Περί.....πλάνης.

 Η ζωή μας περιμένει... Τα δάκρυα μας ποτίζουν τώρα  την Γη... Κι ανθίζουν σπάνια πολύχρωμα λουλούδια... Τα μονοπάτια μας συναντήθηκαν... Δύσκολα μονοπάτια... Βγήκαμε στο ξέφωτο της αγάπης... Πίσω μην κοιτάξεις... Ερημιά και πονος... Ήρθε η ώρα να τραγουδήσουμε... Τα πιο όμορφα τραγούδια... Να ζήσουμε  τα όνειρα μας. κ.ρ

 Αλήθεια πως ξεχάστηκα εδώ πέρα... Με πόρτες  και παράθυρα κλειστά... Συγχώρα με Θεέ μου... Που τόσο απόκοσμος υπήρξα... Τόση  απεραντοσύνη μέσα μου... Πουθενά δεν την χώρεσα... Παρά μονάχα στην ερημιά μου! κ.ρ

 Πόση ελευθερία πόθησα... Μα δεν είχα που να πάω... Πόσα ταξίδια έκανα... Για να με συναντήσω... Για πόσες επαναστάσεις μίλησα... Πριν ρίξω   τους φράχτες της ψυχής μου... Ότι κι' αν είπα κάτι έλειπε... Ότι κι' αν είπα κάτι περίσσευε ... Μα ποιος ν' αγαπήσει μια σιωπή... Με τόσα τριγύρω παραμύθια. κ.ρ

  Ηλιαχτίδα έγινα... Τρύπωσα ξαφνικά... Στο σκοτεινό δωματιό σου... Ίσως και να φοβήθηκες... Να αναρωτήθηκες... Πως  βρέθηκε  φως μέσα στην τόση σκοτεινιά... Απόψε μην κλάψεις... Όλα τώρα ξεκινάνε! κ.ρ

 Μοναξιά  είμαι... Καπου-καπου φοράω το στενό ρούχο των κοινωνικών συναναστροφών ... Μα το ψέμα δεν μου πηγαίνει... Βιαστικά την νύχτα το πετάω... Να φορέσω και πάλι την σιωπή... Να νιώσω ουσιαστικός και γεμάτος. κ.ρ

περνάει η ζωή... Κι'εσύ ζεις... Σαν να μην είσαι εσύ... Μα κάποιος άλλος.. Που την ζωή σου  υπονομεύει. κ.ρ

 Περπατάμε δήθεν λεύτεροι... Μα τα σκοτάδια της ψυχής... Αλυσοδεμένους μας κρατάνε .