ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΟ

 Αφορισμοί. Αν ψάχνεις για κέρδος,ετοιμάσου για το επόμενο χάσιμο. Οι ελλειμματικοί εαυτοί, αναζητούν είδωλα, μύθους και ήρωες. Αγνάντευε τα δειλινά, κάποιοι έκαιγαν τις ανατολές ανθρώπων. Οι δύο για να γίνουν ένας, πρέπει ο καθένας να γίνει ένα με τον εαυτό του. Το λάθος προϋπάρχει του σωστού. Κανένα πείραμα δεν πέτυχε με την πρώτη. Αγαπησέ τα! Από το τίποτα μαράθηκες,για το τίποτα θ ανθίσεις πάλι. Η ελαφρότητα μας φέρνει κοντά, η σοβαρότητα απομακρύνει . Όσο απομακρύνεσαι από τα πράγματα, βλέπεις την αστειοτητά τους. Ο φόβος πηγάζει από έλλειψη πίστης στον εαυτό. Η ευφυία χωρίς καμουφλάζ, τρομάζει Ένα απλό σε καταλαβαίνω, σε κάποιον που πονάει, είναι σπρώξιμο στον γκρεμό. κ.ρ  

 Αφαίρεση... Η ύψιστη των μαθηματικών πράξη... Τα καρφιά πετάς που σε κρατούν αιχμάλωτο... Για δες εκείνο το πουλί με τι χαρά πετάει... Αρχίζεις και του μοιάζεις. κ.ρ

 ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ... Και τι να πω; γκρεμισα τις λεξεις... δεν κτιζω αλλες φυλακές με γκρεμισα! ποιος ημουν αλλωστε; αποτελεσμα επικτητων ιδεων, αναγκων και συνηθειων. Τωρα ουτε χαρα ουτε λυπη... χαρμολυπη η ζωη. Τωρα ουτε ναι ουτε οχι... παντα κατι λειπει... παντα κατι  περισσευει. Ανεμος εγινα ταξιδευτης... Τον Καινουργιο Ανθρωπο ψαχνω...

 Οι αποστάσεις... κρατάνε ζωντανά τα όνειρα ... και οι σιωπές... τα όμορφα λόγια.κ.ρ

 Και οταν συναντησουμε... καποιον ανθρωπο συνεργασιμο... και πραο... απαξιωτικα τον αποκαλούμε "καλο ανθρωπακι"... γιατι συνηθισαμε στην ζουγκλα που ζουμε... να συναναστρεφομαστε με "ανθρωποειδη".κ.ρ

 Αν δεν σε καίει κάτι, κάψε τα μολύβια

  Σε θολά νερά μη ψαρεύεις... καθάριος απ την πηγή να αναβλύζεις... ούτε με τον βοριά... ούτε με τον νοτιά... άνεμοι περαστικοί είναι... εσύ ,πολύτιμος σαν διαμάντι... με τον εαυτό σου σύμμαχος να μένεις. κ.ρ

 Τα μάτια του πετούσαν σπίθες! Λαμπάδιασε! Κανείς δεν έτρεξε να τον σβήσει... Γρήγορα τον έσβησαν από τα κατάστιχα.κ.ρ

 Και όσα με κόπους κατακτάς... Μία ρυτίδα στο πρόσωπο... Ένα τραύμα στην ψυχή... Και μια γεύση ήττας σου αφήνουν.

 Κεκλεισμένων των θυρών... Οι αποφάσεις... Για αριθμούς μας λογαριάζουν... Μας δίνουν παρατάσεις... Μια μέρα... Ακόμη μία..  Κι άλλη μία... Ζωή μ αναπνευστήρα... Και όμως το χάραμα... Άκουσα πουλιά να κελαηδάνε... Τον ήλιο είδα γελαστό να βγαίνει... Κι ο ουρανός γαλάζιος καθαρός. Δεν τελειώνει έτσι η ζωή είπα... Με τόσο τριγύρω φως.κ.ρ

 Τόσα τα αποθέματα  ψυχής του...  δολοφόνος... αυτόχειρας... Η ποιητής... Θα μπορούσε να γίνει. κ.ρ

 Μοναξιες ειμαστε... καπου καπου φοραμε... το στενο ενδυμα κοινωνικων συναναστροφων...  τις νυχτες στα καταφυγια μας... βιαστικα το πεταμε...  να φορεσουμε και παλι την σιωπη μας... να γινουμε ωριμοι  ουσιαστικοι  και γεματοι.  Κ.Ρ

 Οι μοναχοί άνθρωποι... Τον κόσμο χώρεσαν... Δεν χώρισαν... Γι αυτό και μοναχοί.

 Αυτοσαρκάζομαι... Έχω ανοιχτά μάτια και αφτιά στους θρήνους του κόσμου... Αυτοσαρκάζομαι... Έχω ανοιχτά μάτια και αφτιά στις χαρές του κόσμου... Τίποτα δικό μου, όλα δανεικά... Κράτησα ότι με βόλευε... Αυτοσαρκάζομαι... Το μόνο που μου έμεινε... Καθώς την μηδαμινότητα μου  βιώνω.κ.ρ

 Την μισή ζωή παρακαλούσε... Την άλλη μισή ευχαριστούσε... Ζούσε για να εξοφλεί υποχρεώσεις... Που να βρει χρόνο να μιλήσει στον εαυτό του; κ.ρ

 Κατάφερα να ωριμάσω λοιπόν... Κατάφερα να γίνω... Πονηρός και συμφεροντολόγος. κ.ρ

 Φώναζα Εγώ! Φώναζες Εγώ! Φώναζε Εγώ! Τι κρίμα! Φώναξε η ζωή και χάθηκε!

 Το χαμογελο μου σε κορνιζες... Σε τοίχους κρεμασμένο... Ανάγκη δεν το έχω... συμπαθειες να κερδισω. Συμμάχους μόνο το ψέμα ψάχνει, να ντυθεί αλήθεια. Χαμογελω... στον εαυτο μου.κ.ρ

 Σοφέ, κάποιος μου έκανε ένα καλό ,και του είπα πως είναι καλός άνθρωπος, έτσι είναι; Σοφός: Γνωρίζεις ότι ο ίδιος άνθρωπος που σου έκανε καλό, την προηγούμενη μέρα μπορεί να έκανε κακό σε κάποιον άλλον; Δεν υπάρχει καλό και κακό όλα ένα είναι. κ.ρ

 Και να θυμάσαι... Οι άνθρωποι της συμπόνιας... Είναι άνθρωποι της μη πράξης... Πολιτείες πλημμύρισαν με ψεύτικα δάκρυα, και η μοναξιά σκότωσε τόσους και τόσους.κ.ρ

 Κρύα νύχτα... Φλεβάρης μήνας... Την ταυτοτητά μου σε υπόνομο στην Τσιμισκή πετάω! Έγινα τα Πάντα! Έγινα Τίποτα... Έγινα μίσος... Έγινα αγάπη... Έγινα θυμός... Σύννεφο τώρα, ζητά να ταξιδεύει!  κ.ρ

 Ο τοπος μου. Το ξερω... σ αφησαμε ξωπισω... συγχωρεσε μας ομως... φωτια ειχαμε στην ψυχη... και ανεμο στα ποδια... δεν αντεχαμε αλλο φυλακη... θλιψη... παρηγορια... τρυπιες ελπιδες... ψεμα. Τρεξαμε σε τοπο μακρινο... εκει που η σιωπη... ομορφα μας μιλουσε... ο ανεμος ταξιδευτης... καθαριζε τις θλιψεις... επαιζαν τ αστρα μουσικη... χορευε το φεγγαρι... τα προσωπα μας γελαστα... ολα γιορτη τριγυρω... ποταμι ηταν η ζωη... κυλουσε... προσπερνουσε. κ.ρ

 Πρόσεχε... μη γίνεις άλλος... στην προσπάθεια που κάνεις... να  σ' αγαπήσει κάποιος. κ.ρ

 Πόσο πληγώσαμε... Εκείνο το δειλινό... Που μας άκουγε να μιλάμε... Και όχι να ζούμε... Και έτσι έγινε νύχτα! κ.ρ

 Αχόρταγο θεριό ο χρόνος... Κατασπαράζει την ύλη όπου την βρει... Μονάχα το πνεύμα τον φοβίζει.. δεν το αγγίζει... Και ήσυχο τ αφήνει. κ.ρ

 "Πιάστηκε" από τα λόγια... Κατακρημνίστηκε! Οι λέξεις στέρεα δεν πατούσαν. κ.ρ

 Τα ανείπωτα... Παιδιά που χάθηκαν... Σε πολύβουη λεωφόρο. Κανείς δεν τα βοήθησε... Να βρουν τον δρόμο τους. κ.ρ

 Κι εκει... που ολοι εκλαιγαν...   γελουσα. Κι εκει... που ολοι γελουσαν...   εκλαιγα. Φορεθηκε... η ζωη αναποδα.κ.ρ

 Φεγγάρια δεν πρόλαβαν... Πανσέληνοι να γίνουν ... Λουλούδια τ' άρωμά τους... Δεν πρόλαβαν να χαρίσουν.. Ζωή σταλαγματιά... Ωκεανός ο κόσμος. κ.ρ

Δύο ράγες... ένα τρένο... μία φυγή... κι ο προορισμός τόσο κοντά... μια ανάσα από μένα ο εαυτός μου.κ.ρ

 Στο μονοπάτι του εαυτού... Ενθουσιασμούς δεν έχει... Ούτε και θαυμασμούς ζητάς... Δεν έχει ωραιοποίηση της ζωής... Στο μονοπάτι του εαυτού... Δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα... Απλά είσαι.κ.ρ

 Τα λόγια μου... Περιφέρονται γύρω από τον εαυτό μου... Οι σιωπές μου μοναχά...   Το σύμπαν αγκαλιάζουν. κ.ρ

 Σε έναν κόσμο μεγάλο θα περίσσευες... Σε έναν μικρό δεν θα χώραγες...  Φτιάξε τον δικό σου στα μέτρα σου.   κ.ρ

 Σκέψεις μέσα στη φύση. Και όταν μιλάμε γι αγάπη... πάντα  φέρνουμε κάποιον  άνθρωπο κατά νου...απομακρυνθήκαμε από τη φύση... δεν μπορούμε... ν αγαπήσουμε το χώμα... και την μυρωδιά του μετά την βροχή... ένα λουλούδι που άνθίζει... τον μονότονο ήχο του τζιτζικιού το καταμεσήμερο... το τραγούδι τ αηδονιού το χάραμα... την μυρωδιά του πεύκου... τον παφλασμό της θάλασσας... τον ήλιο και τ αστέρια... το αθώο βλέμμα  ενός ζωντανού,που με λατρεία μας κοιτάζει... Ίσως, γιατί τίποτα απ' όλα αυτά δεν θέλησε να επιβληθεί... Απλόχερα όλα μας τα χαρίζει... και δεν ζήτησε ποτέ ν αγαπηθεί ούτε και ν αγαπήσει.κ.ρ

 Έπρεπε να ματώσουμε... Γιατρειά οι πληγές να βρούνε... Στα σκοτάδια να χαθούμε έπρεπε... Φίλοι με το Φως να γίνουμε... Έπρεπε να μισήσουμε... Αγάπη τώρα να λαχταράμε... Να γκρεμιστούμε έπρεπε... Με ακριβά υλικά εαυτό να ξαναχτίσουμε. κ.ρ

 Πάει καιρός που έπαψα να καλώ στο τηλέφωνο... Έπαψαν και να με καλούν... Την μοναξιά δεν την ξεγελάω... Και τι λέγαμε άλλωστε; Άντε να θάβαμε κανά δυο-τρεις τηλεφωνικώς...  άντε να κάναμε και καμιά ψευτοανάλυση. κ.ρ

 Όχι γι αυτό που δείχνουν...  γι αυτό που προσπαθούν να κρύψουν... Θέλουν οι άνθρωποι ν αγαπηθούν. Μία ατέλεια... Μία γκάφα τους... Ένα αστείο που δεν γέλασε κανείς... Μία αδεξιότητα... Ένα λάθος τους... Έτσι οι άνθρωποι ανθίζουν... Έτσι βγάζουνε φτερά.κ.ρ

 Το τσιγάρο μου βαρύ... Σκέτος ο καφές μου... Το αεράκι δροσερό... Πετούμενα στον ουρανό... Του σκύλου πέρα-δώθε η ουρά... Τι να τα κάνω τα βασίλεια; κ.ρ

 Παράξενος εαυτός... τραγικός... και κωμικός... Στης ανάγκης το σκοινί ισορροπεί... Θύτης και θύμα διαρκώς... Της αποδοχής ζητά... Το ψεύτικο θαυμαστικό... Παράξενος εαυτός... Σιωπηλός και σοβαρός... Κουράστηκε κι αναζητά... Έστω  μια ψεύτικη χαρά.κ.ρ

 Οι νέοι κυνηγάνε με πάθος... ένα τίποτα. Οι μεγαλύτεροι είναι αγκαλιασμένοι με το τίποτα. Ταπεινός προσκυνητής... του Άγιου τίποτα της ζωής να είσαι. κ.ρ

 Άκου τι λέει ο Ήλιος... τι λένε τ άστρα... τι λέει το φεγγάρι... κι εσύ θυμώνεις.. ακόμα με ανθρώπους; κ.ρ

 Και όταν μια νύχτα... Μπροστά σε μια λευκή σελίδα... Δεν θα έρχονται οι λέξεις... Θα είναι που άρχισες να ζεις για σένα. κ.ρ

 Το λίγο... Είναι πολύ για το ελάχιστο... Και ελάχιστο για το πολύ. Ελάχιστε Εαυτέ... Που με το λίγο, Κόσμους μεγάλους φτιάχνεις. κ.ρ

 Αυτό το λίγο που σου έδωσα... Δεν ζητώ να το επιστρέψεις. Αν το επιστρέψεις... Θα είναι σαν τίποτα να μη σου έδωσα. κ.ρ

 Σωπαίνω... Όχι γιατί τέλειωσαν οι λέξεις... Σωπαίνω... Γιατί δεν τέλειωσε ο σκοπός πίσω από τις λέξεις... Σωπαίνω για να μην προδώσω... Σωπαίνω για να μην προδωθώ. κ.ρ

 Τα κάλλη θαυμάζω των πολυκατοικιών. Στις ταράτσες αντένες... Ατενίζουν προς το αχανές σύμπαν... Λες και θέλουν να επικοινωνήσουν  με κάτι      Θεικό.  Αποσβωλομένοι τηλεθεατές παρακολουθούν το ρυθμικό πέρα δώθε... Θεϊκών υπάρξεων στους δέκτες τους.. Αυνανιζόμενοι... Και χαρούμενοι... Με όσα  πνευματικά τους προσφέρουν... Οι εξουσιαστές τους.κ.ρ

 Με τον φόβο της απόρριψης... Σε δρόμους σκοτεινούς περπατάμε... Αμφιβολίες, μας κρατάνε μακριά... Το πρώτο βήμα κανείς δεν κάνει... Είναι βλέπεις και ο εγωισμός... Και έτσι για μοναξιές μιλάμε... Και ας μας αγάπησαν κρυφά... Χωρίς ποτέ να μας το πούνε.... Και ας αγαπήσαμε κρυφά... Χωρίς ποτέ να τους το πούμε. κ.ρ

 Ο δικός μου Θεός. Κωνσταντίνος Ρο Ο δικός μου Θεός ειναι  άστεγος... Στα παγκάκια  κοιμάται τις νύχτες... γόπες μαζεύει ,στρίβει τσιγάρα... Κάνει παρέα μ' αλήτες στα πάρκα ... Ο δικός μου Θεός είναι  άστεγος... Φίλοι τ αδέσποτα, ξωπίσω του τρέχουν... Για σπίτι  νιώθει την πλάση ολάκερη... Μιλάει,γελάει στον καθένα... Ο δικός μου Θεός ειναι  άστεγος... Όλα τα είχε, δραπέτευσε απ' όλα...? Την Χρυσή φυλακή δεν την άντεξε... Στους δρόμους βρήκε λευτεριά και αέρα.κ.ρ

 Σοφέ, πως μπορώ να καταλάβω αν ένας άνθρωπος αξίζει; Σοφός: Μία ερώτηση αρκεί. Ρώτησέ τον τι θα ήθελε να αλλάξει τριγύρω του. Αν ξεκινήσει από τους άλλους και όχι από τον ίδιο, καλύτερα να φύγεις. κ.ρ Κωνσταντίνος Ρο.

 Και τι είναι  ευτυχία; ρώτησε... Να παίρνεις  σοβαρά τον εαυτό σου. Λίγα λόγια... Λίγα χαμόγελα.... Πράξεις εκεί που μπορείς... Να μην επιδιώκεις συμπάθειες και εντυπώσεις... Να μιλάς χωρίς φόβο μέχρι σημείου αντιπάθειας... Να μην περιμένεις να σου δώσει κανένας τίποτα, εκτός από τον εαυτό σου... Να γνωρίζεις πως κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα... Να δίνεις επειδή θέλεις, και όχι γιατί περιμένεις να πάρεις... Όχι βαρύτητα στις φιλίες γιατί υπάρχουν και οι ανατροπές. Οχι στα φτηνά συναισθήματα που σκοπό έχουν τον εγκλωβισμό του άλλου... Τι άλλο να είναι η ευτυχία; κ.ρ

 Έγιναν επικίνδυνοι οι δρόμοι. Η θα σκοντάψεις πάνω σε μια διαπίστωση... η θα γλυστρίσεις με καμιά άποψη... η κάποια ιδέα θα πέσει και θα σε χτυπήσει.  πράξεις τίποτα. Επικίνδυνοι έγιναν οι δρόμοι.κ.ρ

 Κάποιος με ένα χειροκρότημα... Γκρεμίστηκε από ψηλά... Άλλος αναθάρρησε και έβγαλε φτερά... Κάποιος με ένα σ' αγαπώ, έλαμψε η μορφή του... Και άλλος έφυγε μακριά, δεν τ' άντεξε η ψυχή του. κ.ρ

 Απουσιάζω απ' αυτά που λέω... Ποια βεβαιότητα; Ποια σιγουριά; Ίσως μια ηλιαχτίδα νάμαι.. Ένας βράχος που σκάει πάνω του το κύμα... Πάντα οι πτήσεις μου άρεσαν... Σαν έβλεπα  θαλασσοπούλια... Τα φεγγάρια  μόνα τους γεμίζουν... Δεν περιμένουν κάτι. κ.ρ .

 Στις πτώσεις σου... θα λυπηθούν... με ένα χειροκρότημα  εντός τους να χορεύει. Στις ανόδους σου... θα χειροκροτούν... με μια λύπη μέσα τους να κλαίει.κ.ρ

 Δεν είναι η θάλασσα που ρηχαίνει... Είναι εμείς που ψηλώνουμε... Αργα και σταθερά η ζωή... Σε οδηγεί στην πολύτιμη σιωπή... Στα πάντα που σου προσφέρει το τίποτα... Δεν ζητάς... Δεν περιμένεις... Και να η αποκάλυψη! κ.ρ

Και ήρθε η αγάπη άπλετη... Μικρό παιδί ακόμα... Σε έλουσε και σ έπνιξε... Άργησες φτερά να βγάλεις... Μα η ζωή σκληρή... Όλα στη ζυγαριά τα βάζει... Θέλεις ν αγαπηθείς; Ρώτησε... Το τίμημα πρέπει να πληρώσεις. κ.ρ

Σμίγουμε τις δυστυχίες μας... Και αυτό το ονομάζουμε μοίρασμα.. Και επικοινωνία.. Έτσι μας έμαθαν να ξεγελιόμαστε... Και σκυφτοί να προχωράμε. κ.ρ

Το πραγματικό μονοπάτι, το δικό σου μονοπάτι είναι αυτό που το βρίσκεις δύσκολα. Το εύκολο, δεν είναι το δικό σου.κ.ρ

Η σιωπη... οχι αυτη που απο φοβο γεννιεται... μητε απο αγνοια... μα απο βαθυ σεβασμο στην υπαρξη... στεκει εκει ψηλα... παιδι της αυταρκειας ειναι... φιλη της δικαιοσυνης... δεν ζηταει... δεν περιμενει τίποτα... υπομενει... δεν εντυπωσιαζει... μητε εντυπωσιαζεται... αθορυβα και ακριβα τα λογια της... τον δρομο δειχνουν.κ.ρ

Βλέπε τον άνθρωπο... Πίσω απ' τα λόγια του... Τα λόγια του δεν είναι... Ο Ανθρωπος. Κάτι προσπαθεί να δείξει... Κάτι προσπαθεί να κρύψει... Κάτι προσπαθεί να φτάσει... Κάτι προσπαθεί να αλλάξει... Κάτι προσπαθεί να γίνει. Μια συνεχή προσπάθεια κάνει ο άνθρωπος... Για να φτάσει στον Άνθρωπο.Κωνσταντίνος Ρο

Τον ήθελαν φιλότιμο... κι αυτός έτρεχε για όλους. Στο τέλος αυτό που εισέπραξε... ''Καλό και φιλότιμο παιδί ο μακαρίτης''. Κωνσταντίνος Ρω.

Ντέμης Κωνσταντινίδης

Είναι βολικό να ζεις... πίσω από μια βιτρίνα λερωμένη. Αν κάποιος αρχίσει να την καθαρίζει... ξεβολεύεσαι.

Θα έρθουν... θα τιμήσουν και πάλι τους νεκρούς. Μέχρι και τα λουλούδια... δεν άντεξαν τόση υποκρισία. Μαράθηκαν πάραυτα!

Με τι ασχολειστε; ρωτησε η παρδαλη Κυρια. Εισπνεω ... φοβους...εκπνεω υποταγες... και γραφω ποιηματακια να ξορκισω την μιζερια... απαντησε ο Κυριος. Α!...μαλιστα ειπε η παρδαλη κυρια και εφυγε. Η υποθεση δεν μυριζε χρημα.

Υπηρξαμε ανασες παιδικες... χαμογελα... ελπιδες... εξουσιες δολοφονοι... τα σκοτωσαν... την μοναξια φοβηθηκαμε... εμας φοβηθηκαμε... κυνηγημενοι... ενοχες φορτωμενοι... κρυφτηκαμε πισω απο λογια αλλων... ... και αλλοι γιναμε... τις νυχτες ενα παιδι... στο δωματιο τριγυρνουσε... ποιοι ειμαστε ρωτουσε. Υπηρξαμε ανασες παιδικες... χαμογελα . ελπιδες..

Τρύπια τα λόγια... στούς ανέμους φεύγουν... από τις πράξεις απέχουν... τι να πω εκεί να μένει... ίσως δυο λέξεις μοναχά... ψεύτη Εαυτέ.

Υπερεκτιμήσαμε την φιλία... υπερεκτιμήσαμε τον έρωτα... υπερεκτιμήσαμε την αγάπη... υπερεκτιμήσαμε ιδέες... υποτιμώντας τους εαυτους μας. Κωνσταντίνος Ρω.

Δεν ήταν πολυταξιδεμένος... μήτε πολυδιαβασμένος... υπήρξε μελετητής του εαυτού του... γνώριζε όλα τα παιχνίδια της ζωης... και μπορούσε να τα παίξει καλά αν ήθελε... δεν θέλησε να σπαταληθεί... αποσύρθηκε στη σιωπή... για να φτάσει ψηλότερα. Κωνσταντίνος Ρω.

Δεν ειναι... που μικρυνε η πολη... ειναι εμεις... που μεγαλωνουμε... και καθε τι που ζουμε...μικρο φανταζει... κατι μας θυμιζει... και μελαγχολουμε.

Να ακούς την ψυχή σου σου δείχνει τον προορισμό. Μακριά από προσπάθειες και λόγια εντυπωσιασμού... που το Εγώ φουσκώνουν... μακριά από προσμονές... η ψυχή σε ταξιδεύει σε λιμάνια απάνεμα και τόπους... όπου ο χρόνος χορεύει στον ρυθμό σου... και η ύπαρξη με παιδί μοιάζει... που ανέμελα παίζει με την ζωή. Κωνσταντίνος Ρω.

Πόσα όμορφα σου είπα λόγια... όταν η μοναξιά με κύκλωσε. Για πόσα αστέρια σου μίλησα... όταν μικρός κι ασήμαντος ένοιωσα. Πόσες γλυκές κουβέντες ... έβαλε η απόγνωση στα χείλη μου... κι εσύ με πίστεψες ... μα με το πρώτο φως της αυγής... ξένος ξύπνησα κοντά σου και σαν κλέφτης έφυγα. Τι σου είναι η ψυχή... λίγο ησυχάζει... μετά αναζητά... δύναμη ψάχνει... εύκολα δεν στεριώνει. Κωνσταντίνος Ρω.

Η καταδίκη του ένοχου δεν πρέπει ποτέ να είναι για πάντα Η δυσπιστία φυλακίζει τους ανθρώπους στις ατέλειες και τους περιορισμούς τους, ενώ η εμπιστοσύνη μπορεί να τους αφήσει ελεύθερους. Όταν κάποιος συμπεριφέρεται άσχημα, ακόμα και αν έχει διαπράξει εγκλήματα, γιατί να τον μεταχειρίζεστε σαν να ήταν υποχρεωμένος να τα επαναλαμβάνει για πάντα; Οι πράξεις τους ανήκουν στο παρελθόν και το παρελθόν δεν πρέπει να συγχέεται με την αιωνιότητα. Κάποιος έχει κάνει λάθος, είναι αλήθεια, αλλά οι άσχημες πράξεις τους έλαβαν χώρα σε μια στιγμή της ιστορίας. Έκτοτε, μπορεί να έχουν βελτιωθεί και να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους. Δεν πρέπει να επικεντρωθούμε σε παρελθόντα γεγονότα, αλλά πρέπει να εξετάσουμε το παρόν και ιδιαίτερα το μέλλον. Αυτός είναι ο τρόπος των σοφών και των μυημένων, που έχουν μια πολύ ευρύτερη κατανόηση της ζωής. Γνωρίζουν ότι η εξέλιξη είναι ο νόμος της ζωής και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ποτέ δεν καταδικάζουν τους ανθρώπους για πάντα, επειδή ο Θεός συνεχίζει να ε...

Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ Η πλειοψηφία των ανθρώπων στις μέρες μας περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ζουν στην επιφάνεια της ζωής ταυτισμένοι με τις εξωτερικές μορφές και τα αντικείμενα. Ακολουθούν ένα τρόπο ζωής που προκαλεί πολύ πόνο και δυστυχία στους ανθρώπους αλλά και σε όλα τα έμβυα όντα και δημιουργεί αδιέξοδα. Ταυτόχρονα όμως η ανθρωπότητα περνάει, την πιο κρίσιμη περίοδο στην ιστορία της. Μια μεγάλη αλλαγή έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει στο επίπεδο της συνειδητότητας η οποία θα γίνει περισσότερο φανερή στα επόμενα χρόνια. Η ανθρωπότητα πρόκειται να περάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο συνειδητότητας. Αυτό όμως δεν θα γίνει με ανώδυνο τρόπο. Οι περισσότεροι άνθρωποι θα συνεχίσουν να ζουν στην ασυνειδησία. Ασυνειδησία είναι να πιστεύει κανείς ότι είναι μόνο το σώμα και ο νους και να αγνοεί την αληθινή του ταυτότητα που είναι αιώνια Ύπαρξη, αγνή συνειδητότητα. Ασυνειδησία είναι να είναι κανείς ταυτισμένος τις σκέψεις, τα συναισθήματα το σώμα του και να αντλεί την ταυτότητα του μέ...

Να περνάς ήσυχα μέσα απ' το θόρυβο και τη βιασύνη, και να θυμάσαι πόση ειρήνη μπορεί να υπάρχει στη Σιωπή. Οσο μπορείς, χωρίς να ταπεινώνεσαι, να έχεις καλές σχέσεις με όλους τους ανθρώπους. Να λες την αλήθεια με ηρεμία και καθαρότητα. Να ακούς τους άλλους, ακόμα και τους βαρετούς και τους αδαείς, γιατί κι αυτοί έχουν μια ιστορία να διηγηθούν. Να αποφεύγεις τα χυδαία και επιθετικά άτομα, γιατί εμποδίζουν το πνεύμα να αναπτυχθεί. Αν συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους, κινδυνεύεις να γίνεις υπερόπτης και καυστικός, γιατί πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι πιό χαμηλά ή πιό ψηλά από σένα.

Η σοφία του να νικάς χωρίς να τσακώνεσαι 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018 KIRIAKIM Έχετε ακούσει για τις αποτελεσματικές κινήσεις του ψυχολογικού αϊκίντο, δηλαδή των μέσων για την επίλυση οποιουδήποτε προβλήματος χωρίς να τσακώνεστε. Το ψυχολογικό αϊκίντο μοιάζει με την εξισορρόπηση πάνω σε μια μπάλα- εξισορρόπηση πριν την επιθετικότητα. Ενδώστε για να αποδυναμώσετε την αντίσταση, διδάσκουν οι Βουδιστές. Μην τσακώνεστε, γιατί θα γίνετε αναπόφευκτα αυτό στο οποίο μάχεστε. Η πολλή δύναμη οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα. Μάθετε να ακολουθείτε για να μπορέσετε να οδηγείτε. Αυτός που σας φωνάζει βρίσκεται σε συναισθηματική φόρτιση πράγμα που σημαίνει, ότι η συνείδηση του δεν λειτουργεί. Είναι αστείο να προσπαθείτε να μιλήσετε σε έναν άνθρωπο που δεν λειτουργεί το μυαλό του. Είναι το ίδιο πράγμα με το να μιλάς σε κάποιον που κοιμάται. Έχετε δει ποτέ κάποιον να φωνάζει σε άλλον άνθρωπο, όταν έχει καλή διάθεση; Αυτός που φωνάζει σε αντάλλαγμα μοιάζει με το να χτυπάς έναν άνθρωπο που πνίγετα...

Η αγάπη δεν είναι προσκόλληση. Η αγάπη δεν φέρνει πόνο. Η αγάπη δεν έχει απελπισία ή ελπίδα. Η αγάπη δεν μπορεί να γίνει κάτι αξιοσέβαστο, μέρος της κοινωνικής τάξης. Όλα τα βάσανα ξεκινάνε από το ότι δεν υπάρχει αγάπη. Το να έχουμε δικό μας κάποιον και κάποιος να μας έχει δικό του, θεωρείται σαν μια μορφή αγάπης. Αυτή η ακατανίκητη δύναμη να έχουμε κάτι δικό μας, ένα πρόσωπο ή ένα κομμάτι γης, δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της κοινωνίας και των περιστάσεων, αλλά και κάτι που ξεπηδάει από μια πολύ πιο βαθιά πηγή. Έρχεται από τα βάθη της μοναξιάς. Ο καθένας από μας προσπαθεί να γεμίσει αυτή τη μοναξιά με διαφορετικούς τρόπους: ποτό, οργανωμένη θρησκεία, πίστη, κάποια μορφή δραστηριότητας και τα παρόμοια. Όλα αυτά είναι φυγές, αλλά η μοναξιά βρίσκεται πάντα εκεί. Το να κάνεις το καλό, το να προσπαθείς ν' αλλάξεις τον κόσμο είναι -αρνητική ή θετική- κατοχή, είναι δήθεν αγάπη. Το να ελέγχεις κάποιον, να αλλάξεις κάποιον στο όνομα της αγάπης δεν είναι τίποτα άλλο από την ακατανίκ...

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι είναι αυτό που αποκαλούμε αυτοεκτίμηση, επειδή σε όλη τους τη ζωή κυνηγούν τις εκδοχές άλλων ανθρώπων περί εκτίμησης - κυνηγούν δηλαδή εξωτερικές πηγές εκτίμησης. Για πολλούς, η έννοια της αυτοεκτίμησης, ή της αξίας του εαυτού, πολύ συχνά αποτελεί συνάρτηση των επιτευγμάτων, των περιουσιακών στοιχείων, ή άλλων προϊόντων του κόσμου με τη μορφή τίτλων, τροπαίων ή αναγνωρίσεων. Αυτή η λαχτάρα για αναγνώριση και εκτίμηση, αν μετριέται από ένα οποιοδήποτε εξωτερικό μέτρο με διάφορα υλικά συστατικά, είναι τόσο ευμετάβλητη που κινδυνεύει να μείνει εσαεί ασύλληπτη και εθιστική όσο και ένα ναρκωτικό. Η έρευνα γύρω από τους εφήβους μάς έχει δείξει ότι η συνεχής ενίσχυση της εκτίμησης των παιδιών με εξωτερικές παραμέτρους, όπως, για παράδειγμα, με σποραδικούς επαίνους ή εγκώμια "θετικότητας" ή με ορισμένους τίτλους, δεν είναι τελικά και τόσο καλή ιδέα: τα παιδιά κινδυνεύουν με τον τρόπο αυτό να γίνουν ένα απύθμενο πηγάδι, επιθυμώντας ...

Οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποδεχτούν τον εαυτό τους, επειδή δεν μπορούν να αποδεχτούν τους άλλους όπως είναι και συνεχώς τους κατακρίνουν. Αυτά πάνε μαζί. Αν κατηγορείς τους άλλους, θα νιώθεις ενοχές, αλλά και θα κατακρίνεις διαρκώς τον εαυτό σου. Μη με ρωτάς πόσο καιρό θα πάρει. Αυτός είναι ένας πονηρός τρόπος να συνεχίσεις να αναβάλλεις. Δεν χρειάζεται χρόνο, χρειάζεται κατανόηση, και αυτή η κατανόηση είναι δυνατή τώρα, αυτή εδώ τη στιγμή. Παράτα την κριτική και αμέσως θα χαθούν όλες οι ενοχές σου. Πηγαίνουν μαζί. Ο κριτικός νους κρίνει τους πάντες, ακόμα και τον εαυτό του. Το κάθε τι μοιάζει να είναι λάθος, το κάθε τι μοιάζει να είναι αρνητικό. Πάντα μετράει τα αγκάθια και δεν κοιτάζει ποτέ το τριαντάφυλλο. Δεν υπάρχει χρόνος να δει το τριαντάφυλλο, όταν σε όλη του τη ζωή μετράει αγκάθια. Εξαρτάται ολοκληρωτικά από εσένα. Αν το θέλεις στ' αλήθεια, μπορεί να συμβεί αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Αν όμως το αναβάλλεις, τότε πιθανόν δεν θα συμβεί ποτέ. Ή τώρα ή ποτέ!

Κάποια μέρα θα συνειδητοποιήσεις ότι είσαι ο χειροτέχνης και όχι το χειροτέχνημα, ο ονειρευτής και όχι το όνειρο, ο δημιουργός και όχι το δημιούργημα, ότι όλα είναι στην υπηρεσία σου. Τότε δεν θα μπορείς πια να εξαρτάσαι!... «Η Σχολή των Θεών»

ΓΙΑΝΝΗΣ Η. ΠΑΠΠΑΣ Το ανεκτίμητο τίποτα Τίποτα είναι το κλάμα του μωρού, το ζεστό ψωμί στα χέρια του μετανάστη, ένα ποτήρι νερό στα χείλη του διψασμένου˙ είναι το πρώτο φως της αυγής, το σ αγαπώ του έφηβου κοριτσιού, το σκίρτημα του ζαρκαδιού. Τίποτα είναι το δάκρυ στο μάγουλο της μάνας, ο ήχος της καμπάνας σ'έρημο ξωκλήσι, το λάλημα του πετεινού τα χαράματα˙ είναι η κάθε μέρα που ανυπόμονη περνάει, είναι η ίδια μας η ζωή, τίποτα είναι αυτό το ανεκτίμητο τίποτα. Ποίημα από την ομότιτλη ποιητική συλλογή, Μεταίχμιο 2011 [20/1/2012]

Αν παντρευτείς, θα το μετανιώσεις. Αν δεν παντρευτείς, πάλι θα το μετανιώσεις. Παντρευτείς δεν παντρευτείς, θα το μετανιώσεις. Αν γελάς με τις τρέλες τού κόσμου, θα το μετανιώσεις. Αν κλαις με αυτές, πάλι θα το μετανιώσεις. Κλαις ή γελάς, θα το μετανιώσεις. Αν πιστεύεις μια κοπέλα, θα το μετανιώσεις. Αν δεν την πιστεύεις, πάλι θα το μετανιώσεις. Πιστεύεις δεν πιστεύεις, θα το μετανιώσεις. Αν κρεμαστείς, θα το μετανιώσεις, αν δεν κρεμαστείς, πάλι θα το μετανιώσεις. Κρεμαστείς δεν κρεμαστείς, θα το μετανιώσεις. Αυτό, κύριοι, είναι η ουσία και η κατάληξη όλης της πρακτικής σοφίας.” «Σαίρεν Κίρκεγκωρ, Είτε/Είτε : Μια Εκστατική Διάλεξη»;

“… Τώρα: παρατηρήστε τη γυναίκα σας ή τον άντρα σας ή ένα φίλο σας, χωρίς την εικόνα. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι; Έχετε μια εικόνα της γυναίκας σας, ή του άντρα σας ή κάποιου· αυτή η εικόνα έχει χτιστεί με χρόνο. Έχετε ζήσει με τη γυναίκα σας (ή με τον άντρα σας) σεξουαλικά· σας έχει γκρινιάξει, σας έχει φοβερίσει κι εσείς εκείνη – ξέρετε όλα όσα συμβαίνουν σ’ αυτή την ανυπόφορη οικογενειακή ζωή. Με τα χρόνια έχετε χτίσει εσείς μια εικόνα για εκείνη και εκείνη για σας και κοιτάτε ο ένας τον άλλον μέσα από αυτές εικόνες, έτσι δεν είναι; Να είστε ειλικρινείς, έτσι για αλλαγή· φοβάστε τόσο πολύ να είστε ειλικρινείς. Έχετε κάποια εικόνα. Τώρα: μια τέτοια εικόνα χωρίζει τους ανθρώπους· μια τέτοια εικόνα διαιρεί. Εάν έχω μια εικόνα για τη γυναίκα μου και εκείνη για μένα, αυτές οι εικόνες πρέπει προφανώς να μας διχάζουν. Τώρα: πώς γίνεται η εικόνα που έχει χτίσει κάποιος για τον εαυτό του και η εικόνα που έχει χτίσει για κάποιον άλλον, να πάψουν να υπάρχουν; Εάν αυτές οι εικόνες εξαφανιστούν...

Στο λημέρι του τρελού...: Με ενα κλικ... : Με ενα κλικ διαγραφουμε τον φιλο... με ενα κλικ κανουμε καινουργιο... συμφωνουμε με ενα κλικ... με ενα κλικ διαφωνουμε... υπογραφουμε μ...

Στο λημέρι του τρελού...: τα παγκάκια... : Τι ακούνε κι αυτά τα παγκάκια... πόσα μυστικά... πόσα ερωτόλογα.. πόσους καβγάδες... και πόσες καταστροφές αντέχουν... κι αυτά πάντα ...

Αργύρης Μαρνέρος, Υποσχέσεις Μιλάς στο όνομα Ενός ανύπαρκτου λαού Μιλάς στο όνομα Ενός ανύπαρκτου θεού Εμείς ακούγαμε Γεμάτοι απορία Στο τέλος ο πρώτος Μας υποσχέθηκε ένα Καλύτερο αύριο Ενώ ο άλλος Ένα αιώνιο αύριο Για το τώρα κανείς Δεν έκανε κουβέντα

Δεν κάνει αυτός για μας! φώναξαν! αρνήθηκε... φόβο... υποταγή... ψεύτικες ανάγκες. Πρέπει να βρούμε... φοβισμένους... υποταγμένους... υποχρεωμένους... εξαθλιωμένους... και ελπίζοντες! Κωνσταντίνος Ρω.

Η εξουσία μας αγαπά... μας φροντίζει... κρατάει τα προσχήματα... δεν βιαιοπραγεί εναντίον μας... έχει τον τρόπο της... ακόμα και να δολοφονήσει... χωρις βία. Να σε αφήσει χωρίς εργασία... και να πεινάσεις... να σου πάρει το σπίτι... και άστεγος να τριγυρνας... να στείλει τα παιδιά σου μετανάστες... να κλονίσει την υγεία σου,και να σου λείπουν τα χρήματα. Η εξουσία έχει τον τρόπο της ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΩ

Εμείς οι λίγοι Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γής με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί εραστές. Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες το αίμα μας κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του άπειρου. Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει. Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας και σ'όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε. Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές. Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ'αυτόν τον κόσμο. Οι μέρες μας είναι μιά πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο. Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων. Είμαστε οι προάγγελοι του χάους. Γιώργος Μακρής

Το ξερω... σ αφησαμε ξωπισω... συγχωρεσε μας ομως... φωτια ειχαμε στη ψυχη... και ανεμο στα ποδια... δεν αντεχαμε αλλο φυλακη... θλιψη... παρηγορια... τρυπιες ελπιδες... ψεμα. Τρεξαμε σε τοπο μακρινο... εκει που η σιωπη... ομορφα μας μιλουσε... ο ανεμος ταξιδευτης... καθαριζε τις θλιψεις... επαιζαν τ αστρα μουσικη... χορευε το φεγγαρι... τα προσωπα μας γελαστα... ολα γιορτη τριγυρω... ποταμι ηταν η ζωη... κυλουσε... προσπερνουσε. By ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΩ

ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ ************* Οι 38 αφορισμοί που ήταν γραμμένοι στη σκηνή Study House στο Πριερέ) 1) Μάθε να σ 'αρέσει αυτό που "δε σ' αρέσει" 2) το μεγαλύτερο επίτευγμα για τον άνθρωπο είναι να μπορεί να πράττει. 3) Όσο χειρότερες είναι οι συνθήκες της ζωής τόσο καλύτερα είναι τα αποτελέσματα της εργασίας- αρκεί να θυμάται τον εαυτό του αδιάκοπα. 4) να θυμάσαι τον εαυτό σου παντού και πάντα. 5) Να θυμάσαι ότι ήρθες εδώ για να καταλάβεις την ανάγκη να παλέψεις με τον εαυτό σου- και μόνο με τον εαυτό σου. Έτσι να ευχαριστείς οποιονδήποτε σου προσφέρει αυτήν την ευκαιρία. 6) Εδώ μπορούμε να δώσουμε μια κατεύθυνση και να δημιουργήσουμε συνθήκες-αλλά όχι να βοηθήσουμε 7) Να ξέρεις ότι αυτός ο χώρος δεν έχει χρησιμότητα παρά μόνο γ'αυτούς που έχουν αναγνωρίσει τη μηδαμινότητά τους και που πιστεύουν ότι υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξουν. 8) Αν ξέρεις πως κάτι είναι κακό και παρόλα αυτά το κάνεις, τότε διαπράττεις αμαρτία που δύσκολα εξαγοράζεται 9) Ο καλύτερος τρό...

Παράκληση ‘Οταν μου απλώνεις το μικρό σου χέρι, Που τόσα ανείπωτα λέει, Σε ρώτησα ποτέ μου Αν μ’αγαπάς; Μα δεν θέλω να μ’αγαπάς, Θέλω μονάχα να σε νοιώθω κοντά και πως εσύ καμμιά φορά σιωπηλά και σιγανά Το χέρι σου να μου απλώνεις. »Ερμαν Έσσε, γρ.:1901, Μετφ.Σμάρω Τάση