Τα πήρε η βροχή!Κ.Ρο.
Τα λόγια μου τα πήρε η βροχή... Ξέβαψε πάνω στο χαρτί... Το κόκκινο μελάνι... Που θα ταξιδέψουν; Άλλοι θα ξεδιψάσουν... Άλλοι θα δακρύσουν... Ε και; Λόγια ήταν! Τα πήρε η βροχή! k.r
Αναρτήσεις
Αόρατα νήματα.Κ.Ρο.
Υπόγειες διαδρομές... Αόρατα νήματα... Μας δένουν με ανθρώπους... Που δεν συναντήσαμε ποτέ... Ούτε μια λέξη ανταλλάξαμε... Και όμως βαθιά μας αγάπησαν, και τους αγαπήσαμε. k.r
Οι άνεμοι.Κ.Ρο.
Και ποιος τους ανέμους ν' αγαπήσει; Χαλάνε το μαλλί των καθωσπρέπει κυριών... Σηκώνουν τις φούστες σεμνότυφων γυναικών... Λες και θέλουν να τις γδύσουν... Παίρνουν τις στέγες από τα σπίτια πλουσίων... Να δούνε κι αυτοί λίγο ουρανό... Μονάχα οι ταξιδευτές τους ανέμους αγαπάνε.
Χρόνε αθώε.Κ.Ρο.
Όλα ανάμνηση... στην επόμενη ανάσα. Στον επόμενο χτύπο της καρδιάς... όλα χθες. Χρόνε αθώε... σε τίποτα δεν φταις... Εμείς ασθμαίνοντας τρέχουμε πάνω σου... Κι εσύ ακίνητος... ειρωνικά γελάς.
Θα πουν πως καταλαβαίνουν. Κ.Ρο.
Στις μεγάλες χαρές... Στις μεγάλες θλίψεις... Μέγα το πλήθος... Ζητωκραυγάζει! Συμπονά! Λέει πως καταλαβαίνει... Τι καταλαβαίνει; Μονάχο το χάραμα σε βρίσκει... Και ο ήλιος ανατέλλει.
Διαμάντια στα σκουπίδια. Κ.Ρο.
Ψάχνω διαμάντια στα σκουπίδια... Σε κάτι υπόγεια υγρά... Και σε ψυχές που δεν τις βρήκαν... Αποσκευές που ξεχαστήκαν.. Σε κάτι αίθουσες ψυχρές... Σταθμών λεωφορείων. Δεν πρόλαβαν ποτέ να λάμψουν... Κι ας είχαν στο βλέμμα την χαρά.... Με μια μαχαιριά μες την ψυχή τους... Σε σκοτεινά γυρνούν στενά. Διαμάντια είναι κι ας μην λάμπουν... Κανέναν δεν πείραξαν ποτέ... Οι ενοχές τους μαχαίρι πήραν... το στρέψανε προς την καρδιά .κ.ρ Στην Λ.Π
Κοντά στον εαυτό σου...Κ.Ρο.
Και μη σε απασχολεί! Με όσο λιγότερους... Ανθρώπους μένεις τριγύρω σου.. Τόσο περισσότερο κοντά... Στον εαυτό σου είσαι.