ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΟ

Κι εσύ κορίτσι... Που κάποτε ξεγέλασες τον Άδη... Λες πως κουράστηκες και θέλεις να χαθείς... Μα να θυμάσαι... Πως ένα αηδόνι, το χάραμα για σένα τραγουδάει... Και κάποιος σε περιμένει, σαν ήλιος να φανείς.

Μεταχειρισμένες οι λέξεις μου Αίολα συναισθήματα Δεν ξέρω να αγαπάω Δεν ξέρω να μισώ Μέσα στους θορύβους Κάτι δικό μου ψαχνω Κάτι στέρεο , αληθινό Μια λέξη Αθώα Σκάβω βαθιά τις νύχτες Τίποτα δικό μου Όλα ξένα! Σωπαίνω! Κ.ρ

 

 

Έγινες παράξενος μου είπανε... Έγινα ο εαυτός μου τους είπα... Δεν χαμογελάς μου είπανε... Αγάπησα τις θλίψεις μου τους είπα Μονάχος πάντα περπατάς μου είπανε... Δεν Μ ενοχλεί ο θάνατος τους είπα.. Φίλους δεν έχεις πια μου είπανε.. Έχω τον εαυτό μου τους είπα.

Πόσες μοναξιές Κοιτάζουν θλιμμένα το φεγγάρι Κι αυτό θαρρείς δεν άντεξε την τόση λάμψη του Έψαχνε κάποιο σύννεφο Να πάει να κρυφτεί. Κων. Ρο

 Να λαφρύνω... Να λαφρύνω... κάποια άνοιξη...   πουλάκι να πετάξω και να φύγω... Εκεί που δεν ρωτάνε ,σωπαίνουν κι αγαπάνε... Μονάχα τραγουδάνε... Και μ' ένα  ψιχουλάκι... Τον Θεό δοξολογάνε.

 Κι αυτός ο Δεκέμβρης θα  πνιγεί Μες σε πολύχρωμες ευχές Και πλαστικές γιρλάντες Χαμόγελα πυροτεχνήματα κι αγάπες της μίας μέρας. κ.ρ

 Δεν ανοίγουν εύκολα οι ψυχές... Ελευθερία ποθούν... Θρηνούν μετά την μοναξιά... Άλλα θέλουν να πουν... Άλλα λένε... Άλλα επιθυμούν... Και άλλα πράττουν.κ.ρ

 Το άστρο μου... Το έσβησα μονάχος... Κανένας άλλος δεν φέρει ευθύνη... Το Φου μοναχός  το έκανα! κ.ρ

 Ότι κι αν είπα... Ότι κι αν έγραψα... Ότι κι αν έπραξα... Ένα κομμάτι αληθινής αγάπης γύρευα.  κ.ρ

 Ισορροπώ στο τσίρκο σας Με το ένα πόδι μου στην Γη Το άλλο Στον Ουρανό. κ.ρ

 Θα τρέξω σ' αυτούς Που τίποτα δεν θέλουνε να πούνε Τίποτα δεν θέλουνε ν ακούσουν Αρνητές της ζωής Είναι αυτοί που βαθιά την αγάπησαν Πουθενά δεν την βρήκαν. κ.ρ

 Κάναμε όνειρα Με τον χρόνο να τελειώνει Τέλειωσε η ζωή Μαζί και τα όνειρα. κ.ρ

 Κάποτε Θα σωπάσουμε Ο απολογισμός θα ειναι Διαμαρτυρίες Δικαιολογίες Ανείπωτα Και μια απέραντη μοναξιά. κ.ρ