Περί.....πλάνης.

Παράκληση ‘Οταν μου απλώνεις το μικρό σου χέρι, Που τόσα ανείπωτα λέει, Σε ρώτησα ποτέ μου Αν μ’αγαπάς; Μα δεν θέλω να μ’αγαπάς, Θέλω μονάχα να σε νοιώθω κοντά και πως εσύ καμμιά φορά σιωπηλά και σιγανά Το χέρι σου να μου απλώνεις. »Ερμαν Έσσε, γρ.:1901, Μετφ.Σμάρω Τάση

Άδειασε τον εαυτό σου από κάθε τι. Άφησε τον νου σου να αναπαυθεί, να ηρεμήσει. Χιλιάδες πράγματα έρχονται και φεύγουν, ενώ ο Εαυτός παρατηρεί την επιστροφή τους. Αναπτύσσονται και ανθούν και ύστερα επιστρέφουν στην πηγή. Η επιστροφή στην πηγή είναι μια κατάσταση ακινησίας, έτσι είναι ο δρόμος της φύσης. Ο δρόμος της φύσης είναι το αμετάβλητο. Η γνώση της σταθερότητας φέρνει ενόραση. Η άγνοια της σταθερότητας οδηγεί σε καταστροφή. Γνωρίζοντας τη σταθερότητα, ο νους μένει ανοικτός. Με ανοικτό νου, είσαι ανοιχτόκαρδος. Όταν είσαι ανοιχτόκαρδος, φέρεσαι βασιλικά. Όταν φέρεσαι βασιλικά, φτάνεις το θείο. Όταν είσαι θείος, είσαι ένα με το Τάο. Όταν είσαι ένα με το Τάο, είσαι αιώνιος. Και μολονότι το σώμα πεθαίνει, το Τάο δεν αποδημεί ποτέ. ΛΑΟ ΤΣΕ

Πόσες εθνικότητες στον κόσμο! Πόσα επαγγέλματα! Πόσοι άνθρωποι! Πόσες μοίρες διαφορετικές μπορεί να κρύβει η ζωή, η ζωή, τελικά, κατά βάθος, πάντα η ίδια! Πόσες φάτσες παράξενες! Όλες οι φάτσες είναι παράξενες και δεν υπάρχει τίποτα ιερότερο από το να κοιτάζεις πολύ τους ανθρώπους. Η αδελφοσύνη τελικά δεν είναι ιδέα επαναστατική. Είναι κάτι που μας το μαθαίνει η ζωή, όπου πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα, και τελικά βρίσκουμε ευχάριστο αυτό που πρέπει ν' ανεχόμαστε, και καταλήγουμε να κλαίμε σχεδόν από τρυφερότητα γι' αυτό που ανεχτήκαμε! Α, όλα τούτα είναι ωραία, είναι ανθρώπινα και ταιριάζουν τόσο με τα ανθρώπινα συναισθήματα, τόσο κοινωνικά και καθωσπρέπει, τόσο πολύπλοκα απλά, τόσο μεταφυσικά θλιβερά! Η πολυτάραχη, η διαφορετική ζωή μάς διαπαιδαγωγεί τελικά στα ανθρώπινα. Καημένοι άνθρωποι! Καημένοι όλοι μας!

« Αποκαρδιωμένος όπως πάντα ύστερα από κάτι τέτοια, μολονότι τα είδα τόσες και τόσες φορές, όπου η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία και η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στη σημερινή Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις. Γιατί; Γιατί είμαι δεμένος μ’ αυτό τον τόπο και μολονότι δεν έχω καμιά απολύτως φιλοδοξία για πολιτική δράση μου φαίνεται σαν ένα είδος ακρωτηριασμού να πω ξαφνικά να σας χέσω και να αποξενωθώ από όλα αυτά. Γιατί είμαι βέβαιος πώς τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν την ζωντανή Ελλάδα, δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε και υπάρχουν άγνωστοι, πολλοί που δεν ξέρουν αλλά που αξίζουν, που σε φωνάζουν » Γιώργος Σεφέρης - Πολιτικό Ημερολόγιο

Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων ἢ ἔστω μνημόσυνα. Ὅταν δὲν ἔχετε μαντέψει τὴ δύναμη ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου. Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο. Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια ὁ Νοστράδαμος. Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ στὴν Ἀποκαθήλωση. Ὅταν δὲν ξέρετε κανέναν ὑπερσυντέλικο. Ἂν δὲν ἀγαπᾶτε τὰ ζῶα καὶ μάλιστα τὶς νυφίτσες. Ἂν δὲν ἀκοῦτε τοὺς κεραυνοὺς εὐχάριστα ὁπουδήποτε. Ὅταν δὲν ξέρετε πῶς ὁ ὡραῖος Modigliani τρεῖς ἡ ὥρα τὴ νύχτα μεθυσμένος χτυποῦσε βίαια τὴν πόρτα ἑνὸς φίλου του γυρεύοντας τὰ ποιήματα τοῦ Βιγιὸν κι ἄρχισε νὰ διαβάζει ὦρες δυνατὰ ἐνοχλώντας τὸ σύμπαν. Ὅταν λέτε τὴ φύση μητέρα μας καὶ ὄχι θεία μας Ὅταν δὲν πίνετε χαρούμενα τὸ ἀθῶο νεράκι. Ἂν δὲν καταλάβατε πῶς ἡ Ἀνθοῦσα εἶναι μᾶλλον ἡ ἐποχή μας. ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν ἔχετε δίκιο. Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἤρθατε σὲ ρήξη μὲ τὸ σῶμα... Ὥρα νὰ πηγ...