ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΟ

 Πάει καιρός που έπαψα να καλώ στο τηλέφωνο... Έπαψαν και να με καλούν... Την μοναξιά δεν την ξεγελάω... Και τι λέγαμε άλλωστε; Άντε να θάβαμε κανά δυο-τρεις τηλεφωνικώς...  άντε να κάναμε και καμιά ψευτοανάλυση. κ.ρ

 Όχι γι αυτό που δείχνουν...  γι αυτό που προσπαθούν να κρύψουν... Θέλουν οι άνθρωποι ν αγαπηθούν. Μία ατέλεια... Μία γκάφα τους... Ένα αστείο που δεν γέλασε κανείς... Μία αδεξιότητα... Ένα λάθος τους... Έτσι οι άνθρωποι ανθίζουν... Έτσι βγάζουνε φτερά.κ.ρ

 Το τσιγάρο μου βαρύ... Σκέτος ο καφές μου... Το αεράκι δροσερό... Πετούμενα στον ουρανό... Του σκύλου πέρα-δώθε η ουρά... Τι να τα κάνω τα βασίλεια; κ.ρ

 Παράξενος εαυτός... τραγικός... και κωμικός... Στης ανάγκης το σκοινί ισορροπεί... Θύτης και θύμα διαρκώς... Της αποδοχής ζητά... Το ψεύτικο θαυμαστικό... Παράξενος εαυτός... Σιωπηλός και σοβαρός... Κουράστηκε κι αναζητά... Έστω  μια ψεύτικη χαρά.κ.ρ

 Οι νέοι κυνηγάνε με πάθος... ένα τίποτα. Οι μεγαλύτεροι είναι αγκαλιασμένοι με το τίποτα. Ταπεινός προσκυνητής... του Άγιου τίποτα της ζωής να είσαι. κ.ρ

 Άκου τι λέει ο Ήλιος... τι λένε τ άστρα... τι λέει το φεγγάρι... κι εσύ θυμώνεις.. ακόμα με ανθρώπους; κ.ρ

 Και όταν μια νύχτα... Μπροστά σε μια λευκή σελίδα... Δεν θα έρχονται οι λέξεις... Θα είναι που άρχισες να ζεις για σένα. κ.ρ

 Το λίγο... Είναι πολύ για το ελάχιστο... Και ελάχιστο για το πολύ. Ελάχιστε Εαυτέ... Που με το λίγο, Κόσμους μεγάλους φτιάχνεις. κ.ρ

 Αυτό το λίγο που σου έδωσα... Δεν ζητώ να το επιστρέψεις. Αν το επιστρέψεις... Θα είναι σαν τίποτα να μη σου έδωσα. κ.ρ

 Σωπαίνω... Όχι γιατί τέλειωσαν οι λέξεις... Σωπαίνω... Γιατί δεν τέλειωσε ο σκοπός πίσω από τις λέξεις... Σωπαίνω για να μην προδώσω... Σωπαίνω για να μην προδωθώ. κ.ρ

 Τα κάλλη θαυμάζω των πολυκατοικιών. Στις ταράτσες αντένες... Ατενίζουν προς το αχανές σύμπαν... Λες και θέλουν να επικοινωνήσουν  με κάτι      Θεικό.  Αποσβωλομένοι τηλεθεατές παρακολουθούν το ρυθμικό πέρα δώθε... Θεϊκών υπάρξεων στους δέκτες τους.. Αυνανιζόμενοι... Και χαρούμενοι... Με όσα  πνευματικά τους προσφέρουν... Οι εξουσιαστές τους.κ.ρ

 Με τον φόβο της απόρριψης... Σε δρόμους σκοτεινούς περπατάμε... Αμφιβολίες, μας κρατάνε μακριά... Το πρώτο βήμα κανείς δεν κάνει... Είναι βλέπεις και ο εγωισμός... Και έτσι για μοναξιές μιλάμε... Και ας μας αγάπησαν κρυφά... Χωρίς ποτέ να μας το πούνε.... Και ας αγαπήσαμε κρυφά... Χωρίς ποτέ να τους το πούμε. κ.ρ

 Ο δικός μου Θεός. Κωνσταντίνος Ρο Ο δικός μου Θεός ειναι  άστεγος... Στα παγκάκια  κοιμάται τις νύχτες... γόπες μαζεύει ,στρίβει τσιγάρα... Κάνει παρέα μ' αλήτες στα πάρκα ... Ο δικός μου Θεός είναι  άστεγος... Φίλοι τ αδέσποτα, ξωπίσω του τρέχουν... Για σπίτι  νιώθει την πλάση ολάκερη... Μιλάει,γελάει στον καθένα... Ο δικός μου Θεός ειναι  άστεγος... Όλα τα είχε, δραπέτευσε απ' όλα...? Την Χρυσή φυλακή δεν την άντεξε... Στους δρόμους βρήκε λευτεριά και αέρα.κ.ρ

 Σοφέ, πως μπορώ να καταλάβω αν ένας άνθρωπος αξίζει; Σοφός: Μία ερώτηση αρκεί. Ρώτησέ τον τι θα ήθελε να αλλάξει τριγύρω του. Αν ξεκινήσει από τους άλλους και όχι από τον ίδιο, καλύτερα να φύγεις. κ.ρ Κωνσταντίνος Ρο.

 Και τι είναι  ευτυχία; ρώτησε... Να παίρνεις  σοβαρά τον εαυτό σου. Λίγα λόγια... Λίγα χαμόγελα.... Πράξεις εκεί που μπορείς... Να μην επιδιώκεις συμπάθειες και εντυπώσεις... Να μιλάς χωρίς φόβο μέχρι σημείου αντιπάθειας... Να μην περιμένεις να σου δώσει κανένας τίποτα, εκτός από τον εαυτό σου... Να γνωρίζεις πως κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα... Να δίνεις επειδή θέλεις, και όχι γιατί περιμένεις να πάρεις... Όχι βαρύτητα στις φιλίες γιατί υπάρχουν και οι ανατροπές. Οχι στα φτηνά συναισθήματα που σκοπό έχουν τον εγκλωβισμό του άλλου... Τι άλλο να είναι η ευτυχία; κ.ρ

 Έγιναν επικίνδυνοι οι δρόμοι. Η θα σκοντάψεις πάνω σε μια διαπίστωση... η θα γλυστρίσεις με καμιά άποψη... η κάποια ιδέα θα πέσει και θα σε χτυπήσει.  πράξεις τίποτα. Επικίνδυνοι έγιναν οι δρόμοι.κ.ρ

 Κάποιος με ένα χειροκρότημα... Γκρεμίστηκε από ψηλά... Άλλος αναθάρρησε και έβγαλε φτερά... Κάποιος με ένα σ' αγαπώ, έλαμψε η μορφή του... Και άλλος έφυγε μακριά, δεν τ' άντεξε η ψυχή του. κ.ρ

 Απουσιάζω απ' αυτά που λέω... Ποια βεβαιότητα; Ποια σιγουριά; Ίσως μια ηλιαχτίδα νάμαι.. Ένας βράχος που σκάει πάνω του το κύμα... Πάντα οι πτήσεις μου άρεσαν... Σαν έβλεπα  θαλασσοπούλια... Τα φεγγάρια  μόνα τους γεμίζουν... Δεν περιμένουν κάτι. κ.ρ .

 Στις πτώσεις σου... θα λυπηθούν... με ένα χειροκρότημα  εντός τους να χορεύει. Στις ανόδους σου... θα χειροκροτούν... με μια λύπη μέσα τους να κλαίει.κ.ρ

 Δεν είναι η θάλασσα που ρηχαίνει... Είναι εμείς που ψηλώνουμε... Αργα και σταθερά η ζωή... Σε οδηγεί στην πολύτιμη σιωπή... Στα πάντα που σου προσφέρει το τίποτα... Δεν ζητάς... Δεν περιμένεις... Και να η αποκάλυψη! κ.ρ

Και ήρθε η αγάπη άπλετη... Μικρό παιδί ακόμα... Σε έλουσε και σ έπνιξε... Άργησες φτερά να βγάλεις... Μα η ζωή σκληρή... Όλα στη ζυγαριά τα βάζει... Θέλεις ν αγαπηθείς; Ρώτησε... Το τίμημα πρέπει να πληρώσεις. κ.ρ

Σμίγουμε τις δυστυχίες μας... Και αυτό το ονομάζουμε μοίρασμα.. Και επικοινωνία.. Έτσι μας έμαθαν να ξεγελιόμαστε... Και σκυφτοί να προχωράμε. κ.ρ

Το πραγματικό μονοπάτι, το δικό σου μονοπάτι είναι αυτό που το βρίσκεις δύσκολα. Το εύκολο, δεν είναι το δικό σου.κ.ρ

Η σιωπη... οχι αυτη που απο φοβο γεννιεται... μητε απο αγνοια... μα απο βαθυ σεβασμο στην υπαρξη... στεκει εκει ψηλα... παιδι της αυταρκειας ειναι... φιλη της δικαιοσυνης... δεν ζηταει... δεν περιμενει τίποτα... υπομενει... δεν εντυπωσιαζει... μητε εντυπωσιαζεται... αθορυβα και ακριβα τα λογια της... τον δρομο δειχνουν.κ.ρ

Βλέπε τον άνθρωπο... Πίσω απ' τα λόγια του... Τα λόγια του δεν είναι... Ο Ανθρωπος. Κάτι προσπαθεί να δείξει... Κάτι προσπαθεί να κρύψει... Κάτι προσπαθεί να φτάσει... Κάτι προσπαθεί να αλλάξει... Κάτι προσπαθεί να γίνει. Μια συνεχή προσπάθεια κάνει ο άνθρωπος... Για να φτάσει στον Άνθρωπο.Κωνσταντίνος Ρο

Τον ήθελαν φιλότιμο... κι αυτός έτρεχε για όλους. Στο τέλος αυτό που εισέπραξε... ''Καλό και φιλότιμο παιδί ο μακαρίτης''. Κωνσταντίνος Ρω.

Ντέμης Κωνσταντινίδης

Είναι βολικό να ζεις... πίσω από μια βιτρίνα λερωμένη. Αν κάποιος αρχίσει να την καθαρίζει... ξεβολεύεσαι.

Θα έρθουν... θα τιμήσουν και πάλι τους νεκρούς. Μέχρι και τα λουλούδια... δεν άντεξαν τόση υποκρισία. Μαράθηκαν πάραυτα!

Με τι ασχολειστε; ρωτησε η παρδαλη Κυρια. Εισπνεω ... φοβους...εκπνεω υποταγες... και γραφω ποιηματακια να ξορκισω την μιζερια... απαντησε ο Κυριος. Α!...μαλιστα ειπε η παρδαλη κυρια και εφυγε. Η υποθεση δεν μυριζε χρημα.

Υπηρξαμε ανασες παιδικες... χαμογελα... ελπιδες... εξουσιες δολοφονοι... τα σκοτωσαν... την μοναξια φοβηθηκαμε... εμας φοβηθηκαμε... κυνηγημενοι... ενοχες φορτωμενοι... κρυφτηκαμε πισω απο λογια αλλων... ... και αλλοι γιναμε... τις νυχτες ενα παιδι... στο δωματιο τριγυρνουσε... ποιοι ειμαστε ρωτουσε. Υπηρξαμε ανασες παιδικες... χαμογελα . ελπιδες..

Τρύπια τα λόγια... στούς ανέμους φεύγουν... από τις πράξεις απέχουν... τι να πω εκεί να μένει... ίσως δυο λέξεις μοναχά... ψεύτη Εαυτέ.

Υπερεκτιμήσαμε την φιλία... υπερεκτιμήσαμε τον έρωτα... υπερεκτιμήσαμε την αγάπη... υπερεκτιμήσαμε ιδέες... υποτιμώντας τους εαυτους μας. Κωνσταντίνος Ρω.

Δεν ήταν πολυταξιδεμένος... μήτε πολυδιαβασμένος... υπήρξε μελετητής του εαυτού του... γνώριζε όλα τα παιχνίδια της ζωης... και μπορούσε να τα παίξει καλά αν ήθελε... δεν θέλησε να σπαταληθεί... αποσύρθηκε στη σιωπή... για να φτάσει ψηλότερα. Κωνσταντίνος Ρω.

Δεν ειναι... που μικρυνε η πολη... ειναι εμεις... που μεγαλωνουμε... και καθε τι που ζουμε...μικρο φανταζει... κατι μας θυμιζει... και μελαγχολουμε.

Να ακούς την ψυχή σου σου δείχνει τον προορισμό. Μακριά από προσπάθειες και λόγια εντυπωσιασμού... που το Εγώ φουσκώνουν... μακριά από προσμονές... η ψυχή σε ταξιδεύει σε λιμάνια απάνεμα και τόπους... όπου ο χρόνος χορεύει στον ρυθμό σου... και η ύπαρξη με παιδί μοιάζει... που ανέμελα παίζει με την ζωή. Κωνσταντίνος Ρω.

Πόσα όμορφα σου είπα λόγια... όταν η μοναξιά με κύκλωσε. Για πόσα αστέρια σου μίλησα... όταν μικρός κι ασήμαντος ένοιωσα. Πόσες γλυκές κουβέντες ... έβαλε η απόγνωση στα χείλη μου... κι εσύ με πίστεψες ... μα με το πρώτο φως της αυγής... ξένος ξύπνησα κοντά σου και σαν κλέφτης έφυγα. Τι σου είναι η ψυχή... λίγο ησυχάζει... μετά αναζητά... δύναμη ψάχνει... εύκολα δεν στεριώνει. Κωνσταντίνος Ρω.

Η καταδίκη του ένοχου δεν πρέπει ποτέ να είναι για πάντα Η δυσπιστία φυλακίζει τους ανθρώπους στις ατέλειες και τους περιορισμούς τους, ενώ η εμπιστοσύνη μπορεί να τους αφήσει ελεύθερους. Όταν κάποιος συμπεριφέρεται άσχημα, ακόμα και αν έχει διαπράξει εγκλήματα, γιατί να τον μεταχειρίζεστε σαν να ήταν υποχρεωμένος να τα επαναλαμβάνει για πάντα; Οι πράξεις τους ανήκουν στο παρελθόν και το παρελθόν δεν πρέπει να συγχέεται με την αιωνιότητα. Κάποιος έχει κάνει λάθος, είναι αλήθεια, αλλά οι άσχημες πράξεις τους έλαβαν χώρα σε μια στιγμή της ιστορίας. Έκτοτε, μπορεί να έχουν βελτιωθεί και να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους. Δεν πρέπει να επικεντρωθούμε σε παρελθόντα γεγονότα, αλλά πρέπει να εξετάσουμε το παρόν και ιδιαίτερα το μέλλον. Αυτός είναι ο τρόπος των σοφών και των μυημένων, που έχουν μια πολύ ευρύτερη κατανόηση της ζωής. Γνωρίζουν ότι η εξέλιξη είναι ο νόμος της ζωής και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ποτέ δεν καταδικάζουν τους ανθρώπους για πάντα, επειδή ο Θεός συνεχίζει να ε...

Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ Η πλειοψηφία των ανθρώπων στις μέρες μας περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ζουν στην επιφάνεια της ζωής ταυτισμένοι με τις εξωτερικές μορφές και τα αντικείμενα. Ακολουθούν ένα τρόπο ζωής που προκαλεί πολύ πόνο και δυστυχία στους ανθρώπους αλλά και σε όλα τα έμβυα όντα και δημιουργεί αδιέξοδα. Ταυτόχρονα όμως η ανθρωπότητα περνάει, την πιο κρίσιμη περίοδο στην ιστορία της. Μια μεγάλη αλλαγή έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει στο επίπεδο της συνειδητότητας η οποία θα γίνει περισσότερο φανερή στα επόμενα χρόνια. Η ανθρωπότητα πρόκειται να περάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο συνειδητότητας. Αυτό όμως δεν θα γίνει με ανώδυνο τρόπο. Οι περισσότεροι άνθρωποι θα συνεχίσουν να ζουν στην ασυνειδησία. Ασυνειδησία είναι να πιστεύει κανείς ότι είναι μόνο το σώμα και ο νους και να αγνοεί την αληθινή του ταυτότητα που είναι αιώνια Ύπαρξη, αγνή συνειδητότητα. Ασυνειδησία είναι να είναι κανείς ταυτισμένος τις σκέψεις, τα συναισθήματα το σώμα του και να αντλεί την ταυτότητα του μέ...

Να περνάς ήσυχα μέσα απ' το θόρυβο και τη βιασύνη, και να θυμάσαι πόση ειρήνη μπορεί να υπάρχει στη Σιωπή. Οσο μπορείς, χωρίς να ταπεινώνεσαι, να έχεις καλές σχέσεις με όλους τους ανθρώπους. Να λες την αλήθεια με ηρεμία και καθαρότητα. Να ακούς τους άλλους, ακόμα και τους βαρετούς και τους αδαείς, γιατί κι αυτοί έχουν μια ιστορία να διηγηθούν. Να αποφεύγεις τα χυδαία και επιθετικά άτομα, γιατί εμποδίζουν το πνεύμα να αναπτυχθεί. Αν συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους, κινδυνεύεις να γίνεις υπερόπτης και καυστικός, γιατί πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι πιό χαμηλά ή πιό ψηλά από σένα.

Η σοφία του να νικάς χωρίς να τσακώνεσαι 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018 KIRIAKIM Έχετε ακούσει για τις αποτελεσματικές κινήσεις του ψυχολογικού αϊκίντο, δηλαδή των μέσων για την επίλυση οποιουδήποτε προβλήματος χωρίς να τσακώνεστε. Το ψυχολογικό αϊκίντο μοιάζει με την εξισορρόπηση πάνω σε μια μπάλα- εξισορρόπηση πριν την επιθετικότητα. Ενδώστε για να αποδυναμώσετε την αντίσταση, διδάσκουν οι Βουδιστές. Μην τσακώνεστε, γιατί θα γίνετε αναπόφευκτα αυτό στο οποίο μάχεστε. Η πολλή δύναμη οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα. Μάθετε να ακολουθείτε για να μπορέσετε να οδηγείτε. Αυτός που σας φωνάζει βρίσκεται σε συναισθηματική φόρτιση πράγμα που σημαίνει, ότι η συνείδηση του δεν λειτουργεί. Είναι αστείο να προσπαθείτε να μιλήσετε σε έναν άνθρωπο που δεν λειτουργεί το μυαλό του. Είναι το ίδιο πράγμα με το να μιλάς σε κάποιον που κοιμάται. Έχετε δει ποτέ κάποιον να φωνάζει σε άλλον άνθρωπο, όταν έχει καλή διάθεση; Αυτός που φωνάζει σε αντάλλαγμα μοιάζει με το να χτυπάς έναν άνθρωπο που πνίγετα...

Η αγάπη δεν είναι προσκόλληση. Η αγάπη δεν φέρνει πόνο. Η αγάπη δεν έχει απελπισία ή ελπίδα. Η αγάπη δεν μπορεί να γίνει κάτι αξιοσέβαστο, μέρος της κοινωνικής τάξης. Όλα τα βάσανα ξεκινάνε από το ότι δεν υπάρχει αγάπη. Το να έχουμε δικό μας κάποιον και κάποιος να μας έχει δικό του, θεωρείται σαν μια μορφή αγάπης. Αυτή η ακατανίκητη δύναμη να έχουμε κάτι δικό μας, ένα πρόσωπο ή ένα κομμάτι γης, δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της κοινωνίας και των περιστάσεων, αλλά και κάτι που ξεπηδάει από μια πολύ πιο βαθιά πηγή. Έρχεται από τα βάθη της μοναξιάς. Ο καθένας από μας προσπαθεί να γεμίσει αυτή τη μοναξιά με διαφορετικούς τρόπους: ποτό, οργανωμένη θρησκεία, πίστη, κάποια μορφή δραστηριότητας και τα παρόμοια. Όλα αυτά είναι φυγές, αλλά η μοναξιά βρίσκεται πάντα εκεί. Το να κάνεις το καλό, το να προσπαθείς ν' αλλάξεις τον κόσμο είναι -αρνητική ή θετική- κατοχή, είναι δήθεν αγάπη. Το να ελέγχεις κάποιον, να αλλάξεις κάποιον στο όνομα της αγάπης δεν είναι τίποτα άλλο από την ακατανίκ...

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι είναι αυτό που αποκαλούμε αυτοεκτίμηση, επειδή σε όλη τους τη ζωή κυνηγούν τις εκδοχές άλλων ανθρώπων περί εκτίμησης - κυνηγούν δηλαδή εξωτερικές πηγές εκτίμησης. Για πολλούς, η έννοια της αυτοεκτίμησης, ή της αξίας του εαυτού, πολύ συχνά αποτελεί συνάρτηση των επιτευγμάτων, των περιουσιακών στοιχείων, ή άλλων προϊόντων του κόσμου με τη μορφή τίτλων, τροπαίων ή αναγνωρίσεων. Αυτή η λαχτάρα για αναγνώριση και εκτίμηση, αν μετριέται από ένα οποιοδήποτε εξωτερικό μέτρο με διάφορα υλικά συστατικά, είναι τόσο ευμετάβλητη που κινδυνεύει να μείνει εσαεί ασύλληπτη και εθιστική όσο και ένα ναρκωτικό. Η έρευνα γύρω από τους εφήβους μάς έχει δείξει ότι η συνεχής ενίσχυση της εκτίμησης των παιδιών με εξωτερικές παραμέτρους, όπως, για παράδειγμα, με σποραδικούς επαίνους ή εγκώμια "θετικότητας" ή με ορισμένους τίτλους, δεν είναι τελικά και τόσο καλή ιδέα: τα παιδιά κινδυνεύουν με τον τρόπο αυτό να γίνουν ένα απύθμενο πηγάδι, επιθυμώντας ...

Οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποδεχτούν τον εαυτό τους, επειδή δεν μπορούν να αποδεχτούν τους άλλους όπως είναι και συνεχώς τους κατακρίνουν. Αυτά πάνε μαζί. Αν κατηγορείς τους άλλους, θα νιώθεις ενοχές, αλλά και θα κατακρίνεις διαρκώς τον εαυτό σου. Μη με ρωτάς πόσο καιρό θα πάρει. Αυτός είναι ένας πονηρός τρόπος να συνεχίσεις να αναβάλλεις. Δεν χρειάζεται χρόνο, χρειάζεται κατανόηση, και αυτή η κατανόηση είναι δυνατή τώρα, αυτή εδώ τη στιγμή. Παράτα την κριτική και αμέσως θα χαθούν όλες οι ενοχές σου. Πηγαίνουν μαζί. Ο κριτικός νους κρίνει τους πάντες, ακόμα και τον εαυτό του. Το κάθε τι μοιάζει να είναι λάθος, το κάθε τι μοιάζει να είναι αρνητικό. Πάντα μετράει τα αγκάθια και δεν κοιτάζει ποτέ το τριαντάφυλλο. Δεν υπάρχει χρόνος να δει το τριαντάφυλλο, όταν σε όλη του τη ζωή μετράει αγκάθια. Εξαρτάται ολοκληρωτικά από εσένα. Αν το θέλεις στ' αλήθεια, μπορεί να συμβεί αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Αν όμως το αναβάλλεις, τότε πιθανόν δεν θα συμβεί ποτέ. Ή τώρα ή ποτέ!

Κάποια μέρα θα συνειδητοποιήσεις ότι είσαι ο χειροτέχνης και όχι το χειροτέχνημα, ο ονειρευτής και όχι το όνειρο, ο δημιουργός και όχι το δημιούργημα, ότι όλα είναι στην υπηρεσία σου. Τότε δεν θα μπορείς πια να εξαρτάσαι!... «Η Σχολή των Θεών»

ΓΙΑΝΝΗΣ Η. ΠΑΠΠΑΣ Το ανεκτίμητο τίποτα Τίποτα είναι το κλάμα του μωρού, το ζεστό ψωμί στα χέρια του μετανάστη, ένα ποτήρι νερό στα χείλη του διψασμένου˙ είναι το πρώτο φως της αυγής, το σ αγαπώ του έφηβου κοριτσιού, το σκίρτημα του ζαρκαδιού. Τίποτα είναι το δάκρυ στο μάγουλο της μάνας, ο ήχος της καμπάνας σ'έρημο ξωκλήσι, το λάλημα του πετεινού τα χαράματα˙ είναι η κάθε μέρα που ανυπόμονη περνάει, είναι η ίδια μας η ζωή, τίποτα είναι αυτό το ανεκτίμητο τίποτα. Ποίημα από την ομότιτλη ποιητική συλλογή, Μεταίχμιο 2011 [20/1/2012]

Αν παντρευτείς, θα το μετανιώσεις. Αν δεν παντρευτείς, πάλι θα το μετανιώσεις. Παντρευτείς δεν παντρευτείς, θα το μετανιώσεις. Αν γελάς με τις τρέλες τού κόσμου, θα το μετανιώσεις. Αν κλαις με αυτές, πάλι θα το μετανιώσεις. Κλαις ή γελάς, θα το μετανιώσεις. Αν πιστεύεις μια κοπέλα, θα το μετανιώσεις. Αν δεν την πιστεύεις, πάλι θα το μετανιώσεις. Πιστεύεις δεν πιστεύεις, θα το μετανιώσεις. Αν κρεμαστείς, θα το μετανιώσεις, αν δεν κρεμαστείς, πάλι θα το μετανιώσεις. Κρεμαστείς δεν κρεμαστείς, θα το μετανιώσεις. Αυτό, κύριοι, είναι η ουσία και η κατάληξη όλης της πρακτικής σοφίας.” «Σαίρεν Κίρκεγκωρ, Είτε/Είτε : Μια Εκστατική Διάλεξη»;

“… Τώρα: παρατηρήστε τη γυναίκα σας ή τον άντρα σας ή ένα φίλο σας, χωρίς την εικόνα. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι; Έχετε μια εικόνα της γυναίκας σας, ή του άντρα σας ή κάποιου· αυτή η εικόνα έχει χτιστεί με χρόνο. Έχετε ζήσει με τη γυναίκα σας (ή με τον άντρα σας) σεξουαλικά· σας έχει γκρινιάξει, σας έχει φοβερίσει κι εσείς εκείνη – ξέρετε όλα όσα συμβαίνουν σ’ αυτή την ανυπόφορη οικογενειακή ζωή. Με τα χρόνια έχετε χτίσει εσείς μια εικόνα για εκείνη και εκείνη για σας και κοιτάτε ο ένας τον άλλον μέσα από αυτές εικόνες, έτσι δεν είναι; Να είστε ειλικρινείς, έτσι για αλλαγή· φοβάστε τόσο πολύ να είστε ειλικρινείς. Έχετε κάποια εικόνα. Τώρα: μια τέτοια εικόνα χωρίζει τους ανθρώπους· μια τέτοια εικόνα διαιρεί. Εάν έχω μια εικόνα για τη γυναίκα μου και εκείνη για μένα, αυτές οι εικόνες πρέπει προφανώς να μας διχάζουν. Τώρα: πώς γίνεται η εικόνα που έχει χτίσει κάποιος για τον εαυτό του και η εικόνα που έχει χτίσει για κάποιον άλλον, να πάψουν να υπάρχουν; Εάν αυτές οι εικόνες εξαφανιστούν...

Στο λημέρι του τρελού...: Με ενα κλικ... : Με ενα κλικ διαγραφουμε τον φιλο... με ενα κλικ κανουμε καινουργιο... συμφωνουμε με ενα κλικ... με ενα κλικ διαφωνουμε... υπογραφουμε μ...

Στο λημέρι του τρελού...: τα παγκάκια... : Τι ακούνε κι αυτά τα παγκάκια... πόσα μυστικά... πόσα ερωτόλογα.. πόσους καβγάδες... και πόσες καταστροφές αντέχουν... κι αυτά πάντα ...

Αργύρης Μαρνέρος, Υποσχέσεις Μιλάς στο όνομα Ενός ανύπαρκτου λαού Μιλάς στο όνομα Ενός ανύπαρκτου θεού Εμείς ακούγαμε Γεμάτοι απορία Στο τέλος ο πρώτος Μας υποσχέθηκε ένα Καλύτερο αύριο Ενώ ο άλλος Ένα αιώνιο αύριο Για το τώρα κανείς Δεν έκανε κουβέντα

Δεν κάνει αυτός για μας! φώναξαν! αρνήθηκε... φόβο... υποταγή... ψεύτικες ανάγκες. Πρέπει να βρούμε... φοβισμένους... υποταγμένους... υποχρεωμένους... εξαθλιωμένους... και ελπίζοντες! Κωνσταντίνος Ρω.

Η εξουσία μας αγαπά... μας φροντίζει... κρατάει τα προσχήματα... δεν βιαιοπραγεί εναντίον μας... έχει τον τρόπο της... ακόμα και να δολοφονήσει... χωρις βία. Να σε αφήσει χωρίς εργασία... και να πεινάσεις... να σου πάρει το σπίτι... και άστεγος να τριγυρνας... να στείλει τα παιδιά σου μετανάστες... να κλονίσει την υγεία σου,και να σου λείπουν τα χρήματα. Η εξουσία έχει τον τρόπο της ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΩ

Εμείς οι λίγοι Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γής με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί εραστές. Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες το αίμα μας κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του άπειρου. Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει. Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας και σ'όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε. Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές. Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ'αυτόν τον κόσμο. Οι μέρες μας είναι μιά πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο. Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων. Είμαστε οι προάγγελοι του χάους. Γιώργος Μακρής

Το ξερω... σ αφησαμε ξωπισω... συγχωρεσε μας ομως... φωτια ειχαμε στη ψυχη... και ανεμο στα ποδια... δεν αντεχαμε αλλο φυλακη... θλιψη... παρηγορια... τρυπιες ελπιδες... ψεμα. Τρεξαμε σε τοπο μακρινο... εκει που η σιωπη... ομορφα μας μιλουσε... ο ανεμος ταξιδευτης... καθαριζε τις θλιψεις... επαιζαν τ αστρα μουσικη... χορευε το φεγγαρι... τα προσωπα μας γελαστα... ολα γιορτη τριγυρω... ποταμι ηταν η ζωη... κυλουσε... προσπερνουσε. By ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΩ

ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ ************* Οι 38 αφορισμοί που ήταν γραμμένοι στη σκηνή Study House στο Πριερέ) 1) Μάθε να σ 'αρέσει αυτό που "δε σ' αρέσει" 2) το μεγαλύτερο επίτευγμα για τον άνθρωπο είναι να μπορεί να πράττει. 3) Όσο χειρότερες είναι οι συνθήκες της ζωής τόσο καλύτερα είναι τα αποτελέσματα της εργασίας- αρκεί να θυμάται τον εαυτό του αδιάκοπα. 4) να θυμάσαι τον εαυτό σου παντού και πάντα. 5) Να θυμάσαι ότι ήρθες εδώ για να καταλάβεις την ανάγκη να παλέψεις με τον εαυτό σου- και μόνο με τον εαυτό σου. Έτσι να ευχαριστείς οποιονδήποτε σου προσφέρει αυτήν την ευκαιρία. 6) Εδώ μπορούμε να δώσουμε μια κατεύθυνση και να δημιουργήσουμε συνθήκες-αλλά όχι να βοηθήσουμε 7) Να ξέρεις ότι αυτός ο χώρος δεν έχει χρησιμότητα παρά μόνο γ'αυτούς που έχουν αναγνωρίσει τη μηδαμινότητά τους και που πιστεύουν ότι υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξουν. 8) Αν ξέρεις πως κάτι είναι κακό και παρόλα αυτά το κάνεις, τότε διαπράττεις αμαρτία που δύσκολα εξαγοράζεται 9) Ο καλύτερος τρό...

Παράκληση ‘Οταν μου απλώνεις το μικρό σου χέρι, Που τόσα ανείπωτα λέει, Σε ρώτησα ποτέ μου Αν μ’αγαπάς; Μα δεν θέλω να μ’αγαπάς, Θέλω μονάχα να σε νοιώθω κοντά και πως εσύ καμμιά φορά σιωπηλά και σιγανά Το χέρι σου να μου απλώνεις. »Ερμαν Έσσε, γρ.:1901, Μετφ.Σμάρω Τάση

Άδειασε τον εαυτό σου από κάθε τι. Άφησε τον νου σου να αναπαυθεί, να ηρεμήσει. Χιλιάδες πράγματα έρχονται και φεύγουν, ενώ ο Εαυτός παρατηρεί την επιστροφή τους. Αναπτύσσονται και ανθούν και ύστερα επιστρέφουν στην πηγή. Η επιστροφή στην πηγή είναι μια κατάσταση ακινησίας, έτσι είναι ο δρόμος της φύσης. Ο δρόμος της φύσης είναι το αμετάβλητο. Η γνώση της σταθερότητας φέρνει ενόραση. Η άγνοια της σταθερότητας οδηγεί σε καταστροφή. Γνωρίζοντας τη σταθερότητα, ο νους μένει ανοικτός. Με ανοικτό νου, είσαι ανοιχτόκαρδος. Όταν είσαι ανοιχτόκαρδος, φέρεσαι βασιλικά. Όταν φέρεσαι βασιλικά, φτάνεις το θείο. Όταν είσαι θείος, είσαι ένα με το Τάο. Όταν είσαι ένα με το Τάο, είσαι αιώνιος. Και μολονότι το σώμα πεθαίνει, το Τάο δεν αποδημεί ποτέ. ΛΑΟ ΤΣΕ

Πόσες εθνικότητες στον κόσμο! Πόσα επαγγέλματα! Πόσοι άνθρωποι! Πόσες μοίρες διαφορετικές μπορεί να κρύβει η ζωή, η ζωή, τελικά, κατά βάθος, πάντα η ίδια! Πόσες φάτσες παράξενες! Όλες οι φάτσες είναι παράξενες και δεν υπάρχει τίποτα ιερότερο από το να κοιτάζεις πολύ τους ανθρώπους. Η αδελφοσύνη τελικά δεν είναι ιδέα επαναστατική. Είναι κάτι που μας το μαθαίνει η ζωή, όπου πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα, και τελικά βρίσκουμε ευχάριστο αυτό που πρέπει ν' ανεχόμαστε, και καταλήγουμε να κλαίμε σχεδόν από τρυφερότητα γι' αυτό που ανεχτήκαμε! Α, όλα τούτα είναι ωραία, είναι ανθρώπινα και ταιριάζουν τόσο με τα ανθρώπινα συναισθήματα, τόσο κοινωνικά και καθωσπρέπει, τόσο πολύπλοκα απλά, τόσο μεταφυσικά θλιβερά! Η πολυτάραχη, η διαφορετική ζωή μάς διαπαιδαγωγεί τελικά στα ανθρώπινα. Καημένοι άνθρωποι! Καημένοι όλοι μας!

« Αποκαρδιωμένος όπως πάντα ύστερα από κάτι τέτοια, μολονότι τα είδα τόσες και τόσες φορές, όπου η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία και η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στη σημερινή Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις. Γιατί; Γιατί είμαι δεμένος μ’ αυτό τον τόπο και μολονότι δεν έχω καμιά απολύτως φιλοδοξία για πολιτική δράση μου φαίνεται σαν ένα είδος ακρωτηριασμού να πω ξαφνικά να σας χέσω και να αποξενωθώ από όλα αυτά. Γιατί είμαι βέβαιος πώς τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν την ζωντανή Ελλάδα, δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε και υπάρχουν άγνωστοι, πολλοί που δεν ξέρουν αλλά που αξίζουν, που σε φωνάζουν » Γιώργος Σεφέρης - Πολιτικό Ημερολόγιο

Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων ἢ ἔστω μνημόσυνα. Ὅταν δὲν ἔχετε μαντέψει τὴ δύναμη ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου. Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο. Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια ὁ Νοστράδαμος. Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ στὴν Ἀποκαθήλωση. Ὅταν δὲν ξέρετε κανέναν ὑπερσυντέλικο. Ἂν δὲν ἀγαπᾶτε τὰ ζῶα καὶ μάλιστα τὶς νυφίτσες. Ἂν δὲν ἀκοῦτε τοὺς κεραυνοὺς εὐχάριστα ὁπουδήποτε. Ὅταν δὲν ξέρετε πῶς ὁ ὡραῖος Modigliani τρεῖς ἡ ὥρα τὴ νύχτα μεθυσμένος χτυποῦσε βίαια τὴν πόρτα ἑνὸς φίλου του γυρεύοντας τὰ ποιήματα τοῦ Βιγιὸν κι ἄρχισε νὰ διαβάζει ὦρες δυνατὰ ἐνοχλώντας τὸ σύμπαν. Ὅταν λέτε τὴ φύση μητέρα μας καὶ ὄχι θεία μας Ὅταν δὲν πίνετε χαρούμενα τὸ ἀθῶο νεράκι. Ἂν δὲν καταλάβατε πῶς ἡ Ἀνθοῦσα εἶναι μᾶλλον ἡ ἐποχή μας. ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν ἔχετε δίκιο. Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἤρθατε σὲ ρήξη μὲ τὸ σῶμα... Ὥρα νὰ πηγ...

Να ειπωθούν όλα: ένα ποίημα του Πωλ Ελυάρ Ο μεγάλος ποιητής, συμπαραστάτης των αγώνων του λαού μας για την ελευθερία, εισβάλλει στην ιστοσελίδα μας με ένα ποίημά του γραμμένο πριν από εξήντα χρόνια, με τίτλο Tout dire - Να ειπωθούν όλα.   Το παν είναι να ειπωθούν όλα, και μου λείπουν οι λέξεις Και μου λείπει ο καιρός, και μου λείπει το θάρρος Ονειρεύομαι ξετυλίγω στην τύχη τις εικόνες μου Εχω άσχημα ζήσει, κι έχω μάθει άσχημα να μιλώ καθαρά. Να ειπωθούν όλα για τους βράχους, τη λεωφόρο και τα λιθόστρωτα Τους δρόμους και τους διαβάτες τους τα λιβάδια και τους βοσκούς Το χνούδι της άνοιξης και τη σκουριά του χειμώνα Το κρύο και τη θέρμη συνθέτοντας ένα και μόνο καρπό Θέλω να δείξω το πλήθος και κάθε άνθρωπο...

Σουρεαλισμός   Ο υπερρεαλισμός ή σουρεαλισμός ήταν ένα κίνημα που αναπτύχθηκε κυρίως στο χώρο της λογοτεχνίας αλλά εξελίχθηκε σε ένα ευρύτερο καλλιτεχνικό και πολιτικό ρεύμα. Άνθισε κατά κύριο λόγο στη Γαλλία των αρχών του 20ου αιώνα, κατά την περίοδο μεταξύ του πρώτου και δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Τα μέλη του αντέδρασαν σε αυτό που οι ίδιοι ερμήνευαν ως μία βαθιά κρίση του Δυτικού πολιτισμού, προτείνοντας μία ευρύτερη αναθεώρηση των αξιών, σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής, στηριζόμενοι στις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Φρόυντ και στα πολιτικά ιδεώδη του Μαρξισμού. Ως κύριο μέσο έκφρασης, τόσο στη λογοτεχνία όσο και στις εικαστικές τέχνες, προέβαλαν τον «αυτοματισμό», επιδιώκοντας τη διερεύνηση του ασυνείδητου, την απελευθέρωση της φαντασίας «με την απουσία κάθε ελέγχου από τη λογική» και διακηρύττοντας τον απόλυτο μη κομφορμισμό.   Ο Μπρετόν αναγνωρίζεται ως κεντρική φυσιογνωμία και ένας από το...

Ο θάνατος δεν θα πρέπει να μας απασχολεί, επειδή όταν εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι παρών και όταν ο θάνατος είναι παρών, εμείς δεν υπάρχουμε. ► Μια φορά υπάρχουμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δυο φορές και μάλλον δεν θα υπάρξουμε ξανά ποτέ. Κι εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος. ► Δεν πρέπει να καταστρέφουμε αυτά που έχουμε και να επιθυμούμε αυτά που δεν έχουμε, αλλά να θυμόμαστε πως ό,τι έχουμε ήταν αυτό που κάποτε ευχόμασταν. ► Αν θέλεις να κάνεις κάποιον πλούσιο, μην του προσθέτεις χρήματα, να του αφαιρείς επιθυμίες. ► Θα πρέπει να βρούμε με ποιον θα φάμε και θα πιούμε, πριν βρούμε τι θα φάμε και θα πιούμε. ► Τα όνειρα δεν έχουν θεία προέλευση ούτε δύναμη μαντική, αλλά προκαλούνται από σύμπτωση ειδώλων. ► Δεν είναι δυνατό να είσαι ευτυχισμένος χωρίς να είσαι σοφός, τίμιος και δίκαιος. Ούτε να είσαι σοφός, τίμιος και δίκαιος χωρίς να είσαι ευτυχισμένος. ► Έχει ο Θεό...

Αποφθέγματα του Διογένη * Η ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ. * ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΠΛΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΑΝΟΙΧΤΑ. * ΤΑ ΑΞΙΟΛΟΓΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΤΟΥΝ ΜΕ ΑΣΗΜΑΝΤΑ ΠΟΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ. * ΜΕΤΑΞΥ ΦΙΛΩΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΑ. * ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΣΑΙ ΜΕ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ, ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ, ΣΤΑ ΠΑΘΗ ΜΕ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ. * Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΣΤΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ. * ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΙΩΜΑΤΑ ΘΕΩΝ. * Ο ΕΡΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΟΛΙΑ ΑΡΓΟΣΧΟΛΩΝ. * ΑΘΛΙΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΦΤΩΧΟΣ ΓΕΡΟΣ. * ΑΠ’ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΔΑΓΚΩΜΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ Ο ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ, ΑΠΟ ΤΑ ΗΜΕΡΑ Ο ΚΟΛΑΚΑΣ. * Η ΚΟΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΡΥΒΔΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. * Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΝΑ ΖΕΙΣ ΚΑΚΑ. * ΟΙ ΟΜΟΡΦΕΣ ΕΤΑΙΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΠΙΟΤΟ. * ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙΣ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΣΟΥ ΤΥΧΕΙ. * Ο ΗΛΙΟΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΠΑΤΟΥΣ, ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΟΛΥΝΕΤΑΙ. * ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΣΧΡΟΙ ΣΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΤΟΥΣ. * ΟΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ Α...

Βιογραφικά στοιχεία Γεννήθηκε στην Έφεσο κατά το 544 π.Χ.. Ο θάνατός του δεν έχει ορισθεί επακριβώς. Αν λάβουμε όμως υπ' όψιν ότι η ακμή του συμπίπτει με την 69η Ολυμπιάδα (504 π.Χ.-501 π.Χ.) και έζησε 60 έτη μπορούμε να δεχθούμε ότι ο θάνατός του συνέβη το 484 π.Χ.. Πατέρας του αναφέρεται ο Βλύσων (ή Βλόσων) ή Ηράκων. Ανήκε στο γένος των Ανδροκλειδών, εκείνων δηλαδή που υπό την Αρχηγία του Ανδρόκλου, του γιου του Βασιλέα των Αθηνών Κόδρου, εξορμήσθηκαν από την Αθήνα και έκτισαν στην Ιωνία (Μικρά Ασία) την Έφεσο. Οι περί του βίου του όμως αναφερόμενες ειδήσεις είναι πολύ λίγες. Κατά τον Διογένη Λαέρτιο ο Ηράκλειτος υπήρξε από παιδικής του ηλικίας άξιος θαυμασμού. Αν και δεν υπήρξε κανενός άλλου μαθητής επαναλάμβανε ότι είχε ρωτήσει τον εαυτόν του και είχε μάθει τα πάντα από τον εαυτό του. Από δε τα διασωθέντα αποσπάσματα του έργου του φαίνεται ότι γνώριζε πολύ καλά σχεδόν όλα τα συγγράμματα των προγενεστέρων φιλοσόφων, των επικών και ελεγειακών ποιητών καθώς και όλες τις ιστορικές...

Ο κόσμος απαιτεί: «Ζητήστε μια συγγνώμη, τιμωρήστε κάποιον» Τρίτη, 05 Ιούλιος 2011 Στέλιος Ράμφος Προσηνής, ευγενής, άμεσος, ο φιλόσοφος και στοχαστής Στέλιος Ράμφος απέχει πολύ από την εικόνα του κλειστού και μονήρους διανοητή. Είχε φτάσει πρώτος στο ραντεβού, μια μέρα με πολλή ζέστη στην Αθήνα, και μας περίμενε. Βρισκόμαστε λίγες μέρες μετά τον ανασχηματισμό και την ψήφο εμπιστοσύνης που πήρε η κυβέρνηση, και λίγες μέρες πριν από τη συζήτηση στη Βουλή για το Μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό νόμο. Η κουβέντα δεν άργησε να ξεκινήσει. Πάντα υπό το πρίσμα της κατανόησης και της ερμηνείας των συλλογικών πολιτισμικών συμπεριφορών αυτού του έθνους – αυτό με το οποίο καταπιάνεται σ’ όλη του τη ζωή ο Στέλιος Ράμφος. Και πάντα κουβαλώντας όλη εκείνη την παράδοση των ανθρώπων της γενιάς του, που αφηγούνται μ’ έναν δικό τους τρόπο τα πράγματα και ξεκινούν από πολύ πίσω για να φτάσουν στο σήμερα. Στο τραπέζι, μαζί μας, και η… κρίση. Κοινωνική, πολιτική, οικονομική. «Aν δεν καταλάβουμε καλά τη...

Προσανατολισμός του ατόμου Ο Εριχ Φρομ όρισε τον χαρακτήρα ως “μια σταθερή δομή διοχέτευσης των ανθρώπινων ενεργειών στις διαδικασίες αφομοίωσης και κοινωνικοποίησης του ατόμου” και διαφοροποίησε πέντε τύπους χαρακτήρα παίρνοντας ως βάση τον προσανατολισμό του ατόμου για την ικανοποίηση των υποκειμενικών του αναγκών μέσα στα πλαίσια του δεδομένου περιβάλλοντος στο οποίο ζει και λειτουργεί. Έτσι έχουμε συγκεκριμένα: - Το άτομο με προσανατολισμό αποδοχής πιστεύει ότι όλες του οι ανάγκες και επιθυμίες μπορούν να ικανοποιηθούν από εξωγενείς πηγές. Στηρίζεται στην εξουσία για άντληση γνώσης και βοήθειας και στους ανθρώπους για τη γενικότερη στήριξη της ατομικής του υπαρξιακής οντότητας. - Ο προσανατολισμός εκμετάλλευσης ωθεί το άτομο σε βίαιη απόκτηση αυτών που επιθυμεί με επιβολή στους άλλους. Στις ερωτικές του σχέσεις αισθάνεται γοητευμένος μόνο όταν “κλέβει” από κάποιον το ταίρι του, ενώ στον κόσμο των ιδεών οικειοποιείται το έργο των άλλων παρουσιάζοντάς το ως δικό του έργο. - Το άτομ...

Συνέντευξη στο Rocking.gr : "Η Τέχνη πρέπει από μόνη της να είναι ανατρεπτική. Μπορείς να ανεβάσεις το πνευματικό ή το αισθητικό επίπεδο ανθρώπων, να δουν την καθημερινότητά τους αλλιώς. Ειδάλλως δεν υπάρχει η Τέχνη, είναι νεκρή."

Η εύγλωττα ένοχη αποσιώπηση Tου Χρηστου Γιανναρα Το έγκλημα της «έσχατης προδοσίας» προτού να είναι νομικός καταλογισμός, είναι πράξη - συντελεσμένη, κοινωνικά πιστοποιούμενη. Αν σκοπιμότητες επιβάλλουν να μη λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν σημαίνει ότι μπορούμε και να εξαλείψουμε τα πράγματα, τα πεπραγμένα της έσχατης προδοσίας. Προδοσία θα πει: προδίδω, παραδίδω, καταδίδω φίλο, ευεργέτη, πολύτιμο κληροδότημα σε εχθρό, αντίπαλο, άνθρωπο επίβουλο και δόλιο. Το κάνω εισπράττοντας αμοιβή, «ξεπουλάω» ιερά και όσια, για χυδαίο ατομικό συμφέρον. Και «έσχατη» προδοσία, κορύφωμα, σε υπέρτατο βαθμό προδοσία, είναι να ξεπουλάω από ιδιοτέλεια την ίδια μου την πατρίδα: Την κοινωνία που με γέννησε, τη γλώσσα που με δόμησε λογικό υποκείμενο, την ιστορική συνείδηση που με μπολιάζει αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια. Ξεπουλάω, σε αλλότρια συμφέροντα, εδάφη ή θάλασσες που δεν είναι υλική απλώς κοινή περιουσία, αλλά κοιτίδες και όρια πολιτισμού, μήτρες που γέννησαν «νόημα» βίου, πανανθρώπινα μέτρα ...

Εμείς οι λίγοι Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γής με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί εραστές. Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες το αίμα μας κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του άπειρου. Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει. Εμείς ερωτευθήκαμε την ουσία του είναι μας και σ'όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε. Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές. Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ'αυτόν τον κόσμο. Οι μέρες μας είναι μιά πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο. Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων. Είμαστε οι προάγγελοι του χάους. Γιώργος Μακρής

Στην υπεράσπιση του εαυτού μου του Μανώλη Ρασούλη(*) | 13 Μαρτίου 2011 Εκτυπώσιμη Μορφή pressinaction.gr | Ιστοσελίδα με άποψη Πώς γίνεται εγώ που οραματίστηκα την Ελλάδα σαν «πολιτισμική Ελβετία» να γράφω τίτλους που μπορεί ν’ ακουστούν σαν περιαυτολογία; ΄Ελα ντε. Εγώ που εμπλέκομαι στο θέμα και στο ανάθεμα, ξέρω τι συνέβη και πως να το εξηγήσω έτσι ούτως ώστε να φανεί ότι πρόκειται για τη τρέχουσα πραγματικότητα, την αντικειμενικότητα και το ανάποδο της εαυτολογίας. Εν τούτοις γράφω το παρόν κείμενο. Γράφω κι ένα άλλο που θα το στείλω μεταφρασμένο στις Βρυξέλλες για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου διότι προσφάτως η Ευρώπη φόρτωσε το λεγόμενο ελληνικό λαό με χαρακτηρισμούς όπως: άσωτος , απατεών, κλπ, κλπ. Φαντάζομαι τι εννοεί η Βρυξέλλα, όμως γενίκευσε απολύτως και ούτων ειπείν μας πήραν τα σκάγια όλους μαζί και με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Διότι άνθρωποι σαν και μένα, συντριπτική μειοψηφία ομολογουμένως, προείδαμε -εν αντιθέσει με τους επαγγελματίες πολιτικούς προειδοποιήσαμε, ...

Θεατρική συμβατικότητα ζωής. Περπάτησε πέντε μέτρα για να φτάσει στο κέντρο της σκηνής. Τα πόδια του δεν έτρεμαν, ήταν σίγουρος για τον εαυτό του. Γεννήθηκε σχεδόν αλαζονικός. Ο μοναδικός θεατής του βρισκόταν στην πρώτη σειρά μιας τεράστιας αίθουσας. Αδεια όλη η υπόλοιπη αίθουσα. Μόνο ο άνθρωπος επί σκηνής και ο άνθρωπος κάτω από αυτή. Ο Ανθρωπος ηθοποιός και ο Ανθρωπος θεατής. Ανθρωπος - Ηθοποιός: «Θα σας παρουσιάσω έναν μονόλογο από το έργο με τίτλο ''Η δική σου Ζωή''. Καλό θα ήταν να μην παραβιάσουμε τους όρους της θεατρικής σύμβασης. Θα ήθελα κι εσείς να υποδυθείτε το ρόλο του εξημερωμένου θεατή που κάθεται αναπαυτικά στη θέση του και αποδέχεται πως για τις επόμενες δύο ώρες θα παρακολουθήσει έναν ηθοποιό να ερμηνεύει υπό τις οδηγίες του σκηνοθέτη του. Κάθε ίχνος συμμετοχής σας απαγορεύεται ρητά. Εσείς μόνο βλέπετε και αφομοιώνετε χωρίς αντιρρήσεις. Εσείς μόνο καταναλώνετε τις γραμμές του έργου ''Η δική σου Ζωή'' και βαρυστομαχι...