Περί.....πλάνης.

   Με θαυμασμό τους άστεγους  κοιτάζω...  η ελευθερία τους... Η αληθινή αξιοπρέπεια... Ο καθένας και μια ιστορία... Η κάθε τους μέρα  περιπέτεια... Όχι οίκτο... Ήρωες είναι... Άλλωστε το περήφανο βλέμμα τους δεν  το επιτρέπει. Αργά τα βράδια τον ύπνο τους παρατηρώ... Σε παγκάκια.. εισόδους οικοδομών.. στάσεις λεωφορείων.. Και πάντα το ίδιο ερώτημα ... Τι όνειρα άραγε  βλέπουν;

Για κάποιους θα είσαι βασιλιάς... Για κάποιους θα είσαι αλήτης... Τι άλλο είναι η ζωή;

 Μερεύει ο άνθρωπος... σαν το Εγώ του... δεν έχει ανάγκη... άλλο να τραφεί... Σωπαίνει... Ψάχνει την πιο ψηλή βουνοκορφή. κ.ρ

 Και ποιος είσαι; Ρώτησες... Ένα τίποτα ντυμένο κάτι σου απάντησα. Το τιποτά μου ν αγαπάς... Το κάτι, από κάποια λαϊκή φθηνά αγόρασα! κ.ρ

 Kαι οσοι δεν μπορεσαν... τον εαυτο τους να ξεγελασουν... τους ξελογιασε...   Ο ουρανός... Ο ήλιος... Η νύχτα... Τ άστρα...  Το φεγγάρι. κ.ρ

 Ας μείνουμε με τους λίγους.... Οι πλειοψηφίες πάντα απρόσωπες... Δημιουργοί θορύβων είναι... Και κυνηγοί συμφερόντων. Ας μείνουμε με τους λίγους... Τους αγενείς τους αγέλαστους τους ντόμπρους τους απροσάρμοστους... Αυτούς που  εαυτούς έκαψαν... Και έμαθαν τι πάει να πει αλήθεια. κ.ρ

 Μη ρωτάς ο Έρωτας τι είναι... Διάλυση είναι! Διαλύεται ο ένας μέσα στον άλλον και χάνονται. Παραδείσους ψάχνουν να κατοικήσουν... Ας ονειρευτούμε λοιπόν.  κ.ρ