Περί.....πλάνης.

Παράκληση ‘Οταν μου απλώνεις το μικρό σου χέρι, Που τόσα ανείπωτα λέει, Σε ρώτησα ποτέ μου Αν μ’αγαπάς; Μα δεν θέλω να μ’αγαπάς, Θέλω μονάχα να σε νοιώθω κοντά και πως εσύ καμμιά φορά σιωπηλά και σιγανά Το χέρι σου να μου απλώνεις. »Ερμαν Έσσε, γρ.:1901, Μετφ.Σμάρω Τάση

Άδειασε τον εαυτό σου από κάθε τι. Άφησε τον νου σου να αναπαυθεί, να ηρεμήσει. Χιλιάδες πράγματα έρχονται και φεύγουν, ενώ ο Εαυτός παρατηρεί την επιστροφή τους. Αναπτύσσονται και ανθούν και ύστερα επιστρέφουν στην πηγή. Η επιστροφή στην πηγή είναι μια κατάσταση ακινησίας, έτσι είναι ο δρόμος της φύσης. Ο δρόμος της φύσης είναι το αμετάβλητο. Η γνώση της σταθερότητας φέρνει ενόραση. Η άγνοια της σταθερότητας οδηγεί σε καταστροφή. Γνωρίζοντας τη σταθερότητα, ο νους μένει ανοικτός. Με ανοικτό νου, είσαι ανοιχτόκαρδος. Όταν είσαι ανοιχτόκαρδος, φέρεσαι βασιλικά. Όταν φέρεσαι βασιλικά, φτάνεις το θείο. Όταν είσαι θείος, είσαι ένα με το Τάο. Όταν είσαι ένα με το Τάο, είσαι αιώνιος. Και μολονότι το σώμα πεθαίνει, το Τάο δεν αποδημεί ποτέ. ΛΑΟ ΤΣΕ

Πόσες εθνικότητες στον κόσμο! Πόσα επαγγέλματα! Πόσοι άνθρωποι! Πόσες μοίρες διαφορετικές μπορεί να κρύβει η ζωή, η ζωή, τελικά, κατά βάθος, πάντα η ίδια! Πόσες φάτσες παράξενες! Όλες οι φάτσες είναι παράξενες και δεν υπάρχει τίποτα ιερότερο από το να κοιτάζεις πολύ τους ανθρώπους. Η αδελφοσύνη τελικά δεν είναι ιδέα επαναστατική. Είναι κάτι που μας το μαθαίνει η ζωή, όπου πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα, και τελικά βρίσκουμε ευχάριστο αυτό που πρέπει ν' ανεχόμαστε, και καταλήγουμε να κλαίμε σχεδόν από τρυφερότητα γι' αυτό που ανεχτήκαμε! Α, όλα τούτα είναι ωραία, είναι ανθρώπινα και ταιριάζουν τόσο με τα ανθρώπινα συναισθήματα, τόσο κοινωνικά και καθωσπρέπει, τόσο πολύπλοκα απλά, τόσο μεταφυσικά θλιβερά! Η πολυτάραχη, η διαφορετική ζωή μάς διαπαιδαγωγεί τελικά στα ανθρώπινα. Καημένοι άνθρωποι! Καημένοι όλοι μας!