Περί.....πλάνης.

Με τι ασχολειστε; ρωτησε η παρδαλη Κυρια. Εισπνεω ... φοβους...εκπνεω υποταγες... και γραφω ποιηματακια να ξορκισω την μιζερια... απαντησε ο Κυριος. Α!...μαλιστα ειπε η παρδαλη κυρια και εφυγε. Η υποθεση δεν μυριζε χρημα.

Υπηρξαμε ανασες παιδικες... χαμογελα... ελπιδες... εξουσιες δολοφονοι... τα σκοτωσαν... την μοναξια φοβηθηκαμε... εμας φοβηθηκαμε... κυνηγημενοι... ενοχες φορτωμενοι... κρυφτηκαμε πισω απο λογια αλλων... ... και αλλοι γιναμε... τις νυχτες ενα παιδι... στο δωματιο τριγυρνουσε... ποιοι ειμαστε ρωτουσε. Υπηρξαμε ανασες παιδικες... χαμογελα . ελπιδες..

Τρύπια τα λόγια... στούς ανέμους φεύγουν... από τις πράξεις απέχουν... τι να πω εκεί να μένει... ίσως δυο λέξεις μοναχά... ψεύτη Εαυτέ.

Υπερεκτιμήσαμε την φιλία... υπερεκτιμήσαμε τον έρωτα... υπερεκτιμήσαμε την αγάπη... υπερεκτιμήσαμε ιδέες... υποτιμώντας τους εαυτους μας. Κωνσταντίνος Ρω.

Δεν ήταν πολυταξιδεμένος... μήτε πολυδιαβασμένος... υπήρξε μελετητής του εαυτού του... γνώριζε όλα τα παιχνίδια της ζωης... και μπορούσε να τα παίξει καλά αν ήθελε... δεν θέλησε να σπαταληθεί... αποσύρθηκε στη σιωπή... για να φτάσει ψηλότερα. Κωνσταντίνος Ρω.

Δεν ειναι... που μικρυνε η πολη... ειναι εμεις... που μεγαλωνουμε... και καθε τι που ζουμε...μικρο φανταζει... κατι μας θυμιζει... και μελαγχολουμε.

Να ακούς την ψυχή σου σου δείχνει τον προορισμό. Μακριά από προσπάθειες και λόγια εντυπωσιασμού... που το Εγώ φουσκώνουν... μακριά από προσμονές... η ψυχή σε ταξιδεύει σε λιμάνια απάνεμα και τόπους... όπου ο χρόνος χορεύει στον ρυθμό σου... και η ύπαρξη με παιδί μοιάζει... που ανέμελα παίζει με την ζωή. Κωνσταντίνος Ρω.