Περί.....πλάνης.

 

  Για δες το ποίημα πως δακρύζει... Τις νύχτες αλητεύει... Στα μπαράκια μπεκροπίνει...  αναπνέει στα σκοτάδια... Μα μέσα από τις λέξεις του... Το Φως κρυφά  ποθεί!. Κωνσταντίνος Ρο.

  Με χαλασμένη πυξίδα... Σε λάθος περπάτησα δρόμους... Γύρεψα  γαλήνη... Και σε θορύβους τα βήματα με πήγαιναν... Μία Ανατολή έψαχνα να αγναντέψω... Και μέσα στις νύχτες χανόμουνα... Μια ζωή δεν φτάνει... Να βρεις και να περπατήσεις τους δρόμους... Που για σένα  χαράχτηκαν. Κωνσταντίνος Ρο.

Και όσοι... Κάθε μέρα πεθαίνουν...  Ποιον θάνατο να φοβηθούν; Ποιον θάνατο να φοβηθεί... Ο άστεγος μέσα στην βαρυχειμωνιά... Ποιον θάνατο ο απελπισμένος... Που τον ξερίζωσε ο πόλεμος απ' την πατρίδα ... Και ψάχνει γη για να στεριώσει... Ποιον θάνατο το παιδί στην Αφρική... Με την πρησμένη την κοιλιά ... Ποιον θάνατο  να φοβηθεί ο γέροντας... Που απέμεινε μοναχός ... Ποιον θάνατο ο τοξικομανης... Που κάθε μέρα αργοπεθαίνει... Ποιον θάνατο ο άνεργος... Ποιον θάνατο; Κωνσταντίνος Ρο.  

Τώρα τις νύχτες... Χαράματα κοιμούνται... Stedon  lexotanil xanax στο κομοδίνο... Στο ανθρωποσφαγείο... Δεν τους ξεγέλασε η ζωή... Με τα φτηνά αστεία... Έβλεπαν πως κάθε αρχή... Είναι και ένα τέλος... Πως να ηρεμήσει η ψυχή... Αν έχεις καθάριο βλέμμα. Κωνσταντίνος Ρο.  

 ΕΙΤΕ. Είτε χαρούμενος... Είτε θλιμμένος... Ο ήλιος το πρωί θα  ανατέλλει... Είτε χαρούμενος, είτε θλιμμένος... Τα σύννεφα θα φέρνουνε  βροχή... Είτε χαρούμενος είτε θλιμμένος... Πάντα κάποιος θα πεθαινει... Πάντα κάποιος θα γεννιέται... Πάντα κάποιος θα χάνει... Πάντα κάποιος θα κερδίζει... Γιατί να είσαι θλιμμένος; Κωνσταντίνος Ρο.

  Είμαστε... τα ανείπωτα... Και τα κρυμμένα μυστικά... Που θάψαμε στους κήπους της ψυχής μας... Για ψεύτικους ήλιους μιλούσαμε... Και είμασταν όμορφες και άγριες νύχτες. Κωνσταντίνος Ρο.