Περί.....πλάνης.

 Οι μοναχοί άνθρωποι... Τον κόσμο χώρεσαν... Δεν χώρισαν... Γι αυτό και μοναχοί.

 Αυτοσαρκάζομαι... Έχω ανοιχτά μάτια και αφτιά στους θρήνους του κόσμου... Αυτοσαρκάζομαι... Έχω ανοιχτά μάτια και αφτιά στις χαρές του κόσμου... Τίποτα δικό μου, όλα δανεικά... Κράτησα ότι με βόλευε... Αυτοσαρκάζομαι... Το μόνο που μου έμεινε... Καθώς την μηδαμινότητα μου  βιώνω.κ.ρ

 Την μισή ζωή παρακαλούσε... Την άλλη μισή ευχαριστούσε... Ζούσε για να εξοφλεί υποχρεώσεις... Που να βρει χρόνο να μιλήσει στον εαυτό του; κ.ρ

 Κατάφερα να ωριμάσω λοιπόν... Κατάφερα να γίνω... Πονηρός και συμφεροντολόγος. κ.ρ

 Φώναζα Εγώ! Φώναζες Εγώ! Φώναζε Εγώ! Τι κρίμα! Φώναξε η ζωή και χάθηκε!

 Το χαμογελο μου σε κορνιζες... Σε τοίχους κρεμασμένο... Ανάγκη δεν το έχω... συμπαθειες να κερδισω. Συμμάχους μόνο το ψέμα ψάχνει, να ντυθεί αλήθεια. Χαμογελω... στον εαυτο μου.κ.ρ

 Σοφέ, κάποιος μου έκανε ένα καλό ,και του είπα πως είναι καλός άνθρωπος, έτσι είναι; Σοφός: Γνωρίζεις ότι ο ίδιος άνθρωπος που σου έκανε καλό, την προηγούμενη μέρα μπορεί να έκανε κακό σε κάποιον άλλον; Δεν υπάρχει καλό και κακό όλα ένα είναι. κ.ρ