Περί.....πλάνης.

 Θα έρθουν μέρες, θα μιλάνε... Οι αληθινοί μας εαυτοί ... Δεν θα έχουν τίποτα να πούνε... Γιατί όλα όσα έζησαν ήταν ψέμα... Σιωπή  γέλια και δάκρυα μόνο... Και θα είναι ωραία.  k.r

 Και αν θέλω... κάτι πίσω μου ν'αφήσω... Δύο λέξεις... Ένα τραγούδι... Είναι γιατί θαρρώ... κανείς δεν με γνώρισε στον κόσμο  αυτό. k.r

 Σώπασε... Αποδέξου.. εσένα... Δεν είσαι αυτά που λες... Είσαι κάτι παραπάνω από παράπονο  θυμο...και θέλω... Είσαι αυτά που θα υπάρξεις... Δεν είναι ανάγκη να συμφωνείς με κάποιον... Συμφώνησε με σένα... Δεν σου αρκεί; Ψάξε... Βρες..  Όχι στους άλλους σε σένα..  Δεν σε καταξιώνουν οι άλλοι.. Μονάχα ο εαυτός σου.

 Δεν κάνει αυτός για μας! φώναξαν! αρνήθηκε... φόβο... υποταγή... ψεύτικες ανάγκες.... Ελπίδες. Πρέπει να βρούμε... φοβισμένους... υποταγμένους... υποχρεωμένους... εξαθλιωμένους... και ελπίζοντες!   κ.ρ

 Κάπου στο μέλλον... Μας πέταξαν στη άκρη του αιώνα... Πεινασμένους... Μολυσμένους... Τι άραγε ζητούσαν από μας οι δολοφόνοι; Τι τους αρνηθήκαμε; Και αν μας θανατώσουν.... Ποιους θάχουν να εξουσιάζουν; Ποιους στα εργοστασιά τους που θάνατο παράγουν... Θα βάλουν να δουλέψουν; Έναν πλανήτη θέλουνε νεκρών; Η έναν πλανήτη μονάχα εκλεκτών; Όταν μιλούν για ειρήνη...μήπως εννοούν μια ειρήνη μεταξύ τους; Δεν θάχουν ανάγκη  τους πολέμους... Γιατί όλα θάναι δικά τους; κ.ρ

 Ποιος είν' αυτός...  που δίπλα μου περνάει; ποιος είν' αυτός που  παράξενα κοιτάζει; ποιος είν' αυτός που λέει καλημέρα..   χωρίς να του μιλήσω; ποιος είν' αυτός που μου χαμογελά χωρίς να τον γνωρίζω; ποιος είν' αυτός που νοιάζεται για μένα... και λέει πως μ αγαπάει; . Τον φόβο μονάχα αγαπώ ... κανένας δεν με νοιάζει.

 μαύρους κύκλους κάτω απ' τα μάτια... Κουρελιασμένα ρούχα... Ξυπόλητη... Σε λασπωμένους δρόμους Όλοι την προσπερνούσαν αδιάφοροι... Μονάχα εγώ Ο τρελός της πόλης.,.. Εβλεπα τους δαίμονες... Που πάλευε να νικήσει.