Περί.....πλάνης.

 Υπήρχα αληθινά... Μοναχά εκεί που δεν υπήρχα... Τις νύχτες... Αστέρι φλεγόμενο.... το ανέφικτο  ζούσα... Τα πρωινά, τις στάχτες μου μάζευα. κ.ρ

 Και μη θαρρείς Αν βλέπεις λίγο φως σε ότι γράφω... Σκοτάδια ήταν που εξομολογήθηκαν. κ.ρ

  Έγινες παράξενος μου είπανε... Έγινα ο εαυτός μου τους είπα... Δεν χαμογελάς μου είπανε... Αγάπησα τις θλίψεις μου τους είπα Μονάχος πάντα περπατάς μου είπανε... Δεν Μ ενοχλεί ο θάνατος τους είπα.. Φίλους δεν έχεις πια μου είπανε.. Έχω τον εαυτό μου τους είπα.

  Σου άνοιγα την ψυχή μου Εσύ μου ανέλυες τον σοσιαλισμό... Στο μεταξύ.... Μας είχε καταβροχθισει όλους ο καπιταλισμός! Κωνσταντίνος Ρο.

 Όλα ποίηση... Ακόμα κι εκείνο το μυρμήγκι... Που έτρεχε βιαστικά κουβαλώντας ένα ξυλαράκι.., Κι εσύ πρόσεξες, μην  τυχόν και το πατήσεις. κ.ρ

  Κάποτε τα δάκρυα στερεύουν... Ακολουθεί η γλυκιά αδιαφορία... Το ένστικτο της επιβίωσης... Θα ζήσεις; Θα χαθείς; Η ζωή δεκάρα δεν δίνει  για το τι θα πράξεις... Δίνεις νόημα στην ζωή... Από μόνη της δεν έχει κανένα... Συνεχίζεις... Κωνσταντινος Ρο

 Σου μίλησα για έρωτα... Μέσα στην απόγνωσή μου Σου μίλησα για αγάπη... Χωρίς να μ'αγαπάω... Τι κάνει αυτή η μοναξιά Πόσες κουβέντες βάζει στο στόμα Πόση υποκρισία. κ.ρ