κι εσείς που λέτε... Πως ξέρετε ποιοι είστε... Βοηθήστε κι εμάς να βρούμε... Ένα κομμάτι του χαμένου μας εαυτού. κ.ρ

  Απ' τα κουρέλια της ψυχής μας... Να φτιάξουμε έναν όμορφο κόσμο... Τον δικό μας!  κ.ρ

 Με μια ντροπή... Σκαρφαλωμένη στο πρόσωπο της... Δεν έλεγε εύκολα το σ' αγαπώ... όταν το έλεγε, ήταν βαθύ και ειλικρινές... αυτή η ντροπή ήταν η γοητεία της.. Και έδειχνε τον καλό της χαρακτήρα. κ.ρ

 Το σ' αγαπώ το παίρνει ο άνεμος... Αν δεν ραγίζει η ψυχή ... Την ώρα που το λες! κ.ρ

 Και ότι πραγματικά... Αξίζει να ειπωθεί... Πουθενά δεν θα τ'ακούσεις.κ.ρ

 Και όσο έφτανα στο κέντρο της ύπαρξης... Τα σκοτάδια πύκνωναν... Οι χαρές λιγόστευαν... Έβλεπα καθαρά το ψεύτικο... Την υποκρισία... Έβλεπα πως ζούσαν με υποκατάστατα . κ.ρ

  Με ενα μη... με ενα πρεπει... με ενα θα δουμε... με ενα τα λεμε... με ενα ισως... με ενα μπορει... με ενα μαλλον... με ενα δεν εχω χρονο... τα χρονια πληγωσαμε. Ψιθυρισε το τραγουδι... των χαμενων σου θελω! κ.ρ

  Αφησα τα λογια... να πεσουν κατω. Πολυς θορυβος... για το τιποτα! κ.ρ

  Ξένος μέσα στους θορύβους σας, που το λέτε ομιλία... Ξένος  στα φτηνά αστεία σας...   στις βιαστικές χαρές σας... Μα τόσο κούφια η ζωή σας; κ.ρ

  Φίλοι που ήρθαν... Φίλοι που έφυγαν... Φίλοι καινούργιοι... Κάποτε θα φύγουν... Όλα αναμνηση γίνονται ...  και οι εαυτοί μας καποτε... Ανάμνηση θα γινουν.κ.ρ

  Δεν είναι ο δρόμος άλλος... Από την επιστροφή στην  αθωότητα... Τότε που αμέριμνοι μετρούσαμε αστέρια... Όλο το ενδιάμεσο... Κραυγές, ενοχές , απογοητεύσεις, συμφέροντα... Δεν είναι ο δρόμος άλλος από την αθωότητα... Μόνο έτσι ο κόσμος θα αλλάξει!  κ.ρ

Βλέπαμε τον ίδιο ουρανό... Έβλεπα  στα σύννεφα  ταξίδια... Τους γλάρους για ταξιδευτές... Κι εσύ έβλεπες την καταιγίδα... έλεγες πως πλησιάζει!  κ.ρ

 Δυο  λέξεις σου και ένα ποίημα  έφταναν... Τα σκοτάδια να κάνουν φως...  τις θλίψεις μου αστέρια... Να λάμπουνε στον ουρανό. κ.ρ

  Το τηλέφωνο βλέπεις που ποτέ δεν χτυπά ... Στον καφενέ  πηγαίνεις... σκυθρωποί και αμίλητοι... Κανείς δεν  ρωτά  πως τα περνάς... Μονάχος τις νύχτες στην μουντή  κάμαρα ... Γεμίζεις λευκές σελίδες με δάκρυα... Νιώθεις πως η βαρβαρότητα έγινε ζωή μας. κ.ρ

 Τον εαυτό μου προσπαθώ να ερμηνεύσω... Όχι τυχαία... Προηγήθηκε πόλεμος με μένα... Σκότωσα εαυτούς  ψεύτικους... Πληγώθηκα... Με κόπο το μονοπάτι μου βρήκα... Σε έναν κόσμο ανερμήνευτο και αδιάφορο... Που ασχολείται με την επιφάνεια ,την καλοπέραση τα τετριμμένα... Τον εαυτό μου προσπαθώ να ερμηνεύσω... Πόσο  καλό μου έκανε ο πόλεμος... Και ας πληγώθηκα... Δεν έγινα σαν τους πολλούς! κ.ρ

 Κι' αυτές... Οι κρυφές πληγές ... Που τους ένωναν... Έκαναν την αγάπη τους αιώνια!  κ.ρ

 Σαν αγρίμι τριγυρνούσα... Τίποτα δεν με άγγιζε... Μια μεθυσμένη νύχτα..  Με ρώτησε ένας σοφός... Πες μου πόσο σε αγάπησες... Δεν ήξερα τι να του απαντήσω. κ.ρ

 ΥΠΗΡΞΑΜΕ... Υπηρξαμε ανασες παιδικες... χαμογελα...   ελπιδες... εξουσιες δολοφονοι... τα σκοτωσαν... την μοναξια φοβηθηκαμε... εμας φοβηθηκαμε... κυνηγημενοι... ενοχες φορτωμενοι... κρυφτηκαμε πισω απο λογια αλλων... και αλλοι γιναμε...  τις νυχτες ενα παιδι... στο δωματιο τριγυρνουσε...  ποιοι ειμαστε ρωτουσε. Υπηρξαμε ανασες παιδικες... χαμογελα...ελπιδες.κ.ρ

 Έχω τα δυο χέρια μου... Χάδια  σου δίνω... Σ' αγκαλιάζω... Να νιώθεις πως υπάρχεις... Να νιώθω πως υπάρχω... Το θλιμμενο  βλέμμα μου έχω... Να βλέπεις την ραγισμένη μου  ζωή... Έχω και μια σιωπή... Που κραυγάζει σ' αγαπώ... Όλη μου η περιουσία!  κ.ρ

  Παράξενο κορίτσι... Κορίτσι της ουτοπίας... Τι όμορφη η χώρα σου! Μου μιλάς με σιωπή... Και όλα τριγύρω ομορφαίνουν... Τα μυστικά σου... Φωτίζουν την σκοτεινή ψυχή μου... Πολύτιμους κρύβεις θησαυρούς... Σε περιμένω κάτω από την αστροφεγγιά!  κ.ρ

 Ρακένδυτος έτρεξα στην αγάπη που με καλούσε... Χωρίς φτιασίδια.. Χωρίς περιττά... Σαν αλήτης που του απέμεινε μονάχα η γυμνή ψυχή του... Και έψαχνε απεγνωσμένα να αγαπήσει... Και ν αγαπηθεί αληθινά. κ.ρ

 Και σχεδόν... Με έναν τρόπο μυστικό, αδιόρατο... Συναντάς αυτό που έψαχνες για χρόνια... Σε γλυκαίνει...  Σου  ανοίγει την ψυχή ... Λες πως τίποτα δεν χάθηκε...    Και όλα παίρνουν χρώμα.  κ.ρ