Περί.....πλάνης.

 Στων ματιών σου τις θλιμμένες θάλασσες... Να είχα ναυαγήσει! k.r

 Η ζωή του χαραμισμένη... Τους διάβαζε ποιήματά του... Χειροκροτούσαν, επευφημούσαν... Κι αυτός με σκυμμένο το κεφάλι απορούσε... Πως μια ζωή που έμοιαζε με θάνατο, είχε τόση μεγάλη απήχηση. k.r

 Μη με ψάξεις  σ ' αυτόν τον πόλεμο... Που  πολλοί το λεν ζωή... Μη με ψάξεις στα αστραφτερά, στα ψέματα, και σε μεγάλα λόγια... Μη με ψάξεις σε αινίγματα, υπεκφυγές και σε φτηνά παιχνίδια... Μη με ψάξεις σε διλήμματα και δήθεν... Τίποτα δεν έμεινε  γνήσιο κι  ' ανόθευτο τριγύρω... Στης σιωπής μονάχα θα με βρεις τον ήχο. k.r

  Τι ακούνε κι αυτά τα παγκάκια... πόσα μυστικά... πόσα ερωτόλογα.. πόσους καβγάδες... και πόσες καταστροφές αντέχουν... κι αυτά πάντα πρόθυμα... να προσφέρουν ξεκούραση... σε κάθε διαβάτη. κ.ρ

 Τις νύχτες πεινούσαμε γι αγάπη... Και νηστικοί  κοιμόμασταν...

 Όλα ποίηση...  Ακόμα κι εκείνο το ταλαίπωρο μυρμήγκι, που έτρεχε βιαστικά  κουβαλώντας ένα ξυλαράκι... Και πρόσεξες  μη το πατησεις.

 Κάθε προορισμός και μια φυλακή... Ψάχνω  ευρύχωρο κελί... Όνειρα αυταπάτες, μνήμες θολές... Λόγια που δεν ειπώθηκαν... Χαζεύω τους σχηματισμούς πουλιών στον ουρανό... Τα πλοία  περιμένουν να ξεφορτώσουν... Είμαι εδώ, χωρίς να περιμένω τίποτα... Εισπνέω μιζέρια εκπνέω συνήθεια... Κινήσεις μηχανικές ... Αγάπα το κελί σου κάποιος ψυθιρίζει... Πώς να με ξεγελάσω; Κάθε προορισμός και μια φυλακη... k.r