Περί.....πλάνης.

 Οι ανθρωποι της θλίψης και του πόνου... Μέσα απ' τα σκοτάδια τους... Κουβαλάνε στους ώμους τους... Την θλίψη και τον πόνο... Του Κόσμου όλου. κ.ρ

 Δώσε μου λίγο τίποτα κάτι πολύτιμο να φτιάξω... Μια σπιθαμή άμμου μου αρκεί, πανέμορφα να φτιάξω ακρογιάλια... Δώσε μου λίγο απ' το δάκρυ σου... Την Γη να την ποτίσω , κήποι πολύχρωμοι ευωδιαστοί ν ανθίσουν... Δώσε μου λίγο απ' την νύχτα σου... Μ αστέρια να την ντύσω... Δώσε μου λίγο τίποτα κάτι πολύτιμο να φτιάξω. κ.ρ

 Δεν σε ξέχασα... Ούτε αυτό το βράδυ... Σε πήρα μαζί μου στα ονειρά μου. κ.ρ

 Όλα  τα άκουσα από τους ανθρώπους... Τις νύχτες θα με βρεις σ' εκείνη την γωνία... Κάτω απ' τα άστρα... Να ακούω τα μυστικά που μου ψυθιρίζουν. κ.ρ

 Και αν πίστεψες... Πώς απέμεινες μονάχος στον κόσμο αυτό... Βγες έξω και δες τον ήλιο... στον ουρανό αστράφτει...   τριγύρω σου τα δένδρα τα λουλούδια... Εκείνο το αδέσποτο που μοναχό πηγαίνει... Συγκάτοικοι σου είναι όλα...  με τον δικό τους τρόπο σ αγαπάνε. κ.ρ

 Ανύπαρκτος... Με μια σκιά παρέα... Στην ερημιά της πόλης τριγυρνώ... Τι έχει να φοβηθεί μια σκιά; κ.ρ

 Καθώς προσεκτικά... Μάζευα τα συντρίμμια μου... Βρήκα κι' Εσένα!  κ.ρ

 Και αν με γκρέμισαν... Με ξαναέχτισα  με ανθεκτικότερα  υλικά... Τώρα φόβο δεν έχω κανέναν. κ.ρ

 Πάλι συνέλαβα μία σκέψη μου... Κάτι ζητούσε, κάτι ήθελε... Αχόρταγες αυτές οι σκέψεις... Έτοιμες να με κατασπαράξουν! κ.ρ

 Την ερημιά μου προσπαθώ να ξεγελάσω... Με ένα βιβλίο να ξεχαστώ...  μια μουσική να ταξιδέψω... Με ένα φιλμ να δραπετεύσω... Μα αυτή τις νύχτες, πάντα  παρούσα και σκοτεινή ,στο προσκέφαλό μου. κ.ρ

 Κάποιος... με ένα χειροκρότημα... γκρεμίστηκε από ψηλά... άλλος... αναθάρρησε και έβγαλε φτερά. Κάποιος με ένα σ' αγαπώ... έλαμψε η μορφή του...    άλλος έφυγε μακριά... δεν τ άντεξε η ψυχή του.κ.ρ

 Συρματοπλέγματα στους δρόμους... Τα όνειρα σταυρωμένα... Χιλιόμετρα μακριά  μου ότι ποθώ... Κύκλους με τον καπνό του τσιγάρου κάνω ... Παρηγοριά και θάνατος! κ.ρ

 Πώς μας παγίδεψε το σώμα; Πώς μας εξαπάτησε η ύλη; Και έτσι αργά και σταθερά...  Δολοφονήσαμε την ψυχή!  κ.ρ

 Καθώς θαύμαζα το      δειλινό... Κάποιοι έκαιγαν τις Ανατολές του κόσμου. Καθώς σου έλεγα το σ αγαπώ... Από τον τρίτο μία κοπέλα βουτούσε στο κενό... ερωτική απογοήτευση είπαν. Καθώς απ' το παγκάκι φεύγαμε χαρωποι...  ο άστεγος χαρτόκουτα έστρωνε να κοιμηθεί . Κ.ρ

 Και παίζοντας κρυφτό... Τελειώνει η ψεύτικη ζωή μας... Χωρίς έστω μια αλήθεια μας ν αγαπηθεί. k.r

 Βαθαίνει με την σιωπή η αγάπη... Ανάγκη δεν έχει με λόγια να πείσει... Ένα βλέμμα της αρκεί. k.r

 Και όταν κάποτε... Οι λέξεις χάσουν κάθε νόημα... Εκπαιδευμένος να είσαι στην σιωπή... Θα σου μιλάει... Και δεν θα καταλαβαίνεις. k.r

 Έψαχνες ακροατήριο... Μα μόνο σιωπές και βλέμματα... Έμαθα να ακούω. κ.ρ

 Κρυμμένη ψυχή... Πόνεσες... Τείχη τριγύρω ύψωσες... Πως να δεχτείς εύκολα  το σ αγαπώ... Μετά τις προδοσίες. κ.ρ

 Κατέβηκα στο παζάρι... Διαλαλούσαν την πραμάτεια τους... Όλοι είχαν τα καλύτερα... Τίποτα δεν αγόρασα... Μονάχα μία γλαστρούλα από κάποιον που σώπαινε!  κ.ρ