Περί.....πλάνης.

 Την μισή ζωή παρακαλούσε... Την άλλη μισή ευχαριστούσε... Που να βρει χρόνο να μιλήσει στον εαυτό του; Κωνσταντίνος Ρο.

  Είναι στιγμές... Με κυκλώνει η μοναξιά... Άλλες πάλι, οι άνθρωποι... Δεν ξέρω προς τα που να τραβήξω. Κωνσταντίνος Ρο.

 Γύρισα στο παρελθόν... Και βρήκα κάποιον ξένο... Κάποιον που μ' έμοιαζε πολύ...  Μα που εγώ δεν ήμουν. Του είπα να πάει στο καλό αυτόν τον άγνωστο γνωστό.. Και γύρισα σε μένα. κ.ρ

Η αταξια ειναι  γοητευτικη... ειναι κινηση... ειναι δημιουργια. Αφηνει τα πραγματα ελευθερα... να αναπνευσουν... να ζησουν... να βρουν την θεση τους... να αυτοπροσδιοριστουν... να αυτορυθμιστουν. Η ταξη φυλακιζει τα πραγματα... τα θελει συγκεκριμενα... τα δινει ταυτοτητα... τα θελει σωστα,,, κι ας ειναι το λαθος... αυτο που κινει τα παντα. Κωνσταντίνος Ρο.

 Με φυτέψατε πάνω σε βράχια... Τι περιμένατε; Να βγω λουλούδι; Τα εντελβάις δεν ευδοκιμούν στην πατρίδα μου!  Κωνσταντίνος Ρο.

 Έγινα δρόμος... Γίνε βήμα... Έγινα δάκρυ... Γίνε βλέμμα... Έγινες νύχτα... Έγινα άστρο... Έτσι χτίζεται η ζωή. Κωνσταντίνος Ρο.

  Ναυαγοί... της τρικυμίας των κακών σκέψεων τους... Εδήλωναν ασθένεια...  να δεχτούν λίγο χάδι... Κροκοδείλια τα δακρυά τους...  να ακούσουν ενα ξερό σ αγαπώ... Στο τέλος ασθένησε το σώμα... μη μπορώντας να αντέξει... την εγκατάλειψη της ψυχης... απο τους ίδιους. Κωνσταντίνος Ρο.