Κωνσταντίνος Ρο

 Πόση ελευθερία πόθησα... Μα δεν είχα που να πάω... Πόσα ταξίδια έκανα... Για να με συναντήσω... Για πόσες επαναστάσεις μίλησα... Πριν ρίξω πρώτα  τους φράχτες της ψυχής μου... Ότι κι' αν είπα κάτι έλειπε... Ότι κι' αν είπα κάτι περίσσευε ... Μα ποιος ν' αγαπήσει μια σιωπή... Με τόσα τριγύρω παραμύθια. κ.ρ

Τρύπια τα λόγια... Στους ανέμους φεύγουν... Από τις πράξεις απέχουν... Τι να πω εκεί να μένει... Ίσως δυο λέξεις μοναχά... Ψεύτη Εαυτέ. κ.ρ

Όλοι κάτι πουλούσαν Στον αδιάφορο κόσμο Να πουλήσω δεν είχα κάτι Τίποτα δεν μου είχε απομείνει Παρά μονάχα κάτι αστεράκια μεσα στην ψυχή Και αυτά τα χάριζα Οι διαβάτες σκυφτοί και μόνοι προσπερνούσαν Ρωτούσαν πόσο κόστιζαν!

Δεν κάνει αυτός για μας! φώναξαν! αρνήθηκε... φόβο... υποταγή... ψεύτικες ανάγκες.... Ελπίδες. Πρέπει να βρούμε... φοβισμένους... υποταγμένους... υποχρεωμένους... εξαθλιωμένους... και ελπίζοντες! κ.ρ

Μας φυλάκισαν οι λέξεις Μα είχαμε φτερά Θέλαμε να πετάξουμε μακριά Αθώοι Και σιωπηλοί.

Κι εσύ κορίτσι... Που κάποτε ξεγέλασες τον Άδη... Λες πως κουράστηκες και θέλεις να χαθείς... Μα να θυμάσαι... Πως ένα αηδόνι, το χάραμα για σένα τραγουδάει... Και κάποιος σε περιμένει, σαν ήλιος να φανείς.

Μεταχειρισμένες οι λέξεις μου Αίολα συναισθήματα Δεν ξέρω να αγαπάω Δεν ξέρω να μισώ Μέσα στους θορύβους Κάτι δικό μου ψαχνω Κάτι στέρεο , αληθινό Μια λέξη Αθώα Σκάβω βαθιά τις νύχτες Τίποτα δικό μου Όλα ξένα! Σωπαίνω! Κ.ρ

 

 

Έγινες παράξενος μου είπανε... Έγινα ο εαυτός μου τους είπα... Δεν χαμογελάς μου είπανε... Αγάπησα τις θλίψεις μου τους είπα Μονάχος πάντα περπατάς μου είπανε... Δεν Μ ενοχλεί ο θάνατος τους είπα.. Φίλους δεν έχεις πια μου είπανε.. Έχω τον εαυτό μου τους είπα.

Πόσες μοναξιές Κοιτάζουν θλιμμένα το φεγγάρι Κι αυτό θαρρείς δεν άντεξε την τόση λάμψη του Έψαχνε κάποιο σύννεφο Να πάει να κρυφτεί. Κων. Ρο

 Να λαφρύνω... Να λαφρύνω... κάποια άνοιξη...   πουλάκι να πετάξω και να φύγω... Εκεί που δεν ρωτάνε ,σωπαίνουν κι αγαπάνε... Μονάχα τραγουδάνε... Και μ' ένα  ψιχουλάκι... Τον Θεό δοξολογάνε.

 Κι αυτός ο Δεκέμβρης θα  πνιγεί Μες σε πολύχρωμες ευχές Και πλαστικές γιρλάντες Χαμόγελα πυροτεχνήματα κι αγάπες της μίας μέρας. κ.ρ

 Δεν ανοίγουν εύκολα οι ψυχές... Ελευθερία ποθούν... Θρηνούν μετά την μοναξιά... Άλλα θέλουν να πουν... Άλλα λένε... Άλλα επιθυμούν... Και άλλα πράττουν.κ.ρ