Περί.....πλάνης.

 ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ... Δεν θέλω να με θυμάσαι... Στα επιπόλαια τσουγκρίσματα ποτηριών... Και στις εφήμερες χαρές της μέθης... Δεν θέλω να με θυμάσαι... Στα πολυσύχναστα καφέ... Και μες στους θορύβους των πολλών... Να με θυμάσαι... Όταν τριγύρω σου όλα καταρρέουν... Κάτω απ' τον ξάστερο ουρανό... Ευχή να κάνεις... Και σαν αστέρι να πέφτω. k.r

 Και αν... Τόσο σ αγάπησα... Είναι που πολύ στην ζωή ονειρεύτηκα... Γκρεμίστηκα και πόνεσα... k.r

 Σ'ανήλιαγα υπόγεια... Θαύματα συμβαίνουν... Όταν τα λούζει η αγάπη... Ζηλεύουν οι ουρανοξύστες! k.r

 Δεν θέλω να γνωρίζω... Και τι έμαθα άραγε; Να ξεχαστώ...  επιθυμώ... Κάτω απ' την αστροφεγγιά... Όλα τα μυστικά εκεί θα βρω. k.r

 Το άστρο μου... Το έσβησα μονάχος... Κανείς άλλος δεν φέρει ευθύνη... Το Φου μονάχος  τόκανα! k.r

 Κάπου εκεί... Ψηλά στον Βορρά... Υπάρχει ένας θλιμμένος... Του κόσμου τον πόνο κουβαλά... Νότες στην θάλασσα φυτεύει... Στην Γη γαλήνη περιμένει... Κάπου εκεί... Ψηλά στον Βορρά... Υπάρχει ένας θλιμμένος... Τριγύρω δεν βρίσκει την χαρά... Το κύμα μονάχα του χαμογελά... Ακούει του Βαρδάρη  μυστικά.. Στον ουρανό τα βράδια τραγουδά... Κάπου εκεί στον Βορρά... Υπάρχει ένας θλιμμένος... Το χαμόγελο περιμένει ξανά... Απ' του Νότου να 'ρθει... Την μεριά. k.r

 Θα βάψω τους δρόμους κόκκινους... Όχι με αίμα θανάτων... Μα με αγάπης αίμα... Χιλιόμετρα ξυπόλητος θα τα τρέξω... Ίχνη αγάπης απ' τις πληγές... Πίσω μου θ αφήσω... Μονάχα να σε συναντήσω! k.r